MISJA 

Jak lokalny kościół wychodzi do świata

ANDY JOHNSON

Przedsłowie: David Platt

Fundacja Ewangeliczna

Toruń 2019

Tytuł oryginału:

Missions: How the Local Church Goes Global

Tłumaczenie: Magda Riggs

Korekta: Maria Pawłowska

Skład komputerowy: Aneta Krzywicka

Projekt okładki oryginalnej: Darren Welch

Ilustracja: Wayne Brezinka

Redakcja: Tadeusz Tołwiński

Missions: How the Local Church Goes Global

Copyright © 2017 by Andy Johnson

First printing 2017 Printed in the United States of America

Published by Crossway

a publishing ministry of Good News Publishers

Wheaton, Illinois 60187, U.S.A.

This edition published by arrangement with Crossway.

All rights reserved.

Wydawca:

Fundacja Ewangeliczna
ul. Myśliwska 2, 87-118 Toruń
www.fewa.pl

© Fundacja Ewangeliczna

Toruń 2019

ISBN 978-83-60974-14-8

O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty biblijne pochodzą
z Biblii Warszawskiej.

„Jestem wdzięczny za mądre, wrażliwe i praktyczne spojrzenie Johnsona na lokalny kościół, który jest zdecydowany, aby wykonywać nakaz do rozprzestrzeniania się (stawania się globalnym). Książka ta, napisana przez człowieka z Ameryki Północnej, nie jest ani ograniczona kulturowo ani etnograficznie ślepa. Poruszone kwestie mają zastosowanie dla każdego zdrowego lokalnego zboru znajdującego się gdziekolwiek na świecie. Innymi słowy, Misja jest gruntownie biblijna. Z tego powodu ludzie służący wśród innych kultur dostrzegą, że lekcje z niej płynące są wykonalne. Polecam ją całym sercem, modląc się, aby Bóg zapewnił dla niej czytelników, którzy poszerzą Jego globalną chwałę”.

Doug Van Meter, pastor-nauczyciel, Brackenhurst Baptist Church, Johannesburg, Afryka Południowa

„Uwielbiam tę książkę. Kocham to, jak się rozpoczyna i kończy chwałą Boga objawioną w ewangelii. Kocham to, w jaki sposób umiejscawia lokalny zbór w centrum, zarówno posyłania misjonarzy, jak i zadania misji. Kocham to, w jaki sposób jest napędzana przez zasady biblijne i jednocześnie daje mnóstwo praktycznych rad. Wszystkie jej składniki mają za zadanie umiejscowić światową misję w naszym zgromadzeniu. Światowa misja jest naszą odpowiedzialnością, jest twoją odpowiedzialnością”.

Tim Chester, pastor, Grace Church, Boroughbridge, Wielka Brytania, członek wydziału, Crosslands; autor Good News to the Poor oraz Mission Matters

„Johnson w tym praktycznym podręczniku zawarł zachęcenie dla Kościoła do zapoczątkowania, posyłania i podtrzymywania misyjnych przedsięwzięć w lokalnych zborach. Każdy wierzący powinien przeczytać tę książkę!”.

Robby Gallaty, pastor prowadzący, Long Hollow Baptist Church, Hendersonville, Tennessee

„Kościołowi została powierzona misja czynienia uczniami wszystkich narodów. Zbyt często lokalny zbór jest ciągnięty w kilku kierunkach bez jasnej, konkretnej wizji misyjnego wysiłku, jakiego musi się podjąć. Jako pastor jestem wdzięczny za książkę Andy’ego Johnsona, ponieważ pomaga liderom kościołów rozwinąć strategię dla dążeń misyjnych. Prezentuje aktywny plan pełen dobrych chęci, zamiast niejednoznacznej i biernej strategii. Zdecydowanie polecam tę książkę wszystkim liderom kościołów, którzy pragną dobrze przemyślanej wizji angażowania narodów w ewangelię”.

Afshin Ziafat, pastor Providence Church, Frisco, Texas

„W obecnym postchrześcijańskim społeczeństwie możesz czuć misyjne swędzenie. Jak mamy poświęcać swój czas, energię, uwagę, finanse i ludzi dla światowej misji, kiedy potrzeby własnej społeczności są tak ogromne? Jeżeli czujesz się zarzucony lokalnymi potrzebami, ta krótka książka może być dokładnie tym, czego potrzebujesz, aby podnieść swoją głowę w kierunku Bożego, międzynarodowego dzieła i Bożej chwały. Jej lektura pozwoli ci otworzyć oczy na światową sprawę, której służymy, oraz zmienić swoje serce, aby było bardziej oddane Bogu. Być może tym, czego potrzebuje twój zabiegany i posiniaczony kościół, jest dokładnie wizja i pasja tego, czym zajęty jest Bóg na świecie dookoła, a nie tylko tuż za rogiem. Kultywowanie serca dla Bożej światowej chwały i posyłanie naszych najlepszych ludzi i środków dla tej sprawy nie ograbi służby w domu, ale uczyni ją potężną i prawdziwą”.

David Mathis, redaktor naczelny desiringGod.org; pastor, Cities Church, Minneapolis, Minnesota; autor Habits of Grace: Enjoying Jesus through the Spiritual Disciplines.

„Jako pastor nie mógłbym być bardziej wdzięczny za książkę Andy’ego Johnsona. I pomimo że książek na temat misji jest wiele, ta zapełnia brak odczuwany przez jakikolwiek lokalny zbór próbujący rozeznać się w tym, jak najlepiej być zaangażowanym w niesienie ewangelii narodom. Nie tylko kładzie tak bardzo potrzebny fundament dla misji; odpowiada również na praktyczne pytania, które są nie do uniknięcia. Stawiająca wyzwanie, jak i pomocna, szczególnie dla przywódców lokalnych kościołów, jest książką, której szukałem, od kiedy zacząłem swoją pastorską służbę. Rozpowszechnię ją i zachęcę, aby przeczytał ją każdy członek kościoła”.

J. Josh Smith, pastor prowadzący, MacArthur Blvd. Baptist Church, Irving, Texas

„Andy Johnson podarował nam doktrynalnie poprawne, a zarazem wysoce praktyczne, wskazówki, aby prowadzić lokalny kościół do pójścia w świat XXI wieku. Modlę się, aby pozycja ta krążyła często pomiędzy pastorami i ustanowionymi liderami”.

Al. Jackson, pastor, Lakeview Baptist Church, Auburn, Alabama

„Doświadczony w temacie misji pastor Johnson daje nam dogłębne, praktyczne wskazówki, aby pomóc kościołom na nowo ukształtować swoje strategie misyjne w bardziej wierny Biblii sposób. Szczególnie cenne jest jego podkreślenie roli lokalnego zboru, zbyt często bagatelizowanej dzisiaj w kręgach misyjnych. Z gorliwością rozdam tę książkę wszystkim kościelnym liderom i misjonarzom”.

John Folmar, starszy pastor United Christian Church of Dubai

„Andy Johnson podaje argument, iż Kościół wywyższa Boga, nie tylko pracując, aby zgromadzić prawdziwych wyznawców ze wszystkich ludów, ale i używając środków do wypełnienia tych celów, które Pan określił w Piśmie. Ponieważ toczy się wiele debat na temat tego, czym jest misja, jak ją wykonywać oraz kim jest misjonarz, Johnson poświęca sporą część książki, pomagając nam znaleźć odpowiedzi, które są zakorzenione w biblijnych poleceniach, przykładach i zasadach. Jeżeli masz pragnienie misji wykonywanej w sposób, poprzez który tylko Bóg otrzyma chwałę, będziesz chciał przeczytać tę książkę i przekazać ją dalej innym, którzy kochają Boga i uwielbiają oglądać niewierzących ludzi, którzy stają się naśladowcami Jezusa Chrystusa”.

Juan R. Sanchez, starszy pastor High Pointe Baptist Church, Austin, Texas; autor 1 Peter for You

Mojej żonie Rebecce,
mojemu najlepszemu
ziemskiemu partnerowi
w naszym radosnym wysiłku
rozgłaszania ewangelii
wszystkim ludziom.

„Odpowiedzi mogą zostać udzielone
jedynie na podstawie Pisma.
Ponieważ dzieło misji jest dziełem Boga,
bezprawna jest nasza improwizacja”[1].

J.H. Bavinck, emerytowany
misjonarz w Indonezji

[1] J. H. Bavinck, An Introduction to the Science of Missions (Philadelphia: Presbyterian and Reformed, 1960), 5.

SPIS TREŚCI

Przedmowa do serii

Przedsłowie: David Platt

Wprowadzenie: Misja na rozstaju dróg

1. Biblijne podstawy dla misji

2. Po pierwsze i najważniejsze

3. Właściwe posyłanie i wspieranie

4. Porządkowanie domu

5. Zdrowa współpraca misyjna

6. Reforma krótkich podróży misyjnych

7. Angażowanie narodów poprzez inne środki

Konkluzje: Krok w kierunku narodów

PRZEDMOWA DO SERII

Czy wierzysz, że budowanie zdrowego kościoła jest twoim obowiązkiem? Jest nim, jeśli jesteś chrześcijaninem.

Jezus nakazuje ci, żebyś szedł i czynił uczniami (Mt 28:18–20). Juda mówi, aby budować się w wierze (Jud 20:21). Piotr wzywa cię, abyś wykorzystywał swoje dary w służbie innym (1P 4:10). Paweł napisał, abyś mówił prawdę w miłości po to, żeby twój kościół dojrzewał (masz swoją rolę w budowaniu zdrowego kościoła, niezależnie od tego, czy jesteś członkiem zboru czy jego przywódcą). Innymi słowy, mamy nadzieję, że te książki pomogą ci wzrastać
Ef 4:13–14). Czy już rozumiesz, dlaczego tak myślimy?

Seria książek o budowaniu zdrowych kościołów ma pomóc ci wypełnić te biblijne polecenia w takiej miłości do swojego kościoła, jaką Jezus żywi do niego.

9Marks chce przedstawić krótką, czytelną książkę na temat każdej z dziewięciu cech zdrowego kościoła i dodatkowo jedną o zdrowej doktrynie. Będą to książki o: zwiastowaniu ekspozycyjnym, biblijnej teologii, ewangelii, nawróceniu, ewangelizacji, członkostwie w kościele, dyscyplinie kościelnej, uczniostwie i wzroście oraz wreszcie o przywództwie kościoła.

Celem istnienia lokalnych kościołów jest ukazywanie Bożej chwały narodom. Czynimy to, skupiając się na ewangelii Jezusa Chrystusa, ufając Mu w kwestii naszego zbawienia i miłując się wzajemnie z Bożą świętością, jednością i miłością. Modlimy się o to, żeby pomogła ci w tym książka, którą właśnie trzymasz w rękach.

Z nadzieją,

Mark Dever i Jonathan Leeman

redaktorzy serii

PRZEDSŁOWIE

Ponad sto lat temu George Pentecost powiedział: „Do pastora należy przywilej oraz odpowiedzialność rozwiązania kwestii misjonarzy”[1]. Pentecost utrzymywał, iż rady organizacji misyjnych pełnią ważne role w misji: opracowywanie wizji, napędzanie ewangelizacji oraz zbieranie pieniędzy. Natomiast odpowiedzialnością oraz przywilejem pastorów jest odczuwanie brzemienia narodów oraz rozniecanie płomienia globalnej chwały Boga w każdym lokalnym zborze.

Wierzę, że miał rację.

Żeby była jasność, nie twierdzę, że pastorzy powinni zaniedbywać służbę wierzącym w lokalnych zborach. Wiem, że są ludzie w naszych społecznościach, którzy cierpią, których małżeństwa przechodzą trudne momenty, dzieci buntują się, doświadczają chorób i wielu innych wyzwań tego życia. Nie powinniśmy zaniedbywać lokalnej służby ciału Chrystusa.

Tak samo nie powinniśmy zaniedbywać lokalnej misji w naszych społecznościach czy miastach. Zostało nam nakazane czynić uczniami i ten nakaz naturalnie i konsekwentnie będzie odgrywał rolę tam, gdzie mieszkamy, w naszym najbliższym otoczeniu. Każdy członek kościoła powinien zadać sobie pytanie: „Jak mogę z tymi unikalnymi darami, którymi obdarzył mnie kochający Bóg, czynić innych uczniami w miejscu, w którym jestem dzisiaj?”. Tym sposobem we wszystkich kościołach powinny być podejmowane działania czynienia uczniami oraz zakładania zborów tam, gdzie żyjemy. Lokalna misja jest absolutnie konieczna.

Jednocześnie, misja globalna jest tragicznie zaniedbana.

Nie tak dawno temu byłem niedaleko Jemenu. Północny Jemen liczy około ośmiu milionów ludzi. Czy wiesz, ilu wierzących mieszka na tym obszarze? Dwudziestu lub trzydziestu. Pośród ośmiu milionów ludzi – populacji Alabamy i Missisipi razem wziętych. Istnieje duża szansa, że jest więcej wierzących w  twojej szkole niedzielnej lub w paru małych grupkach w twoim kościele niż tam, w całym północnym Jemenie. Jest to problem. Jest to problem, ponieważ miliony ludzi na tamtym obszarze nie mają dostępu do ewangelii. Zasilają szeregi milionów innych osób będących poza zasięgiem, które rodzą się, żyją i umierają, nigdy nawet nie usłyszawszy Dobrej Nowiny o tym, co Bóg uczynił dla ich zbawienia w Chrystusie.

Nie jest to w pierwszej kolejności zadaniem organizacji misyjnych, aby poradzić sobie z tym problemem. Przede wszystkim, jest to zadaniem lokalnego kościoła. Szczególnie jest to podstawową odpowiedzialnością wszystkich pastorów lokalnych zborów, aby kochać ludzi w danej społeczności, a wszystko to w kierunku ostatecznego celu – aby imię Chrystusa mogło być uwielbione pośród każdej grupy osób na naszej planecie. To jest to, czego pragnie Chrystus, a więc jest to coś, czego każdy chrześcijanin czy zbór powinien chcieć.

Kiedy czytamy Księgę Dziejów Apostolskich, jasno widzimy pierwszeństwo roli lokalnego kościoła: priorytet rozpowszechniania ewangelii na cały świat. W rozdziale trzynastym widzimy kościół w Antiochii wielbiący, poszczący oraz modlący się i w kontekście tego lokalnego zboru i jego liderów, Duch odłącza Pawła i Barnabę jako misjonarzy. Kościół modli się za nich i posyła, błogosławiąc na drogę. Dwa razy Paweł wraca do Antiochii, aby zachęcać lokalny zbór, a podczas swojej trzeciej podróży misyjnej pisze list do innego lokalnego kościoła w Rzymie, aby prosić jego członków o wsparcie w dostaniu się do Hiszpanii, gdzie imię Jezusa nie było jeszcze znane. W ten sposób widzimy lokalne kościoły, które wysyłają, opiekują się oraz wspierają w światowej misji mężczyzn i kobiety.

Z tego powodu chciałbym zachęcić każdego pastora lub lidera lokalnego zboru, aby podjął się tego zadania związanego z globalną misją – żeby zobaczyć tę unikalną rolę w stylu Antiochii, którą Bóg darował tobie i twojemu kościołowi – to jest rolę w rozpowszechnianiu ewangelii aż po krańce ziemi. Od razu możesz się zastanawiać: „Od czego mam zacząć?”.

I właśnie dlatego jestem tak bardzo wdzięczny za prostą, ale znaczącą książkę, którą trzymasz w rękach. Andy Johnson wspaniale usłużył lokalnym kościołom oraz światowej misji na stronach, które masz przed sobą. Zakorzeniona w Bożym Słowie od początku do końca, książka ta czerpie z doświadczeń z  kościoła, w którym służy Andy, oraz kościołów na całym świecie, z którymi autor współpracował. W rezultacie oferuje skarby mądrości dostępne dla liderów i członków w zborach wszelakich rozmiarów. Po przeczytaniu tej książki pomyślałem: „Chciałbym, aby każdy pastor i lider lokalnego kościoła mógł to przeczytać!”. Bo gdyby wszyscy pastorzy i liderzy to zrobili, jestem przekonany, że zmieniłoby to radykalnie nie tylko stan każdego lokalnego zboru, ale również sprawę misji światowej w ogóle.

Z tego powodu całym sercem polecam tę książkę, modląc się, aby Bóg mógł użyć jej, aby rozniecić w twoim życiu i kościele płomień dla swojej globalnej chwały.

David Platt

WPROWADZENIE

Misja na rozstaju dróg

Beth zatrzymała się po kawę espresso w drodze do domu z kościoła, gdzie uczestniczyła w spotkaniu komitetu misyjnego. Miała nadzieję, że mocna kofeina uśmierzy ból pulsujący w jej skroniach. Podczas kiedy kobieta czekała na kawę, powracała w myślach do owego spotkania. Każda z osób w komitecie wydawała się kochać Jezusa i troszczyć o sprawy misji. Dlaczego więc ich spotkania były tak frustrujące? Kolejny wieczór przynoszący niezrozumienie, pokazujący sprzeczne cele i niedający żadnego rezultatu. Pomimo oczywistej troski członków komitetu o „misję”, Beth zaczęła się zastanawiać, czy rzeczywiście przez to słowo rozumieją to samo.

Dave zaczął spotkanie, napominając komitet za jego „krótkowzroczne” spojrzenie na ewangelizację. „Co z biednymi, głodnymi, uciśnionymi?”, zapytał. „Czy nie jest to misją naszego kościoła, aby troszczyć się również o ich fizyczne potrzeby?”.

I Olivia znowu zasugerowała, że byłoby o wiele lepiej (i taniej), aby zapłacić lokalnym pastorom niż posyłać zachodnich misjonarzy.

No, a potem był komentarz Harolda. Mężczyzna właśnie przeczytał jakieś ostatnie badania opisujące nową metodę, której użyła bliżej nieokreślona organizacja misyjna, aby wyprodukować „osiemdziesiąt siedem procent więcej decyzji za Chrystusem wśród muzułmanów”, niż po prostu głosząc ewangelię z Biblii. Czy badania statystyczne są w rzeczywistości najlepszą drogą do tego, aby zdecydować, jakie metody wprowadzać? I o czym tak naprawdę tamci muzułmanie decydowali?

Patricia naciskała komitet, aby w ogóle zaprzestać wspierania misjonarzy pełnoetatowych, a zamiast tego skupić się na wysyłaniu za granicę ludzi, aby tam uprawiali swoje zawody. „Stary model kościołów posyłających sponsorowanych długoterminowych pracowników jest po prostu przestarzały w naszej nowoczesnej, globalnej ekonomii”, dowodziła. „Biznes taki jak misja jest jedynym sposobem”. Beth zgodziła się, że mógłby być to dobry sposób zachęcania, ale była pewna, że nakaz apostoła Jana, że powinniśmy wspierać wysłanych przez zbór misjonarzy tak, abyśmy mogli być współpracownikami w prawdzie (3J 8), nadal ma zastosowanie. Natomiast, kiedy Beth przeczytała ten fragment na głos, Patricia tylko wywróciła oczami i zasugerowała, aby koleżanka przestała patrzeć wstecz i pochyliła się nad nowymi trendami w misji.

I, oczywiście, Clarence podsumował spotkanie, zachęcając komitet (ponownie), aby skupił się bardziej na krótkich podróżach niż finansowaniu większej liczby długoterminowych pracowników. „Krótkie podróże mogą zmieniać życie naszych ludzi”, przypomniał zaraz przed zagłębieniem się w podobną opowieść o swojej podróży, podczas której miał malować centrum społeczne w Gwatemali, i jak to zmieniło jego wiarę. Ale Beth zastanawiała się, czy podróże takie jak ta naprawdę były najlepszym sposobem na wykorzystanie funduszy misyjnych komitetu i czasu misjonarzy.

Kliknięcie w okienku, z którego odbierała kawę, wyrwało Beth z zamyślenia. W miarę jak odjeżdżała, popijając swoje podwójne espresso, nie mogła oprzeć się wrażeniu, że istnieje jakiś lepszy sposób. Na pewno Bóg musiał dać więcej wskazówek na temat tego, czym jest misja i jak powinniśmy za nią podążać. Ale kobieta nie mogła dojść do tego, gdzie znaleźć te wskazówki, ani nawet w którym miejscu zacząć poszukiwania.

Niestety, myślę, że Beth nie jest w tym odosobniona.

Dzisiaj w wielu naszych zborach ludzie, którzy chcą dobrze, wydają się borykać z koncepcją misji. Chcą widzieć Chrystusa wywyższonego i czczonego. Troszczą się o potrzeby ludzi. Ale w praktyce ich zajmowanie się misją często sprowadza się do chaotycznej pogoni za nowymi pomysłami, rywalizacją o środki kościelne i niezgodą co do metod działania.

Dobra nowina tej małej książki jest taka, że nie musi tak być.

Wyobraź sobie lokalny zbór, w którym cała wizja misji dla narodów jest jasna i jednomyślna. Starsi prowadzą zgromadzenie w kierunku strategicznej misji. Jest ona przedstawiana jako zmartwienie wszystkich chrześcijan, a nie tylko niszowych „klubów misyjnych”. Pogoń za nowymi trendami i żądanie natychmiastowych, widocznych rezultatów nie znajdują zwolenników. Członkowie kościoła postrzegają misję jako wspólną pracę zgromadzenia bardziej niż jako osobistą aktywność jednostki. W tym zborze członkowie widzą misję jako jądro służby, a nie okazjonalny, krótkoterminowy projekt. Relacje z misjonarzami są głębokie, poważne i trwałe. Radosne dawanie funduszy na misję jest podstawową częścią budżetu kościelnego, a nie ledwo owocem sporadycznego i desperackiego nawoływania. W dodatku członkowie naprawdę cenią misję tak bardzo, że niektórzy są gotowi wywrócić swoje życie do góry nogami i zostać posłanymi długoterminowo przez swój kościół.

To nie jest niepraktyczna idea ani strasznie skomplikowany projekt do realizacji. Widziałem, jak ta wizja stała się rzeczywistością w wielu zborach, zarówno dużych, jak i małych. To nie jest takie trudne. Wszystko to wypływa przede wszystkim z odkrycia zagadnienia i metod misji w Biblii.

To jest właśnie główne założenie tej książki: Biblia zapewnia nam wszystko, co potrzebujemy wiedzieć, aby być posłusznymi Bogu i przynosić Mu chwałę. Daje wszystko, czego potrzebujemy, aby być posłusznymi Jego wielkiemu nakazowi, by czynić uczniów pośród wszystkich narodów (Mt 28:18–20). Nie oznacza to, że Boże Słowo szczegółowo odpowiada na każde pytanie, które możemy wymyślić, ani że każda sugestia z tej książki pochodzi bezpośrednio z biblijnego nakazu czy przykładu. Oznacza jednak to, że Biblia jest całkowicie wystarczająca, aby dać nam cel i zasady, które przenikają nasze metody i decyzje. W niej znajdujemy bogactwo zasad i nakazów, które nadają porządek oraz kształt naszym działaniom i w tym procesie uwalniają nas od opresyjnej tyranii, która pochodzi z polegania na naszych własnych pragmatycznych środkach i poglądach.

Jedną z rzeczy, którą widzimy jasno w Słowie, jest to, iż troska o misję dotyczy wszystkich chrześcijan, ponieważ jest zmartwieniem każdego lokalnego kościoła. Niezależnie od tego, czy jesteś zainteresowanym członkiem zboru, liderem misyjnym czy pastorem, znajdziesz w tej książce coś dla siebie.

Jednak zanim będziemy mogli rozważać dzieło misji, najpierw potrzebujemy ustalić parę fundamentalnych biblijnych zasad. Następnie warto rozważyć, jak możemy je zastosować z mądrością w naszych własnych misyjnych działaniach. Zacznijmy więc w miejscu, gdzie wszystkie chrześcijańskie przedsięwzięcia powinny mieć swój początek – w Biblii.

ROZDZIAŁ 1

BIBLIJNE PODSTAWY DLA MISJI

Pewnego razu wynająłem wakacyjny apartament na szóstym piętrze budynku bez windy. Właścicielka wyraźnie podkreślała w każdym e-mailu, przypominając: „To mieszkanie jest na szóstym piętrze i nie ma tam windy”. A jednak znaczenie tego faktu nie uderzyło mnie tak naprawdę do czasu, aż dyszałem na piątym piętrze, ciągnąc walizkę numer dwa czy trzy w górę po stromych schodach. Jednak, gdy stałem tam, próbując przypomnieć sobie symptomy zawału serca, nie mogłem być zły na właścicielkę. Ona była uczciwa w tym temacie od początku. To ja powinienem być bardziej uważny.

Pełna jawność jest dobrą i uczciwą drogą, aby zacząć jakąkolwiek relację pomiędzy pisarzem (jak ja) i czytelnikiem (jak ty). Dlatego właśnie chcę rozpocząć tę książkę, przytaczając pewne fundamentalne biblijne przekonania na temat misji. Nie musisz się zgadzać z każdym z nich. Mam nadzieję, że nie odłożysz tej książki na bok, jeżeli tak jest. Możesz tu znaleźć użyteczne rzeczy, nawet jeżeli nie we wszystkim się zgadzamy. A potem ty, jako czytelnik, możesz być jak Berejczycy w Dziejach Apostolskich w rozdziale siedemnastym i badać wszystko pod kątem tego, czy zgadza się z Biblią.

Musimy zacząć od zdefiniowania celu misji kościoła.

MISJA GŁOSZENIA JEST PRZEDE WSZYSTKIM DUCHOWA

Na początku tej małej książki nie potrzebujemy wchodzić głęboko w debatę na temat odpowiedzialności kościołów co do zaspokojenia wiecznej potrzeby misji poprzez głoszenie ewangelii, jak i tymczasowej, w postaci pomocy materialnej. Oczywiście, chrześcijanie jako jednostki powinni troszczyć się o cierpiących. A szczególnie powinni mieć wzgląd na wieczne cierpienie, z którym muszą się zmierzyć wszyscy pozostający pod Bożym gniewem. Nie musimy stawiać tych dwóch trosk jako przeciwstawnych sobie w osobistym życiu. John Piper dobrze to zbalansował, mówiąc: „Chrześcijanie martwią się o cierpienie, zwłaszcza cierpienie wieczne. Gdyby tak nie było, mieliby wybrakowane serce lub piekło bez płomieni”[2].

Podczas gdy zwracamy się w kierunku globalnej misji kościoła, powinniśmy zgodzić się z tym, że wspólnota wierzących powinna w szczególny sposób troszczyć się o zagrożenie cierpieniem wiecznym. Kościół jest tą unikalną ewangeliczną społecznością zarezerwowaną przez samego Jezusa Chrystusa. Zbór konsekwentnie powinien szczególnie trudzić się, aby wypełnić tę wyjątkową misję strzeżenia ewangelii, ogłaszać Dobrą Nowinę i nauczać tych, którzy odpowiadają na nią przez pokutę i wiarę. Jeżeli nasze kościoły zawiodą w tej misji, to nie ma znaczenia, jakie inne rzeczy czynimy – nie będziemy wypełniać tego szczególnego nakazu, który Chrystus dał nam jako wspólnocie. Dobrze jest czynić inne wartościowe rzeczy i nasze zbory mogą angażować się w różne dobre uczynki i akcje socjalne. Ale to szafarstwo ewangelii pozostaje absolutnie unikalnym dla chrześcijańskiego kościoła. Musimy pamiętać o tym, co najważniejsze. Jest to priorytetem chrześcijańskiej misji.

Ważne jest podkreślenie tego punktu, ponieważ ostatnimi czasy niektórzy chrześcijanie sugerują, iż zachęcanie kościołów, aby czyniły duchową misję priorytetem, oznacza, że wierzący i misjonarze nie będą się w ogóle troszczyli o ziemskie, ludzkie cierpienie. Historycznie natomiast, bardzo często to właśnie pokolenia, których kościoły najbardziej skupiały się na niebie i zbawieniu, uczyniły najwięcej dobra w kwestiach społecznych. Dzisiejsi badacze, na przykład Robert Putnam, głowią się nad niesamowitym rozmiarem altruistycznego działania przez ludzi religijnych z „nastawionych” na niebo zborów[3]. Możemy również przeczytać uznaną pracę socjologa Roberta
Woodberry’ego, który dowiódł, że „nawróceni misjonarze protestanccy” (to znaczy misjonarze, których priorytetem ponad wszystko jest zbawienie dusz) uczynili globalnie więcej trwałego dobra socjalnego niż ci, którzy tylko – albo głównie – skupiają się na pracy socjalnej[4].

Oczywiście, koniec końców, nie dajemy sprawom wiecznym w naszych kościołach pierwszeństwa z powodu historii czy studiów socjologicznych. Czynimy to z powodu miłości do bliźniego. Jeżeli jesteśmy przekonani, że wieczne cierpienie w piekle jest najgroźniejszym z całego ludzkiego cierpienia, co innego miałoby być naszym priorytetem? Więcej, dajemy pierwszeństwo sprawom wiecznym z miłości do Boga. Chcemy, aby nasze kościoły wypełniły uwielbiający Go cel, z powodu którego, przede wszystkim, powierzył im ewangelię.

Jesteśmy radośnie napędzani przez polecenie naszego Pana, aby czynić uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać tego, co wam objawiłem (Mt 28:19–20). I jesteśmy niesieni niebiańską wizją apostoła Jana:

Potem widziałem, a oto tłum wielki, którego nikt nie mógł zliczyć, z każdego narodu i ze wszystkich plemion, i ludów, i języków, którzy stali przed tronem i przed Barankiem, odzianych w szaty białe, z palmami w swych rękach. I wołali głosem donośnym, mówiąc: Zbawienie jest u Boga naszego, który siedzi na tronie, i u Baranka (Obj 7:9–10).

Powoływanie i nauczanie wszystkich ludzi zbawionych przez Baranka jest pierwszą spośród wszystkich misji. Jakiekolwiek inne dobre rzeczy może wybrać kościół, ta wielka wizja musi być naszą radością oraz najbardziej fundamentalnym celem, dla którego pracujemy. Czy cokolwiek mniej byłoby warte Tego, który przyszedł na
świat, aby zbawić grzeszników (1Tm 1:15)? Ewangelizacja i poszerzanie Kościoła Chrystusa są naszymi priorytetami
w misji.

MISJA NALEŻY DO BOGA, JEST DLA JEGO CHWAŁY I DZIAŁA NA JEGO WARUNKACH

Bożym zamierzeniem jest nie tylko to, aby Jego misja postępowała naprzód, ale także, aby działo się to na Jego warunkach. Chodzi Mu o to, aby otrzymać chwałę przez okazanie, że misja jest Jego własnością i podtrzymuje ją Jego moc. Jakikolwiek wysiłek z naszej strony, aby zmienić lub poszerzyć misję albo nawet zastąpić Boże pomysły naszymi, niesie ze sobą ryzyko próby ograbienia Boga z należnej Mu chwały. A próba odebrania wszystkowiedzącemu i wszechmocnemu Bogu rzeczy, która jest dla Niego najważniejsza na świecie, jest bezsensowna, a nawet po prostu głupia. Bóg mówi:

Przez wzgląd na moje imię powstrzymałem swój gniew i przez wzgląd na moją cześć oszczędzałem cię, aby cię nie zniszczyć.

Oto wytapiałem cię sobie jak srebro, próbowałem cię w piecu cierpienia. Przez wzgląd na siebie, przez wzgląd na siebie czynię to, bo jakże zbezczeszczone było moje imię; a przecież mojej chwały nie oddam innemu (Iz 48:9–11).

Boga obchodzi to, w jaki sposób misja postępuje naprzód, ponieważ On nie odda swojej chwały nikomu. Gdy patrzymy na strony Pisma, aby zrozumieć misję, ten fakt musi pozostawać w naszej pamięci. Misja globalnego odkupienia jest ostatecznie dla Bożej chwały: Przez wzgląd na siebie, przez wzgląd na siebie czynię to. I jest to
wspaniałe.

Nasza pewność co do misji oraz radość zbawienia płyną z wiedzy, że Boża misja łaski znajduje swój początek w Jego pragnieniu chwały, a nie w naszych zdolnościach czy ułomnościach. Chwała Panu! Bóg ogłasza:

Przez wzgląd na moje imię powstrzymałem swój gniew i przez wzgląd na moją cześć oszczędzałem cię, aby cię nie zniszczyć.

Być może jest to jeden z najbardziej zachęcających wierszy w całym Piśmie. Tak długo, jak Bóg troszczy się o swoją chwałę i pozostaje zaangażowany w otrzymywanie jej poprzez okazywanie łaski grzesznikom, wszyscy ci, którzy mają zaufanie w Nim, są bezpieczni, a Jego misja nigdy nie upadnie. On tak ją ustanowił, aby trwała poprzez proste głoszenie ewangelii i społeczność Jego dzieci w kościołach, tak, aby każdy widział, że zbawienie jest Bożym dziełem i On otrzyma całą chwałę.

GLOBALNA MISJA ODBYWA SIĘ PRZEDE WSZYSTKIM POPRZEZ LOKALNY KOŚCIÓŁ

Kto jest odpowiedzialny, aby nieść tę misję globalnego zbawienia? Komu Chrystus dał swój nakaz misyjny zapisany w Ewangelii według Mateusza w rozdziale dwudziestym ósmym? Nie wystarczy odpowiedzieć, kto był obecny, kiedy On wypowiedział słowa zapisane później w tej Ewangelii 28:18–20. W pewnym sensie powołanie do misji zostało dane każdemu chrześcijaninowi indywidualnie. Ale w innym sensie zostało przede wszystkim nakazane lokalnym kościołom. Dlaczego tak twierdzę?

Każdy z nas z osobna jest powołany, aby spełniać nakaz Chrystusa i czynić uczniami tych, którzy Go znają i są posłuszni Jego Słowu. Natomiast, jak powinniśmy to robić według Bożego zamysłu? Biblia mówi jasno – naturalnie mamy podążać w posłuszeństwie, nauczać uczniów i zakładać kolejne zbory. Lokalny kościół pokazuje jasno, kto jest, a kto nie jest uczniem poprzez chrzest i bycie członkiem ciała (Dz 2:41). Lokalny zbór jest miejscem, gdzie naturalnie naucza się najwięcej (Hbr 10:24–25). Lokalny zbór posyła misjonarzy (Dz 13:3) i troszczy się o nich po tym, jak zostali wysłani (Flp 4:15–16; 3J 8). A zdrowe, naśladujące przykład, lokalne kościoły są naturalnie celem i końcem naszych misyjnych wysiłków (Dz 15:41; Tt 1:5).

Dlaczego Bóg jest tak zdecydowany, aby osiągnąć to dzieło odkupienia poprzez swój Kościół? Ponieważ zależy Mu na swojej chwale. Jest zdeterminowany, aby działać poprzez historię, żeby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebieskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą (Ef 3:10). Bóg jest zdecydowany, aby używać swojego Kościoła do osiągnięcia dzieła odkupienia, żeby objawić chwałę swojej mądrości światu. Kościół był Bożym pomysłem. Jest to Jego pierwszy i jedyny plan organizacyjny dla światowej misji. A co najważniejsze, jest to umiłowana Jego ukochanego Syna, oblubienica kupiona krwią.

W związku z tym, jakakolwiek wymyślona przez ludzi organizacja, która wspomaga misję, musi pamiętać, że jest tylko druhną, nie oblubienicą; maszynistą sceny, nie jej gwiazdą. Pozycja, zaszczyt i odpowiedzialność zostały dane przez Chrystusa tylko Kościołowi. Współpraca pomiędzy zborami zorganizowana z powodu misji jest wspaniałą rzeczą (więcej o tym później), ale ci, którzy organizują tę współpracę, muszą pamiętać, że się dołączają, a nie zastępują lokalny zbór.

To właśnie dlatego, że Biblia mówi tak jasno na ten temat, ta mała książką jest w takim stopniu skupiona na lokalnym kościele jako sile napędowej światowej misji. Nawet kiedy rozmyślamy nad naszym indywidualnym zobowiązaniem co do światowej misji, powinniśmy to robić w kontekście naszej roli jako członków kościoła. Jeżeli mamy zrozumieć, jak powinniśmy wykonywać misję wiernie, nasz lokalny zbór musi być centralnym miejscem identyfikowania, szkolenia, posyłania i wspierania. Misja została dana Kościołowi Chrystusa dla chwały Bożej.

BIBLIA MÓWI BARDZO DUŻO O TYM, JAK POWINNIŚMY PODCHODZIĆ DO TEMATU MISJI

W jaki sposób mamy realizować tę misję według Bożego zamysłu? To byłoby okrutne ze strony Boga, gdyby wiedział, czego chce, ale kazał nam samym domyślić się, jak ma to wyglądać. Bóg nigdy nie traktowałby swoich dzieci w ten sposób. Poprzez swoje Słowo darował nam skarbnicę instrukcji dotyczących światowej misji Kościoła – czym ona jest i jak podejść do niej w wierności i z radosną pewnością.

Kochamy i czcimy Boga, nie tylko pracując dla ostatecznego celu, który dał członkowi każdego plemienia, ludu czy narodu – ale również używając środków, które określił. I On powiedział nam, że Jego światowa misja wzniesie się poprzez uświęcone życie, wierną modlitwę, ogłaszanie ewangelii i zdrowe rozprzestrzeniające się kościoły.

Tak naprawdę o tym traktuje pozostała część tej książki: o odkrywaniu biblijnych zasad i próbie zastosowania ich z mądrością w praktykowaniu misji w naszych lokalnych kościołach. Dobra wiadomość jest taka, że chociaż praca globalnej ewangelizacji jest trudna, to nie jest skomplikowana. Bóg przekazał nam wszystko, co musimy wiedzieć, i zrobił to przez Biblię.

Biblia mówi nam, czym jest misja Kościoła: jest to odbijanie Bożej chwały poprzez ogłaszanie ewangelii wszystkim ludziom, gromadząc nowe zbory na każdym miejscu i napełniając je uczniami, którzy są Bogu posłuszni i będą uwielbiać Go na wieki za Jego łaskę (Iz 56; Mt 28:18–20; Rz 15:7–13; Ef 3:8–11; Obj 7:9–10).

Biblia mówi nam, w jaki sposób misja będzie postępowała naprzód: poprzez modlitewną zależność, ogłaszanie ewangelii, biblijne nauczanie i zakładanie zborów (2M 6:5–8; Rz 10:17; Kol 4:2–4; 1Ts 5:11).

Biblia pokazuje również, jakiego rodzaju misjonarzy powinniśmy wspierać: wiernych biblijnie, metodycznie cierpliwych, ogłaszających ewangelię, kochających Kościół (Dz 16:1–3; Rz 10:14–15; 2Kor 8:23; 2Tm 4:1–5; 3J 1–8).

I wreszcie, Biblia obrazuje, jaki powinien być ostateczny cel misji: przemienione jednostki w biblijnych kościołach, które w końcu dołączą do niebiańskiego tłumu uwielbiającego Baranka Bożego na wieki (Rz 8:1–11; Hbr 10:19–25; Obj 7:9–10).

To tylko mała próbka tego, co Pismo ma nam do powiedzenia na temat misji. Nie jesteśmy pozostawieni sami sobie z naszymi marnymi źródłami, aby obmyślić misję Kościoła dla narodów. Bóg jest zbyt dobry i poważny, aby mógł to tak zostawić. Idźmy zatem naprzód, mając głęboko w pamięci te cztery biblijne zasady:

• Misja głoszenia jest przede wszystkim duchowa.

• Misja należy do Boga, jest dla Jego chwały i odbywa się na Jego warunkach.

• Bóg powierzył misję lokalnemu kościołowi.

• Biblia mówi nam wszystko to, co musimy wiedzieć, aby wiernie wypełniać Bożą misję.

Z tak jasno określonymi zasadami, zacznijmy je odkrywać i stosować.

ROZDZIAŁ 2

PO PIERWSZE I NAJWAŻNIEJSZE

Pamiętam, gdy pierwszy raz wypożyczyłem samochód, kiedy dopiero co zamieszkałem w Turcji. Odwiedzili nas (mnie i moją żonę) teściowie i razem z żoną chcieliśmy pokazać im ruiny Efezu. Firma wypożyczająca dała nam samochód o podwyższonym standardzie – nowego i bardzo drogiego europejskiego sedana. Wspaniale! Wszystko szło świetnie do czasu, aż podjechałem na stację benzynową. Samochód ewidentnie był na benzynę. Jednakże osoba obsługująca dyspozytor zapytała, czy chcę benzin czy motorin. W jakiś sposób słownictwo dotyczące paliw nie trafiło na moje lekcje języka tureckiego. Przez chwilę rozważałem nawet zgadywanie z nadzieją, że trafię we właściwe. Musieliśmy już jechać. Potem miałem wizję, co złe paliwo może zrobić samochodowi wartemu więcej niż moja roczna pensja. I tak zaczęła się pięciominutowa runda gestów, wąchania dyszy i w końcu konsultacji z tureckim słownikiem. Okazuje się, że Turcy nazywają benzynę benzin, a diesla motorin. Operator dyspozytora był bardzo ubawiony moim kosztem. Ale musiałem być pewien, ponieważ niezależnie od tego, jak dobry to był samochód, czy jak szczere moje intencje, próba jazdy na złym paliwie nie byłaby zbyt rozsądna.

Zastanawiam się, jak wiele kościołów potrzebuje podobnej lekcji, jeżeli chodzi o paliwo napędzające ich pasję dla misji. Właściwe paliwo jest kluczowym, pierwszym krokiem. Co smutne, czasem jesteśmy tak bardzo rozkojarzeni, że używamy niewłaściwego paliwa. Poświęcamy nasz czas mapom świata i historiom o poświęceniach misjonarzy. Albo rozważamy potrzeby zgubionych, co jest użyteczne, ale nie tak bardzo jak ten moment początkowego wyruszenia. Serce dla uwielbiającej Boga misji zaczyna z radością ewangelii. Nasze kościoły najpierw muszą miłować Boga, który posłał swojego jedynego Syna, aby zbawić grzeszników takich jak my. Właściwe paliwo ma znaczenie.

To może oznaczać, że najlepszym sposobem, aby zachęcić twój kościół misyjnie, jest to, aby przestać mówić o misji, a zamiast tego zacząć mówić więcej na temat ewangelii. Widziałem zbory, które próbowały sprawić, aby ich członkowie byli zafascynowani misją bez bycia podekscytowanymi ewangelią. Misja stała się po prostu jeszcze jedną dziedziną służby konkurującą o uwagę i zainteresowanie każdego. Poczucie winy, szum medialny, łzawe historie – żadne z nich nie motywuje w najlepszy sposób. Jak naprawdę dobrze sprzedać poświęcenie (które zawiera misja) bez zadbania o to, żeby ludzie ponad wszystko cenili sprawę, dla której poświęcenie jest dokonywane? Nie próbuj zachęcić, zagrzać członków swojego kościoła do misji do czasu, aż nie będą kochali i cenili (prawdziwie, głęboko) tego, co Chrystus zrobił dla nich w ewangelii. Kościoły nie dadzą z siebie wszystkiego, aby polecać ewangelię do czasu, aż nie będą jej głęboko miłować i cenić.

CZYM JEST EWANGELIA?

Co mam na myśli przez „ewangelię”? Historyczne chrześcijańskie przesłanie, Dobrą Nowinę o tym, co przez Chrystusa Bóg uczynił dla grzeszników. Nie mam na myśli natomiast wielu konsekwencji tego przesłania, włączając to, co chrześcijanie mogą robić albo jak mogą żyć. Mówię o przesłaniu samym w sobie, mówiącym o tym, co Jezus uczynił dla grzeszników, jedynym, które może przywieść nas do Boga i zbawić od piekła ludzi takich jak my.

Biblijna ewangelia zaczyna się u Boga, który stworzył wszystko swoim Słowem. Tak z niczego, Bóg powołał swoim Słowem do istnienia wszystkie galaktyki, mgławice, gwiazdy i każdą z planet. Na naszej planecie stworzył życie, włączając w to mężczyznę i kobietę, następnie umieścił ich w ogrodzie i dał wszystko, aby się tym cieszyli i zarządzali w doskonałej wolności. Jedynym ograniczeniem było to, że nie mogli jeść z jednego konkretnego drzewa. Ale zbuntowany przeciwko Bogu wróg wszedł do ogrodu i skusił kobietę, Ewę. Mężczyzna, Adam, stał obok, nie reagując. Oboje wybrali niewiarę wobec Bożych instrukcji i zamiast tego posłuchali fałszywych obietnic szatana. Od tej pory ludzie raz za razem robią to samo. I skoro Bóg jest dobry i sprawiedliwy, będzie karał grzech. On nie jest takim typem sędziego, który zamiata zło pod dywan, wypaczając pojęcie sprawiedliwości. On jest sędzią prawym. A to jest zła wiadomość dla łamiących prawo, takich jak my.

Buntowanie się przeciwko doskonałym zasadom kochającego Boga jest bardzo złe i zasługuje na karę niewyobrażalnej powagi i długości. Zasługujemy na wieczne ukaranie przez Boży gniew — piekło.

Ale Bóg, w swojej nieocenionej miłości i mądrości, miał plan ukarać grzech (i tak być prawym sędzią) i  jednocześnie wybaczyć grzesznikom takim jak my (i tak okazać swoją łaskę). Uczynił to, posyłając Jezusa, równego sobie, swojego Syna, aby przyjął ludzkie ciało. Jezus nie miał własnych grzechów, ale dobrowolnie zajął miejsce grzeszników. Będąc przybity do drewnianego krzyża, uniósł pełnię mocy gniewu wszechmogącego Boga i Jego usprawiedliwionej nienawiści do grzechu. To, na co zasługiwały nasze przewinienia na całą wieczność, Chrystus wziął na siebie. Jego samopoświęcenie pochłonęło karę każdego grzesznika, który by kiedykolwiek zwrócił się do Niego i Mu zaufał. Bóg okazał swoją akceptację ofiary Chrystusa poprzez to, że po trzech dniach wzbudził Go z martwych.

Obecnie ten zmartwychwstały Jezus nawołuje każdego, aby odwrócił się od grzechu i zaufał Mu. I, co niesamowite, Chrystus oferuje nam nie tylko obietnicę przebaczenia, ale również adoptowanie nas jako ukochanych dzieci tego samego Boga, którego obraziliśmy. Przez żałowanie naszych grzechów i zaufanie Chrystusowi, teraz możemy wiedzieć, co to pokój z Bogiem i czym jest bezpieczna nadzieja wiecznej radości z Nim. To jest biblijna ewangelia. Jest prawdziwa dla każdego człowieka, mówiącego w każdym języku, na każdym miejscu, w każdej kulturze, przez cały czas.

Niezależnie od naszej roli w kościele, najlepszą rzeczą, jaką możemy zrobić, jest wiara tej ewangelii. Powinniśmy ją rozważać i mierzyć wszystko w naszym życiu w świetle jej prawdy i wartości. Jak już to uczyniliśmy, powinniśmy modlić się za naszych przywódców i delikatnie zachęcać ich do prowadzenia, trzymając się ewangelii. Dziękuj im za każdym razem, kiedy przedstawiają jasno ewangelię w czasie głoszenia, i zachęcaj ich, aby widzieli pasję dla światowej misji jako naturalną biblijną konsekwencję ewangelii.

Jeżeli jesteś pastorem albo liderem, oznacza to, że musisz mówić o ewangelii nie tylko w nawoływaniach ewangelizacyjnych, ale przez cały czas. Zbawieni ludzie w twojej społeczności potrzebują regularnego przypominania i pomocy w zachwycie ideą, która mówi, że kiedy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł (Rz 5:8). Tam, gdzie ludzie widzą Boże dzieło jako nadrzędnie wartościowe, misja staje się chwalebnym i rozsądnym poświęceniem. Chwała ewangelii – a nie potrzeba ludzkości – jest tym podtrzymującym paliwem dla światowej misji.

CO OZNACZAJĄ TERMINY: „MISJA” I „MISJONARZ”?

Co mamy na myśli poprzez „misję” i kto powinien być nazywany „misjonarzem”? Te dwa terminy przeszły całkiem znaczące transformacje w umysłach niektórych chrześcijan ostatnimi czasy. Niektórzy obecnie traktują misję kościoła jako zawierającą każdą dobrą rzecz, jaką chrześcijanin mógłby zrobić; od akcji społecznych do ochrony środowiska. To są na pewno dobre rzeczy do robienia wraz z milionem innych, które większość chrześcijan regularnie czyni. W tej książce jednakże zamierzam trzymać się tradycyjnego i historycznego znaczenia słowa „misja”, mając na myśli unikalną, celową ewangelizację dokonywaną przez Kościół, aby czynić uczniami wszystkie narody. Mam na myśli głoszenie Dobrej Nowiny poprzez narodowości, języki i granice geograficzne, które skupia kościoły i uczy je przestrzegać wszystkiego, co nakazał Jezus. Szczerze, inne podejście niesie ryzyko niepoprawnej interpretacji terminu „misja”, która ograbia go ze znaczenia. Stephen Neill w znanym zdaniu na temat tej nowej definicji misji powiedział: „Jeżeli wszystko jest misją, to nic nie jest misją”[5].

W ten sam sposób, kiedy odnoszę się do misjonarza, nie mam na myśli każdego chrześcijanina, który żyje międzykulturowo i dzieli się ewangelią. W rozdziale siódmym będziemy rozważać cenny wkład takich chrześcijan w pracę misyjną. Ale, tak jak nie każdy członek kościoła, który kocha Chrystusa, jest „pastorem/starszym” i nie każdy członek kościoła, który mówi o Biblii, jest „nauczycielem” w sensie z Listu Jakuba 3:1, tak nie każdy międzykulturowy świadek ewangelii jest misjonarzem w rozumieniu z Trzeciego Listu Jana lub Pierwszego Listu do Koryntian. Tak więc, jeszcze raz, będę się trzymał historycznego, tradycyjnego rozumienia misjonarza jako kogoś uznanego i posłanego przez lokalny kościół, aby rozgłaszał ewangelię, zgromadzał, służył i wzmacniał lokalne zbory, przekraczając narodowościowe, lingwistyczne czy geograficzne granice. To są ci, o których mówi Pismo w takich fragmentach jak Trzeci List Jana: nasze kościoły mają nakaz, aby ich wspierać.

Ale jak wygląda to biblijne wspieranie? I jak podejdziemy do tego jako kościół?

ROZDZIAŁ 3

WŁAŚCIWE POSYŁANIE I WSPIERANIE

Mam przyjaciela, który dorastał jako dziecko misjonarzy w Europie. Ostatnio opowiedział mi o wizycie, jaką on i jego rodzina odbyli kiedyś do kościoła w Stanach Zjednoczonych. Mój przyjaciel miał wtedy pewnie około dziewięciu lat. Zaraz po ich przyjeździe jeden z członków kościoła zaprosił go, aby przyszedł i wziął sobie zabawki i inne rzeczy z kościelnej „szafy misyjnej”. Jako młody chłopiec mój przyjaciel był zaintrygowany i podekscytowany. Potem tamten wierzący otworzył drzwi do wielkiej szafy. Była zawalona znoszonymi ubraniami, przestarzałymi komputerami i brudnymi zabawkami. Mój przyjaciel był rozczarowany.

Myślę, że ludzie z tego zboru mieli dobre chęci. Ale z pewnością szafa pełna bezużytecznych staroci nie jest Bożym ideałem wspierania misjonarzy. Jaki jest ten ideał? Jak mamy właściwie wysyłać misjonarzy, jakie wsparcie jest wystarczające i kogo w ogóle należy posyłać? Nie powinno nas zdziwić, że odpowiedź znajduje się w Biblii.

PODSTAWOWE ZASADY Z Trzeciego Listu JANA 1–8

W swoim trzecim liście apostoł Jan instruuje swojego przyjaciela Gajusa w temacie wagi wspierania wędrownych misjonarzy ewangelistów. Daje nam parę biblijnych zasad, aby ukształtować sposób myślenia o naszym wysyłaniu i wspieraniu misjonarzy.

Nazywając samego siebie „starszym”, Jan pisze:

Starszy do umiłowanego Gajusa, którego miłuję w prawdzie. Umiłowany! Modlę się o to, aby ci się we wszystkim dobrze powodziło i abyś był zdrów tak, jak dobrze się ma dusza twoja. Uradowałem się bowiem bardzo, gdy przyszli bracia i złożyli świadectwo o rzetelności twojej, że ty istotnie żyjesz w prawdzie. Nie ma zaś dla mnie większej radości, jak słyszeć, że dzieci moje żyją w prawdzie. Umiłowany! Wiernie postępujesz, gdy wyświadczasz usługi braciom, zwłaszcza przychodniom, którzy złożyli świadectwo przed zborem o miłości twojej, i dobrze postąpisz, jeżeli wyprawisz ich w drogę, jak przystoi przed Bogiem. Wyruszyli oni bowiem dla imienia Jego, nic nie przyjmując od pogan. My więc powinniśmy takich gościnnie podejmować, aby przyczynić się do rozpowszechnienia prawdy
(3J 1–8).

W tym krótkim fragmencie jest kilka bezpośrednich wskazań dla misji. Rozważmy pięć z nich.

1. Troska o misję i misjonarzy jest naturalna (w. 3, 5, 8). Jan zapewnia, że jego przyjaciel Gajus chodzi w prawdzie oraz że wiernie postępuje, gdy wyświadcza usługi braciom. Dochodzi do wniosku, iż my też powinniśmy takich gościnnie podejmować [misjonarzy]. Pismo mówi jasno, że pragnienie wspierania misji roznoszenia ewangelii wśród tych, którzy jej nie słyszeli, jest przykładem chrześcijańskiego zdrowia.

2. Zachęta do współpracy między zborami (w. 3, 7). Współpraca w misji pomiędzy wieloma lokalnymi społecznościami jest uważana za dobrą i pożyteczną. Ci pracujący wyszli z innego kościoła, prawdopodobnie zgromadzenia założonego przez Jana. Byli „obcymi” dla Gajusa (w. 5), tak więc na pewno nie pochodzili z jego zgromadzenia. A jednak, Jan mówi, że Gajus powinien wspierać tych ludzi tak, aby ich zbory mogły połączyć siły w głoszeniu prawdy. Wspólne wsparcie dla misjonarzy jest prawdziwym partnerstwem w ewangelii, które przynosi cześć Chrystusowi.

3. Wiedza na temat tego, kogo powinniśmy wspierać, jest niezbędna (w. 6–8). Ale skąd mamy wiedzieć, kto potrzebuje naszego wsparcia? Apostoł Jan zawęża to dla nas w sposób znaczący. Z pewnością dostrzegamy, że chrześcijanie dzielą się ewangelią w miarę rozdzielania się z powodu prześladowań (Dz 8:4) czy podróży biznesowych (Jk 4:13). Ale Jan opisuje szczególny moralny obowiązek wspierania tych, którzy zostali posłani z powodu imienia Jezusa. To są ci, którym „powinniśmy” dawać wsparcie materialne. Pomimo globalizacji i mobilności do czasu, aż powróci Chrystus, zawsze będzie potrzeba, aby kościoły szkoliły, posyłały i wspierały finansowo wysłanych do tych celów misjonarzy. Co więcej, kiedy Jan zauważa, że misjonarze ci nie przyjmowali niczego od pogan, wydaje się, że ma na myśli to, iż nie zarabiali oni pieniędzy z ewangelii; tak więc kościół powinien zaspokoić ich potrzeby. Wielu ludzi dzieli się ewangelią. Chwała Panu! Ale tylko niektórzy mają moralne prawo do finansowego wsparcia ze strony lokalnego zboru. To są mężczyźni i kobiety, których nazywamy „misjonarzami”.

Misjonarze są nie tylko samozwańczymi agentami. Powinni odpowiadać przed konkretnym lokalnym kościołem. Ci wspomniani w Trzecim Liście Jana prawdopodobnie odpowiadają przed zborem założonym przez tego ewangelistę w Efezie. Czy zauważyłeś powiązanie z kościołem w wersecie szóstym? Jan mówi Gajusowi, że ci misjonarze dali świadectwo swojej miłości przed zborem. Po tym jak byli wspierani przez Gajusa, powrócili do kościoła, który ich posłał i tam zdali sprawę. List Jana wydaje się być pochwałą wystawioną przez jego zbór dla misjonarzy jak dla pracowników. Biblijni misjonarze są połączeni z lokalnym kościołem. Zawsze tak było.

4. Wsparcie powinno być obfite (w. 6). Jan nie pozostawia nas także w niewiedzy co do tego, jak nasze wsparcie dla misjonarzy ma wyglądać. Powinno być hojne, obfite, zapewnione w sposób godny Boga. Ta troska o to, aby pracujący dla Pana chrześcijanie byli wspierani z hojnością, niesie się echem jeszcze w innych miejscach w Biblii. Paweł naucza Tytusa: Wypraw śpiesznie w drogę Zenasa, zakonoznawcę, i Apollosa, i dołóż starań, aby im niczego nie brakowało (Tt 3:13). Nasze wsparcie dla misjonarzy powinno celować w to, aby im niczego nie brakowało, tak jakbyśmy zaopatrywali na podróż samego Jezusa. To wysoko postawiona poprzeczka.

5. Motywacją jest umiłowanie chwały Chrystusa
(w. 7–8). I, w końcu, widzimy to, co powinno napędzać całe to pójście, wysyłanie i wspieranie – miłość do chwały Chrystusa, znajomość Jego imienia i zaufanie Mu. Jest to silnikiem przedsięwzięcia misji – wzgląd na imię Chrystusa. Potrzeby tych, którzy jeszcze nie poznali ewangelii, są spore, ale Jan naciska, aby posyłać dla sławy wielkiego imienia Chrystusa i chwały Jego prawdy.

Zasady z Trzeciego Listu Jana są przejrzyste, a posłuszeństwo im może zrewolucjonizować to, jak niektórzy z nas myślą o wspieraniu misji z naszych kościołów. Jak mamy je zastosować?

USTANAWIANIE PRZYSZŁYCH MISJONARZY

Mając na uwadze powagę i zobowiązania związane z wysyłaniem misjonarzy, powinniśmy ostrożnie wybierać, kogo posyłamy i wspieramy. Obawa o dawanie misjonarzom zbyt wiele może oznaczać, że niewystarczająco sprawdziliśmy, kogo wysyłamy. Jeżeli wybierzemy właściwe osoby, nie musimy martwić się o dawanie im za dużej ilości pieniędzy. Znałem sporą liczbę wiernych misjonarzy, którzy znaleźli się w sytuacji „nadwsparcia”. Oni po prostu zainwestowali te pieniądze w inne cele związane z ewangelią. Kupowali Biblie; płacili za szkolenie lokalnych kaznodziei; ufundowali projekty tłumaczeń Ewangelii. Z tego, co wiem, żaden z nich nie odłożył tych funduszy na tajne konto i nie kupił ekstrawaganckiego samochodu. Jeżeli jesteś poważnie zaniepokojony, że nadmiar pieniędzy dany twoim misjonarzom zostanie zmarnowany, powinieneś zapewne sprowadzić ich do domu i zamiast tego posłać misjonarzy godnych zaufania.

Tak, pewna dawka ostrożności jest wskazana. Misjonarze są upadłymi grzesznikami zbawionymi przez łaskę, tak jak reszta z nas. Ale naszą odpowiedzialnością jest wysyłać z rozwagą, a nie wspierać z podejrzliwością. Pismo mówi jasno, że nie każdy, kto zgłasza się do chrześcijańskiego dzieła, jest do niego odpowiedni. Dalej w Trzecim Liście Jana zostaje nam przedstawiony Diotrenes. Był liderem w kościele, ale Jan nie miał o nim nic dobrego do powiedzenia. Pragnienie służby nie jest wystarczającą kwalifikacją. W ten sam sposób samoustanowieni posłańcy opisani w piętnastym rozdziale Dziejów nie nadawali się tylko dlatego, że chcieli iść do Antiochii. My, jako kościoły, powinniśmy być bardzo ostrożni co do tego, na kogo możemy „włożyć ręce”.

To właśnie z tego powodu zbyt wąskie spojrzenie jedynie na pilność celu misji może być szkodliwe. Mam w pamięci kazania i slogany, które podkreślają pilność misjonarskiego zadania ponad wszystko. Boża misja jest pilna. Piekło jest prawdziwe i Boży gniew jest pewien dla wszystkich będących poza Chrystusem. Jednakże, Boża misja nie jest w niebezpieczeństwie upadku. Obietnica, że Chrystus nie straci żadnego z tych, których Mu dał Ojciec, nie chwieje się na krawędzi z wizją ostatecznego upadku. Możemy być i pilni, i mądrzy. Jezus powiedział nam, aby prosić Pana żniw nie o „ciepłe ciała”, ale o „robotników” (Mt 9:38; Łk 10:2). To są ludzie, których powinniśmy posyłać. Posyłanie niekwalifikujących się osób może przynieść złe konsekwencje, które będą dotykać więcej niż jednostkę.

Kiedy dorastałem, mój ojciec był właścicielem małego biznesu. Był dobrym, mądrym i pobożnym człowiekiem, ale życie spędzone na pracy na ranczu wśród pól ze złożami ropy w Teksasie sprawiło, że nie był zbyt delikatną osobą. Nie znosił dobrze brzemienia leniwych i destrukcyjnych pracowników. Kiedyś usłyszałem tatę instruującego jednego z menedżerów, aby rozwiązał pracowniczy problem. Konkluzja mojego ojca była następująca: „Kiedy ten człowiek tu jest, to tak jakby brakowało dwóch dobrych pracowników”. Ten obraz zapamiętałem sobie bardzo dobrze. Posyłanie niewłaściwych ludzi na misję jest nie tylko nierozważnym szafarstwem. Może stanąć na drodze przynoszeniu owocu innym pracownikom. Nie potrzebujemy nieefektywnych misjonarzy, którzy przynoszą efekt taki, jakby ubyło dwóch dobrych.

Aby być mądrym w temacie misji, dobrze zacząć od sposobu, w jaki mówimy na jej temat. Czy kiedykolwiek słyszałeś, jak ktoś powiedział: „Chrześcijanie nie potrzebują powodu, aby iść; potrzebują powodu, aby zostać”? Takie nawoływania mogą nie być tak pomocne, jak nam się wydaje. To prawda, misjonarze nie są jakąś superelitą chrześcijańskiego świata. Ale czy naprawdę warto sugerować, że ktokolwiek bez dobrego powodu, aby zostać, jest wykwalifikowany, aby być misjonarzem? Oczywiście, że nie. Obawiam się, że zbyt często przywódcy kościelni podkręcają misjonarską gorliwość w ludziach z wątpliwymi kwalifikacjami, a potem zostawiają ten problem „profesjonalistom” z agencji wysyłanych do przeprowadzenia z nimi tej trudnej rozmowy.

Zamiast tego, lokalne kościoły powinny odgrywać bardziej aktywną i przemyślaną rolę w zachęcaniu i wyposażaniu członków zboru, aby szli do narodów. Wiem, że niektórzy mogą myśleć, iż brakuje im wiedzy, aby szkolić misjonarzy. Ale jeżeli potrafisz uczyć i szkolić zdrowych członków we własnym kościele, to właściwie wiesz większość tego, co potrzebne, aby wyszkolić misjonarza. Należy ocenić trzy kwestie.

Oceń charakter

Po pierwsze, kto lepiej niż lokalny zbór oceni charakter ewentualnego przyszłego misjonarza? Tak często misjonarze pracują bez regularnego, codziennego nadzoru. Wiele z rzeczy, które robią, jest spontanicznych, nieuporządkowanych i samodzielnie zainicjowanych. Musimy posyłać ludzi, którzy potrafią sami rozpocząć pracę, ale są też wierni i gotowi poddać się autorytetowi. Kiedy rozmawiamy z członkami kościoła o wyjeździe na misję, my – a nie jakaś parakościelna agencja posyłająca – powinniśmy być tymi, którzy oceniają ich charakter i pomagają wzrastać, tak jak tego potrzebują.

Musimy być gotowi zadać niewygodne pytania, powiedzieć trudne rzeczy i stosować rozeznanie w naszej ocenie. Często małe wady charakteru mogą stać się wielkim problemem. Bądź gotowy i chętny zapytać samego siebie, czy te osoby są wierne. Czy dokończą powierzone im zadanie, czy potrzebują mnóstwa zachęcania i „trzymania za rączkę”? Czy są godni zaufania, jeśli chodzi o pieniądze, czas, odpowiedzialności i prawdę? Czy są ludźmi, którym zaufalibyśmy w sprawach znaczących w naszym własnym kościele?

Apostoł Paweł daje nam dwie pomocne listy zalet charakteru dla starszych w 1Tm 3:1–7 oraz Tt 1:5–9, które powinny, w pewnym stopniu, charakteryzować każdego wysłanego jako misjonarza – czy to starszego, czy nie. Tak, chcemy być realistami i zostawić miejsce na wzrost. Ale jeżeli zespół misyjny nie chce posłać kogoś, kto potrzebuje znaczącej zmiany charakteru, powinniśmy mieć odwagę, aby powiedzieć takiej osobie: „Jeszcze nie teraz”. Nigdy nie powinniśmy rezygnować z tej roli na rzecz organizacji parakościelnych.

Oceń przynoszenie owocu

Po drugie, powinniśmy być gotowi, aby ocenić skuteczność danej osoby. Rozumiem, że owoc ewangelii pochodzi od Boga, a osoba może być wierna bez przynoszenia widocznego efektu. Ale to właśnie to ocena z wewnątrz lokalnego zboru może być pomocna.

Powiedzmy, że mam dwie pary w kościele, które chcą być posłane za granicę jako misjonarze. Obie żyją w tej samej społeczności i mają zbliżony krąg chrześcijańskich znajomych. Natomiast jedna z par ma zawsze gości w swoim domu i nawiązała znaczące relacje z osobami z zagranicy. I wygląda na to, że każdy niechrześcijanin, który spędza z tą rodziną czas, zostaje zbawiony. Dla kontrastu, u drugiej pary nie widać, aby budowała głębsze relacje z ludźmi. Próbuje, ale z jakiegoś powodu to nigdy nie wychodzi. Również stara dzielić się ewangelią, ale żaden ze słuchaczy nie chce wracać do tej rozmowy. Inicjuje uczniowskie relacje, ale ludzie, z którymi ma kontakt, nie wzrastają. Tak w zasadzie, większość z tych relacji umiera śmiercią naturalną, w miarę jak wspomniana para sama szuka innych możliwości nauczania. Obie pary mogą kochać Boga. Obie mogą robić rzeczy najlepiej, jak potrafią. Ale zachęcałbym mocno, aby mój kościół wydał pieniądze na posłanie pierwszej, a nie drugiej pary. Widoczny ślad wydawania owoców w życiu innych jest jedną ze znaczących cech dobrego, potencjalnego misjonarza. Oraz, ogólnie rzecz biorąc, to kościół jest tym, który może najlepiej zaobserwować taki ślad w miarę upływu czasu.

Oceń wiedzę biblijną

Po trzecie, wraz z obserwowaniem skuteczności i charakteru, chcemy posyłać ludzi, którzy wyróżniają się wiedzą i zrozumieniem Biblii. Możemy debatować na temat tego, jak dużo formalnego teologicznego przeszkolenia powinni mieć misjonarze. Jednak, jak dużym teologicznym zrozumieniem powinni się charakteryzować? Każdy, kto chce oglądać ewangelię przekazaną właściwie oraz założone w jej wyniku zdrowe kościoły, powinien troszczyć się o to drugie. Weź wskazówkę z 1Tm 4:16 czy Tt 1:9. Instrukcja doktrynalna jest kluczowa. Powody do tego są (mam nadzieję) całkiem oczywiste. Przekazywanie ewangelii wymaga uwagi i przemyślenia. Zawsze chcemy mieć pewność, że tłumaczymy Dobrą Nowinę wiernie i podpieramy ją prawdą z Biblii. Ale przekazywanie ewangelii w nowej kulturze, którą ledwie rozumiemy, w języku, który ciągle szlifujemy – wymaga jeszcze więcej rozwagi i teologicznej wiedzy. Zakładanie biblijnych zborów multikulturowych wymaga głębokiego, przejrzystego i biblijnego zrozumienia, czym jest i jak działa Kościół.

Jeżeli uważnie czytasz Dzieje Apostolskie i Listy, zauważysz, że herezje, pomieszanie i synkretyzm najczęściej występują tuż przed ekspansją ewangelii. Czyli dokładnie tam, gdzie potrzebujemy naszych najlepiej wyposażonych ludzi. Taka praca nie jest dla każdego chrześcijanina, który po prostu kocha dzielić się swoją wiarą. Musimy mieć pewność, że ci, których posyłamy, mają głęboką teologiczną wiedzę, aby to, czego będą rzetelnie uczyć, będzie mogło przynosić owoc w życiu ich słuchaczy do czasu, aż powróci Chrystus.

WYPOSAŻANIE POTENCJALNYCH MISJONARZY

Rolą lokalnego kościoła jest nie tylko ocenienie, ale również aktywne wyposażenie, misjonarzy. Możemy nie mieć wielkiej wiedzy na temat poszczególnych kultur, nauki języka czy nawet kwestii historycznych, które kształtują nastawienie ludzi względem ewangelii. Ale lokalny kościół jest doskonałym miejscem – ustanowionym przez Boga – aby udoskonalać chrześcijański charakter, zachęcać i przekazywać zdrową doktrynę biblijną. Nie powinniśmy pozwolić na to, aby parę rzeczy, których nie wiemy, powstrzymywało nas przed wierną i aktywną służbą odpowiedzialności za misję, którą Bóg powierzył kościołom. Zbory są miejscem, gdzie tworzeni są wierni misjonarze. Jeżeli nasze kościoły wykonają dobrą pracę w swoich podstawowych odpowiedzialnościach, to oznacza, że mamy wszystko, czego potrzebujemy, aby wybrać bogobojnych misjonarzy.

ZNACZĄCE CZŁONKOSTWO

Jako pastor regularnie rozmawiam z członkami mojego kościoła o możliwościach pracy misyjnej. Wpadają do mojego biura, szukając pomocy w przemyśleniu swoich kwalifikacji do misji. Potrzebują również rady w kwestiach przygotowań i nauki. Ogólnie rzecz biorąc, oczekują listy książek o misji, szczególnego doświadczenia w sprawach międzynarodowych oraz konkretnych instrukcji w temacie głoszenia ewangelii międzykulturowo. To, co ode mnie słyszą, jest dla nich prawie zawsze rozczarowaniem. Pochylam się, jakbym miał im powiedzieć coś niesamowitego, i mówię: „Spróbuj być nadzwyczaj wiernym i szczególnym członkiem tego lokalnego kościoła”. Potem odchylam się, pozwalając im przetrawić pełnię znaczenia mojej mądrości w tych słowach.

Po jakiejś minucie wyjaśniam dalej. Tak, jest parę dziedzin szczególnych dla misji, o których możemy rozmawiać, ale tak naprawdę niewiele. Co najważniejsze, mówię im, aby byli wierzącymi, którzy otwierają swoje domy i żyją dla innych ludzi. Aby poznali osoby, które różnią się od nich wiekiem, narodowością czy pochodzeniem. Aby znaleźli, a nie tylko odpowiadali na, okazje do głoszenia ewangelii. Aby wstąpili do sąsiedzkich klubów. Aby wymyślili plan, jak poznać swoich sąsiadów. Aby modlili się regularnie za osoby, z którymi mają nadzieję dzielić się ewangelią podczas następnego miesiąca! Mówię im, aby wiernie czynili uczniami.

Przejmij inicjatywę, aby wyjść do ludzi i umyślnie zainicjuj relacje, w których głównym celem będzie pomoc innej osobie we wzroście duchowym. Szukaj sposobności, aby uczyć Biblii jeden na jeden lub w małych grupach studium biblijnego. Pracuj, aby wzrastać w wiedzy i ćwicz się w wyjaśnianiu prawd biblijnych. Rób to wszystko, aby budować duchowe mięśnie, których Bóg będzie mógł używać multikulturowo pewnego dnia.

Fundamentem przygotowań do misji nie są studia misyjne. Są nim pobożność i wiedza biblijna, gorliwość ewangelizacyjna, miłość do Kościoła oraz pasja, aby widzieć Zbawiciela uwielbionego.

Specjalne szkolenie

Nie chcę przez to powiedzieć, że nie ma szczególnych rzeczy, które możesz robić, aby pomóc ludziom przygotować się do potencjalnej służby misyjnej. W moim zborze mamy kreatywnie nazwaną „Grupę Misyjnego Czytania”. Czytamy jedną książkę miesięcznie, piszemy jednostronicowe refleksje na jej temat, a potem dyskutujemy przez parę godzin.

Kiedy dochodzą nowi członkowie, są czasem zaskoczeni naszą listą lektur. Nie zaczynamy książkami o misji. Zaczynamy, czytając o autorytecie Słowa Bożego. Następnie poświęcamy czas książkom o ewangelii, ewangelizacji i Kościele. Dyskutujemy o tym, dlaczego przejrzyste zrozumienie wszystkich tych rzeczy jest kluczowe w wiernej pracy misjonarza. W okolicach szóstego miesiąca naszego dziesięciomiesięcznego kursu zaczynamy czytać książki szczególnie poświęcone praktyce misji. Chcemy podkreślić fakt, że nasze zrozumienie ewangelii i Kościoła jest ważniejsze niż jakiekolwiek specyficzne strategie misyjne, które moglibyśmy zastosować. Obie rzeczy są ważne. Ale ta wcześniejsza zawartość jest niezbędna dla misji.

Międzynarodowe doświadczenia

Powinieneś również szukać dróg, aby zachęcać członków twojego kościoła, jeżeli to możliwe, aby podróżowali za granicę i brali udział w pracy ewangelii, szczególnie z innymi liderami twojego zgromadzenia. Jest to mądre, chociaż nie niezbędne.

Znałem kobietę, która w siedemdziesiątych latach swojego życia przeprowadziła się z teksańskiego domu, aby być misjonarką w byłym Związku Radzieckim. Radziła sobie dobrze pomimo tego, że była to nie tylko jej pierwsza podróż międzynarodowa, ale również pierwsza podróż poza Teksas w ogóle. Intensywne podróżowanie i międzynarodowe doświadczenie nie są wstępnym wymogiem do pracy misyjnej. Miłość do ewangelii, wierne życie, uczestnictwo w życiu Kościoła i pragnienie, aby pójść – są. Misjonarze nie są światowymi podróżnikami z pełnymi paszportami. Najlepsi misjonarze mają tendencję, aby pójść do jednego miejsca i zostać tam; czasem nawet do końca swojego życia.

Natomiast w naszym współczesnym świecie jest to relatywnie tańsze i łatwiejsze, aby przed przeprowadzką odwiedzić dane miejsce. Bardzo pomocnym jest, kiedy kościelny lider jedzie z przyszłymi misjonarzami. Mogą rozmawiać o doświadczeniach i sprawdzić, jak sobie radzą w nowej kulturze. Czy uciekają w media społecznościowe albo zakładają dźwiękoszczelne słuchawki iPoda? Czy próbują zwrócić uwagę na miejsce i ludzi? Czy starają się zyskać nowych przyjaciół i otwierają swoje życie w najlepszy sposób, jaki umieją? Biorąc pod uwagę tę wielką inwestycję, jaką jest posłanie misjonarza za granicę, wydanie pewnej części pieniędzy wcześniej na wyprawę badawczą jest zapewne mądrym rozwiązaniem.

Lokalne wyjście do cudzoziemców

Oczywiście, niektórzy ludzie nie muszą nawet wsiadać do samolotu, aby zaangażować się międzykulturowo. W wielu miejscach społeczności ludzi z mniejszości narodowych mogą być swobodnie ewangelizowane tam, gdzie żyjemy. Nie tylko obecność osób innych narodowości w naszych miastach daje dobre możliwości ewangelizacyjne; oferuje także dobry sposób, aby sprawdzić czyjeś pragnienie międzykulturowej pracy na pełny etat dla ewangelii. Międzykulturowe relacje mogą uczynić kogoś podekscytowanym i  pobudzonym, a innego wyczerpanym. Ludzie, których cieszą relacje z innymi narodowościami, są bardziej przystosowani do pracy misyjnej. Ale skąd będą o tym wiedzieć, jeśli nie doświadczą relacji tego typu?

ZAPEWNIENIE HOJNEGO WSPARCIA FINANSOWEGO

Nasze kościoły powinny nie tylko posyłać misjonarzy mądrze, ale również ich odpowiednio wspierać. I nasze wsparcie dla pracowników powinno być tak samo sowite, jak wymaga tego Boże Słowo. Kiedy zobowiązujemy się posłać czy wspierać misjonarzy, powinniśmy spodziewać się, że nasze dawanie będzie poważne, znaczące oraz ofiarne. I czy dajemy fundusze bezpośrednio na misjonarzy, czy poprzez jakąś współpracującą organizację, naszym celem powinni być hojnie zaopatrzeni pracownicy, którym niczego nie brakuje.

Co dziwne, chrześcijanie czasami mają pozornie uświęcone myśli na temat „służby wiary”, które są sprzeczne z Biblią w tym punkcie. Przez prawie dekadę służyłem w radzie jako członek zarządu dla dużej agencji misyjnej wysyłającej misjonarzy. Nie byliśmy doskonałą organizacją, a niektóre rzeczy zasługiwały na krytykę. Ale podczas tych dziesięciu lat powtarzał się jeden częsty zarzut od wierzących – że dawaliśmy naszym misjonarzom za dużo pieniędzy. Teraz generalnie dobrze znoszę krytykę, ale przyznam, że w tych przypadkach miałem tendencję, aby tylko ze zdziwieniem przechylać głowę. Jak zauważyliśmy wcześniej, Bóg instruuje nas, aby zapewnić, że Jego misjonarzom „nie brak niczego” i są wspierani w sposób godny Jego nieskończonego bogactwa i wartości. Ktoś mógłby przesadzić z kompensacją, pewnie, ale pracownicy naszej organizacji przeciętnie zarabiali mniej niż podobnego rozmiaru rodzina żyjąca w Stanach Zjednoczonych. Nie wydaje się, aby to przewyższało literę ducha Bożego Słowa. Podejrzewam, że nasze wsparcie wydaje się być wygórowane tylko wtedy, kiedy jest porównane z nieadekwatnym wsparciem tak wielu innych misjonarzy.

Nie wiem, jak powstał pomysł stawiania znaku równości pomiędzy biednym i bogobojnym misjonarzem. Niezależnie od tego, naszą sprawą jest zrozumienie i posłuszeństwo Bożemu Słowu. A to oznacza szczodre wspieranie kogokolwiek posłanego przez nasz zbór dla imienia Jezusa. W Bożej opatrzności wielu emisariuszy ewangelii znajdzie się w potrzebie. Księga Dziejów Apostolskich oraz późniejsza historia są pełne takich sytuacji. Natomiast takie czasy doświadczeń są Bożą prerogatywą. Z naszej strony powinniśmy walczyć, żeby starać się być wiernymi w naszym zadaniu posyłania i wspierania.

PARTNERSTWO Z DOBRĄ POSYŁAJĄCĄ ORGANIZACJĄ MISYJNĄ

Wspomniałem już nieco o ograniczeniach organizacji misyjnych wysyłających misjonarzy. Potencjalna relacja pomiędzy kościołem a taką organizacją jest czymś, z czym każdy z czasem będzie się borykał. Kto powinien ponosić ostateczną odpowiedzialność za dobrobyt misjonarzy?

Rozważ analogię. Niektórzy ludzie wybierają nauczanie swoich dzieci w domu. Inni zawierzają swoje dzieci szkole. W pierwszym przypadku rodzic jest odpowiedzialny za wszystkie decyzje związane z edukacją – program nauczania, plan itd. W drugim przypadku to rodzic deleguje wiele z tych decyzji na nauczyciela. Oba mogą być dobrymi wyborami, jeżeli są uważnie rozważone. Ale w obu przypadkach rodzic zawsze pozostaje rodzicem, a dziecko pozostaje jego dzieckiem. Rodzice nadal są tymi, którzy są ostatecznie odpowiedzialni przed Bogiem.

Wysyłanie członków kościoła jako misjonarzy jest podobne. Parę zborów może wysłać własnych misjonarzy bezpośrednio, załatwiając wszystko. Czasem nasz kościół to robi (chociaż jest to o wiele więcej pracy, niż ci się wydaje). Większość zborów, jednak, korzysta z pomocy agencji wysyłającej. Nasz kościół zazwyczaj współpracuje z jedną z nich. Ten drugi sposób zawiera delegację wielu decyzji organizacyjnych. Ale niezależnie od sposobu posyłania, lokalny zbór pozostaje nadal odpowiedzialny za dobro finansowe swoich misjonarzy. Zdrowa relacja z dobrą agencją wysyłającą może być jednym z najlepszych sposobów, aby zacząć działalność misyjną. Co jednak smutne, wiele zborów używa parakościelnych organizacji wysyłających w sposób, który wygląda bardziej jak abdykacja, a nie delegacja. Modlitwa i wysyłanie pieniędzy nie są jedynymi odpowiedzialnościami, jakie kościoły mają wobec ludzi, których posłali za granicę. Odwrotnie, niektóre organizacje wysyłające są zbyt świadome, aby przejąć odpowiedzialności, które Chrystus powierzył lokalnemu zborowi.

Nadal, centralna pozycja lokalnego kościoła w misji nie powinna sugerować, że istnieje jakaś zaleta w zborach niewspółpracujących albo robiących wszystko samodzielnie. Jak zauważyliśmy w Trzecim Liście Jana i Liście do Filipian, Pismo nakazuje współpracę pomiędzy kościołami posyłającymi i wspierającymi misjonarzy. Jeden ze sposobów, w jaki jest to dokonywane, odbywa się poprzez organizacje, które działają równolegle z kościołami, aby współpracować w posyłaniu misjonarzy. Niektóre organizacje służą określonej grupie kościołów, jak Międzynarodowa Rada Misyjna dla Southern Baptist Convention, z którą mój kościół intensywnie współpracuje. Inne działają szerzej. Jednak najlepsze z nich mają wspólne cechy. Oferują porządne szkolenie dla nowych misjonarzy z tematów, w których lokalny zbór może być mniej wyposażony: takich jak nauka języka, szczególne zagadnienia kulturowe, radzenie sobie z podatkami za granicą, bezpieczeństwo komputerowe czy kwestie zdrowotne. Agencje misyjne mogą również zapewnić codziennie nadzór i strategiczne wsparcie, czego większość zborów nie ma możliwości zrobić.

Podczas kiedy agencja wysyłająca nie może przemienić niedojrzałego wierzącego w skutecznego misjonarza w ciągu paru tygodni czy miesięcy szkolenia, nadal może nauczyć naszych misjonarzy paru rzeczy. Najlepsze agencje odmawiają wciskania się i zachowywania jak kościół, a zamiast tego zachęcają oraz pomagają, czasem nawet wywierając wpływ na lokalny zbór, podkreślając jego ważną rolę w trosce o pracowników, których wysyłają. Współpraca zboru z organizacją może pomóc posłać pracowników do trudnych miejsc, do których większość kościołów nie byłaby w stanie samemu dotrzeć.

UTRZYMANIE ODPOWIEDZIALNOŚCI LOKALNEGO KOŚCIOŁA

Dla większości kościołów dobra agencja posyłająca jest cennym partnerem. Natomiast, niezależnie od tego, czy wysyłamy misjonarzy bezpośrednio czy przez agencję, miejscowy kościół powinien pozostać odpowiedzialny za dobrobyt tych, których posłał. Jak wygląda wzorowa troska zboru o wysłanych misjonarzy? Co dokładnie oznacza to staranie, aby poznać ich potrzeby i działać dla ich dobra? Tutaj mamy parę ważnych dziedzin do rozważenia.

Regularna komunikacja

Fundamentem zdolności troszczenia się wspólnoty o własnych misjonarzy jest regularna komunikacja. Nie możemy sprostać potrzebom, o których nie wiemy; tak samo jak trudno jest sprostać potrzebom pastora, jeżeli relacja z nim zanika. Dzięki Bogu, chyba nigdy wcześniej nie było tak łatwo utrzymać relacji na odległość. Za pomocą maili i Skype’a generalnie nie ma właściwie możliwości, aby stracić kontakt z pracownikami. Ale nadal wymaga to starania i wysiłku. Zabieganie, różnice czasowe, a czasami kwestie bezpieczeństwa mogą odsunąć te formy komunikacji na boczny tor. Kościelni liderzy powinni pomyśleć o ustaleniu czasu raz na miesiąc, kiedy będą dzwonić do każdego wspieranego pracownika. Dodatkowo, mogliby znaleźć innego członka kościoła, który byłby gotowy utrzymywać regularny kontakt z każdym z misjonarzy i okazjonalnie zdawać z tego relację zborowi.

Wizyty pastorskie

Równolegle z regularnymi telefonami czy mailami, trudno jest przecenić znaczenie okazjonalnych zagranicznych odwiedzin pastora. Nie mówię o krótkich podróżach czy przyjazdach w celu projektów. Mam na myśli pastora (lub starszego) odwiedzającego misjonarzy w celu czystego zobaczenia, jak sobie radzą i zachęcenia ich duchowo. Widziałem na własne oczy siłę takich wizyt.

Pewnego razu ja wraz z innym starszym z naszego zboru odwiedziłem rodzinę pracującą w Azji Środkowej. Zaraz przed naszym przyjazdem rodzina ta została wydalona z kraju, gdzie pracowała przez lata. Wszyscy członkowie rodziny byli zniechęceni. Tak więc zorganizowaliśmy postój w ich nowym mieście na parę dni. Nadal adaptowali się w swoim nowym mieszkaniu. Ich dzieci, co zrozumiałe, miały straszny bałagan. Większość posiłków była wyznaczona dziecięcymi kryzysami. Nie mogliśmy naprawić tych okoliczności. Po prostu rozmawialiśmy i modliliśmy się z nimi wieczorami, czytaliśmy parę fragmentów z Biblii na głos oraz poszliśmy na kilka długich spacerów, aby słuchać. Po siedemdziesięciu dwóch godzinach odjechaliśmy. Szczerze mówiąc, nie wydawało się to dużo. Ale, jak powiedział kiedyś mądry pastor, „Nie zawsze jesteśmy najlepszymi sędziami, aby oceniać owoce naszej służby”.

Parę lat później ta misjonarska rodzina odwiedzała Stany Zjednoczone i mąż przyjechał do jednego z naszych kościołów na spotkanie starszych. Powiedział naszej radzie, jak trudne były ostatnie lata: wydalenie z kraju, przeprowadzka, blokady dróg i opór. Później wrócił do czasu, kiedy on i jego żona zdecydowali, że skończyli z misją i rozmawiali o powrocie do Stanów Zjednoczonych. To było wtedy, kiedy ja wraz z bratem ze zboru przyjechaliśmy z naszą wizytą. Ku mojemu zdziwieniu, były misjonarz powiedział, że Bóg użył naszego krótkiego czasu z nimi, aby przypomnieć im powód ich poświęcenia i odnowić zapał do rozgłaszania ewangelii, jakikolwiek jest tego koszt. Ten starszy i ja spojrzeliśmy na siebie z niedowierzaniem. Bóg, w swojej dobroci, użył naszego niewielkiego wysiłku, aby osiągnąć więcej, niż moglibyśmy sobie wyobrazić.

A dalej jest jeszcze lepiej. Parę lat po wspomnianym zebraniu starszych, ta rodzina misjonarzy wróciła do kraju, z którego została wydalona. Po części z powodu jej nieustających wysiłków, działa tam teraz grupa prawie dwudziestu czterech innych misjonarzy.

Jednym z najbardziej interesujących fragmentów w Dziejach Apostolskich jest ten, gdzie Paweł, w najwyższym stopniu – pionier misjonarstwa, zwraca się do swojego przyjaciela Barnaby i mówi: Wybierzmy się w drogę i odwiedźmy braci we wszystkich miastach, w których zwiastowaliśmy Słowo Pańskie, aby zobaczyć, jak im się powodzi (Dz 15:36). Paweł widział wagę relacji i wartość sprawdzania, jak się mają pracownicy i nowe zbory.

W podobny sposób, kościoły, które posyłają i wspierają misjonarzy, powinny być gotowe, aby inwestować cenny czas i środki, żeby po prostu „zobaczyć, jak się mają”. Odwiedziny, aby ich kochać, wysłuchać i zachęcić poprzez Biblię i modlitwę, mogą zdziałać więcej, niż mógłbyś sobie wyobrazić. Misjonarze potrzebują pastorskiej zachęty i przypomnień z Bożego Słowa. Kiedy cenimy ich wystarczająco, aby inwestować nasz czas w zachęcanie ich, wpływ tego może rozbrzmiewać echem przez wiele lat i niezliczoną liczbę ludzkich żyć.

Posyłanie krótkoterminowej pomocy

Mądre wspieranie pracowników oznacza również bycie wrażliwym na to, jak, kiedy i czy posyłać krótkoterminowe grupy, aby z nimi pracowały. Podejmę temat tych grup w rozdziale szóstym. Na tę chwilę warto tylko zaznaczyć, że nie każda taka krótkoterminowa grupa jest pomocą. Wysyłanie ludzi w niewłaściwym czasie lub po prostu nieodpowiednich osób nie pomoże twoim długoterminowym pracownikom. Najlepszym sposobem na upewnienie się, że ta krótkoterminowa pomoc będzie naprawdę pomocą, jest wysłanie grupy, o którą proszą wasi zagraniczni pracownicy. Upewnij się, że twoi długoterminowi misjonarze mają pełną świadomość, że przyjęcie takiej pomocniczej grupy nie jest warunkiem ich wsparcia. Raczej, daj im wolność pokierowania, kto powinien przyjechać, kiedy i czy w ogóle jest potrzeba, aby tworzyć taką grupę. Cokolwiek innego będzie prowadziło do krótkoterminowych projektów, które będą służyły jedynie waszym celom, ale niemałym kosztem pracowników. A wy będziecie twierdzili, że chcecie pomóc.

„Wydłużona” gościnność

Jednym z najlepszych sposobów troski o misjonarzy jest dosłownie robienie tego, co Biblia mówi, żeby robić: okazać im gościnność (3 J 8). Chciałbym, aby biblijne zastosowanie było wyłożone zawsze tak prosto. Gościnność jest ważna podczas krótkich wizyt, ale nawet bardziej podczas miesięcy – długich odwiedzin, które większość misjonarzy robi od czasu do czasu. Podczas tych dłuższych pobytów, rozważ, co twój kościół mógłby zrobić, aby zaoferować darmowe zakwaterowanie dla pracowników, których wspieracie. Zaplanujcie na to budżet wcześniej. I nie zatrzymuj się na tym. Poszukaj sposobów, aby pomóc im być znaczącą częścią społeczności. Chcemy, aby nasi pracownicy mogli odpocząć, zostać orzeźwieni i mieć kontakt z przyjaciółmi i liderami zboru. A nie będą w stanie tego robić, jeżeli sytuacja finansowa zmusi ich, aby mieszkali gdzieś daleko ze swoimi krewnymi albo w innym zborze, bardziej gotowym, aby zapewnić im pobyt.

Zapewnienie dodatkowych współpracowników

I ostatnie. Być może najlepszym darem, jaki możemy dać wspieranym misjonarzom, jest posłanie do nich więcej pracowników. Większość misjonarzy, których znam, jest głęboko wdzięczna za nasze wsparcie finansowe. Jeżeli są dokonane z wrażliwością, doceniają nasze krótkie odwiedziny. Są wdzięczni, kiedy gościmy ich podczas wizyt w ojczyźnie. Ale bardziej niż czegokolwiek innego, większość misjonarzy pragnie kolejnych zdolnych, jednomyślnych braci i sióstr, którzy dołączyliby do nich w pracy.

Jednym ze sposobów wysłania większej liczby pracowników jest regularne zachęcanie zgromadzenia, aby modliło się do Boga, żeby posłał kogoś z nich w celu dołączenia do tych misjonarzy. Możemy również zachęcać członków, którzy myślą o misji, aby rozważyli najpierw dołączenie do misjonarzy, których już wspieramy. Jeżeli wystarczająco ufasz misjonarzom, aby ich wspierać, powinieneś wystarczająco ufać im, aby „zwerbowali” kogoś z waszego zgromadzenia. Kiedy celem jest zakładanie zborów, grupy misjonarzy szczególnie potrzebują być złożone z podobnie myślących osób. Pomoc w postaci braterskiego wsparcia z macierzystego zboru (albo z innego zboru kochającego i dobrze nam znanego) może być jednym z najlepszych sposobów, aby osiągnąć tę jednomyślność.

MYŚLI PODSUMOWUJĄCE

Tak długo, jak twój kościół zaspokaja potrzeby materialne misjonarzy, są oni w pewien sposób odpowiedzialni przed twoim zgromadzeniem, a wy jesteście odpowiedzialni za nich. To jest kwintesencja partnerstwa w prawdzie, o której pisze Jan w swoim trzecim liście, rozdziale siódmym. Ta sama idea jest wspomniana w negatywnym kontekście w Drugim Liście Jana 10, gdzie autor ostrzega przed tymi, którzy uczą fałszywie i radzi: nie przyjmujcie go [ich] do domu i nie pozdrawiajcie [ich]. Chcemy ostrożnie rozsądzić, kogo należy posłać. Chcemy dobrze przygotować kadrę misjonarzy poprzez owocną i wierną pracę. I chcemy posłać, wspierać i kochać ich, podczas kiedy są daleko. Jest to radością i przywilejem być partnerami w pracy jak ta. To jest to, co robią zdrowe zbory. Oby zarówno wysłani, jak i ci, którzy wysyłają, korzystali z tych relacji dla dobra drugiego, dla radości narodów i dla Bożej wielkiej chwały.

ROZDZIAŁ 4

PORZĄDEK W DOMU

Uwielbiałem mój pierwszy rok na uniwersytecie, ale on prawie mnie zabił. Byłem gorliwym studentem, to nawet mało powiedziane. Podjąłem się dwudziestu jeden przedmiotów w pierwszym semestrze (normą było piętnaście) i wstąpiłem do więcej dodatkowych klubów, niż jestem w stanie sobie przypomnieć. Byłem w kółku politycznym, kółkach chrześcijańskich, tych związanych z moim kierunkiem i społecznych. Nie mówiłem „nie” żadnej dobrej rzeczy. Pod koniec semestru, podczas kiedy moje oceny były dobre, moje zdrowie było w fatalnym stanie. Ledwo co spałem i straciłem na wadze. Kiedy przyjechałem na lato do domu, moja mama tylko spojrzała na mnie, zadała parę sprawdzających pytań, a potem mądrze stwierdziła, że nie wypisze ani jednego czeku z czesnym, dopóki nie zredukuję mojego naładowania przedmiotów o jedną trzecią i nie zrezygnuję z połowy kółek zainteresowań.

Miała rację. To, co wyglądało na gorliwość, tak naprawdę było głupotą młodości, z dorzuconą miarką pychy. Była to dla mnie trudna lekcja tego, że jestem stworzeniem z ograniczeniami.

Jest taka możliwość, że twój kościół potrzebuje nauczyć się tej samej lekcji w odniesieniu do światowej misji. Zbyt wiele kościołów patrzy na rozmach swoich zobowiązań misyjnych, kiedy powinno patrzeć na głębię jako miarę swojej miłości do narodów. Widziałem wiele kościelnych korytarzy przyozdobionych mapami usłanymi pinezkami na każdym miejscu, w którym kościół wspiera misjonarzy. To może być w porządku, ale nie wtedy, kiedy zbór zakłada, że posiadanie większej liczby pinezek równa się więcej wkładu w misję. W rzeczywistości, często jest odwrotnie – skromne wsparcie całego mnóstwa misjonarzy ledwo znanym zgromadzeniu. A co jeżeli odwrócimy rozpiętość i głębokość? Co jeśli kościół dałby tę samą ilość pieniędzy, ale zamiast pięćdziesięciu pinezek byłoby tam ich tylko pięć lub dziesięć? Albo mnóstwo pinezek w wielkim kościele, ale tylko trzy czy cztery miejsca na świecie. Jak to mogłoby zmienić sytuację?

Nawet skromnych rozmiarów zgromadzenie mogłoby dać znaczące wsparcie paru pracownikom. I pomyśl o relacjach. Ze wspieranymi pracownikami w jedynie kilku miejscach istnieją możliwości znaczącego wsparcia finansowego, regularnych kontaktów, wizyt pastorskich oraz gościnności, kiedy misjonarze wracają do domu na urlop. Dałoby to również szansę twojemu zgromadzeniu, aby dowiedzieć się czegoś więcej na temat tych paru miejsc, w które jesteś zaangażowany. Członkowie nie byliby zdezorientowani przytłaczającą liczbą płytkich relacji. Zamiast tego, mogliby się skupić na jednym lub dwóch i naprawdę poznać swoich misjonarzy i miejsca, gdzie służą.

Podobnie, znałem zbory, których zobowiązania misyjne były ewidentnie zastępowane jakąkolwiek dobrą aktywnością, jaką można sobie wyobrazić. Od sierocińców do edukacji, od transmisji radiowych do ewangelizacji studenckich, zobowiązali się do każdej dobrej rzeczy, która stanęła na ich drodze. Żeby było jasne, wszystkie te rzeczy mogą być dobre. Ale w pewnym momencie musimy powiedzieć: „Nie”, nawet rzeczom dobrym. Musimy określać priorytety, skupić się i zdecydować, co jest dla nas oraz naszego zboru najważniejsze.

Osobiście znam wartość i trudność tego rodzaju skupienia. W moim zgromadzeniu miałem wątpliwy przywilej bycia „misyjnym człowiekiem siekierą” parę lat temu. Pomagałem prowadzić zbór w kierunku obcinania naszej listy wsparcia misyjnego od tuzinów, które ledwo znaliśmy, do garstki, w którą mieliśmy głęboką nadzieję inwestować. To wszystko brzmi dobrze w teorii, natomiast do czasu, kiedy nie spowodowałeś płaczu kochanej siostry w Chrystusie, tłumacząc jej, dlaczego zmniejszacie jej wsparcie, możesz nie zrozumieć, czemu to było takie trudne. Z tego powodu, prawdopodobnie, tak wiele kościołów kolekcjonuje misjonarzy, ale nigdy nie ocenia i nie usuwa ich za nic innego jak tylko wielkie moralne upadki.

Zanim niektórzy pomyślą, że to okrutne, myśleliśmy na ten temat z wielkim skupieniem. Skontaktowaliśmy się z wszystkimi naszymi wspieranymi finansowo pracownikami i zbadaliśmy ich pracę. Rozmawialiśmy wspólnie jako liderzy o tym, kogo byśmy zatrzymali, a kogo wyeliminowali ze wsparcia, a potem przedstawiliśmy naszym pracownikom-misjonarzom trzyletni plan zmiany. Poinformowaliśmy ich o naszych intencjach pierwszego roku, utrzymaliśmy ich pełne wsparcie w drugim, zredukowaliśmy o połowę w trzecim, i w pełni zrezygnowaliśmy z niego na początku czwartego. Nawet robiąc to w ten sposób, było to dla wielu emocjonalnie bolesne. Ale to musiało być zrobione. Po prostu nie mogliśmy skupić się na tylu miejscach i projektach naraz, żeby pracować efektywnie.

Jak zdecydowaliśmy, kogo zatrzymać, a z kogo zrezygnować? Wielu robiło rzeczy dobre. Natomiast, jak przyjrzeliśmy się wszystkiemu przez soczewki Biblii, trzy zasady przykuły naszą uwagę. Pierwsza, skupiliśmy się na pracy, której celem było zakładanie i/lub wzmocnienie miejscowych kościołów. Druga, zwróciliśmy uwagę na pracę wykonywaną poprawnie teologicznie i metodologicznie. Trzecia, skoncentrowaliśmy się na pracy i pracownikach, z którymi mogliśmy mieć znaczącą relację. Rozważmy po kolei każdą z tych trzech idei.

SKUP SIĘ NA MIEJSCOWYM KOŚCIELE

Zazwyczaj, najbardziej strategicznym dziełem, które możemy wspierać, jest praca, która celuje w ustanawianie zdrowych lokalnych kościołów. To może oznaczać dwie rzeczy. Pionierską ewangelizację i zakładanie zborów wśród ludzi w większości niedosięgniętych przez ewangelię. Albo pracę, aby wzmocnić miejscowe zbory w miastach, gdzie już istnieją, ale są słabe, nieumiejętnie nauczane i bezbronne. Znajdujemy na stronach Biblii przykłady obu przedstawione jako strategiczna praca misyjna.

Pionierskie zakładanie zborów było biciem serca apostoła Pawła. Było to jego pasją, kiedy napisał słowa do Rzymian 15:20–21:

A przy tym chlubą moją było głosić ewangelię nie tam, gdzie imię Chrystusa było znane, abym nie budował na cudzym fundamencie, lecz jak napisano: Ujrzą Go ci, do których wieść o Nim nie doszła, a ci, co o Nim nie słyszeli, poznają Go.

Taka praca i dzisiaj pozostaje skrajnie strategiczna. Podczas kiedy statystyki różnią się znacznie, większość zgadza się, że jedynie mała część (może 20 procent lub mniej) protestanckich misjonarzy działa w najmniej osiągalnej połowie świata. Pozostałe 80 procent lub więcej pracuje w miejscu, gdzie mieszkańcy mają znaczący dostęp do ewangelii i już ustanowione chrześcijańskie kościoły.

Wydaje się być jasne, co to oznacza dla twojego wspierania misjonarzy. Przypuśćmy, że masz fundusze na wspieranie tylko jednego pracownika i musisz wybrać pomiędzy dwoma; obaj są kompetentnie zaangażowanymi w ewangelizowanie i zakładanie kościołów. Jeden pracuje wśród ludzi z setkami zborów i tysiącami chrześcijan. Drugi trudzi się w wysoko restrykcyjnym narodzie z jedynie paroma chrześcijanami i ledwo kilkoma zborami. Nawet gdy wszystkie pozostałe kwestie są takie same, generalnie powinieneś finansować pracę wśród tych, do których dostęp jest trudny. Wiem, że istnieją okoliczności łagodzące i strategie, aby dosięgnąć nieosiągalnych z bardziej dostępnego miejsca. A jednak, całościowo, przechył Nowego Testamentu wydaje się być tym w kierunku kościołów szerzących ewangelię Chrystusa wśród tych, co o Nim nie słyszeli.

Praca ewangelizacji powinna celować w ustanawianie lokalnych kościołów. To jest to, co widzimy na kartach Biblii. Przyznaję, nie ma wiersza w Piśmie Świętym, który mówi: „Idź i zakładaj zbory”. Ale wiemy, że wszyscy chrześcijanie powinni zgromadzać się w lokalnych kościołach, nie zaniedbując zgromadzeń (Hbr 10:25). I wszędzie, gdzie misjonarze w Księdze Dziejów widzieli plony dusz, zaraz zbierał się kościół (Dz 14:1–23; 18:8; 19, 20). Celem misji jest zgromadzenie kościołów, które zakładają kolejne zbory.

Natomiast pionierska praca nie jest jedynym misyjnym nakazem strategii w Piśmie. Na początku Listu do Tytusa, czytamy takie słowa apostoła Pawła: Pozostawiłem cię na Krecie w tym celu, abyś uporządkował to, co pozostało do zrobienia, i ustanowił po miastach starszych, jak ci nakazałem (Tyt 1:5). Zaprowadzanie lepszego biblijnego porządku w zborach było również wysoko na liście wśród celów Pawła i pewnie powinno być wyżej na naszych. To może być ekscytujące wysyłać i wspierać pracowników, którzy przesuwają tę granicę więzów ciemności w społeczności niedosięgniętej przez ewangelię. Ale Paweł również demonstruje, że warto jest inwestować niektórych z naszych najlepszych ludzi we wzmacnianie Bożego Królestwa, tam, gdzie ewangelia jest znana i kościoły już istnieją. W podobny sposób Paweł przypomina swojemu młodemu współpracownikowi Tymoteuszowi:

Gdy wybierałem się do Macedonii, prosiłem cię, żebyś pozostał w Efezie i żebyś pewnym ludziom przekazał, aby nie nauczali inaczej niż my. I nie zajmowali się baśniami i niekończącymi się rodowodami, które przeważnie wywołują spory, a nie służą dziełu zbawienia Bożego, które jest z wiary (1 Tm 1:3–4).

Wraz z pomaganiem kościołom w byciu strukturalnie biblijnymi, Paweł chce ustanowić zdrową, solidną biblijną doktrynę i chronić nowe zbory przed błędem i fałszywą nauką. Jest gotowy zainwestować, być może swojego najcenniejszego, współpracownika, nie w jego pionierską służbie w Macedonii, ale w trwającą pracę budowania zdrowych kościołów w Efezie. Być może my, którzy kochamy możliwości oraz szybszą prędkość, powinniśmy z większą gotowością szukać instrukcji biblijnych w tym temacie.

Wielu z nas może sobie łatwo wyobrazić, jak wygląda pionierska praca misyjna, natomiast wzmacnianie już funkcjonującej służby kościoła może być trudniejsze do wyobrażenia. Nie oznacza to zachęcania misjonarzy do trzymania sterów przywództwa w kościele długo po tym, jak miejscowi bracia liderzy objawili się i są do tego zdolni. To już było i owoc tego jest generalnie całkiem ubogi. Raczej, oznacza to celowe wzmacnianie i zachęcanie liderów, aby się objawili w miejscowym zborze. Może to również oznaczać pracę dla zdrowia zboru w społecznoś-
ciach, gdzie kościoły zostały założone już dawno, ale są zaniedbane i słabe. W bardziej formalnym i tradycyjnym sensie, może to oznaczać nauczanie na biblijnym uniwersytecie czy szkolenie dotyczące zakładania lokalnego zboru w już ustanowionym miejscowym kościele. Bardziej nieformalnie, może to oznaczać nauczanie i szkolenie liderów kościelnych w domu pracownika w rejonie, który jest trudno dostępny (restrykcje). Chodzi o to, że kiedy już kościoły są zorganizowane, nadal bardzo często jest do wykonania strategiczna praca przez misjonarzy z zewnątrz. Nie powinniśmy pozwolić naszej pasji do ewangelizowania, znajdowania zgubionych owiec na nowych pastwiskach, oszukać nas tak, abyśmy zaniedbywali stada, które już zostały zebrane, odkupione przez drogą krew Chrystusa.

SKUP SIĘ NA PRACY, KTÓRA JEST WYKONYWANA DOBRZE

Powinniśmy także skupić się na wsparciu pracowników, którzy są wspaniali w obu sferach – i teologii i osobistej praktyce. Często zarówno kościoły, jak i jednostki, wydają się być oporne w ocenianiu zbyt dogłębnie teologii i jakości pracowników, których mogłyby finansowo wspierać. A wydaje mi się to całkowicie przewrotne. Jeżeli pracownik jest obrażony faktem, że chcesz zbadać zarys jego teologii, to powinna być dla ciebie wielka, czerwona flaga. Większość pracowników, których znałem przez lata, była jedynie bardziej szczęśliwa, kiedy rozmawialiśmy o osobistej teologii. Na początku, możesz z nimi porozmawiać, aby potwierdzić stanowisko zaakceptowane przez twój kościół. Użyj osądu, aby zdecydować, jak bardzo możecie się różnić od wierzeń twojego zboru i będzie to w porządku. Zapytanie, jakie książki wpłynęły na ich służbę, jest innym sposobem zbadania indywidualnej teologii. Oczywiście, odwiedziny i poznanie misjonarzy na poziomie osobistym są najlepszymi sposobami, aby dowiedzieć się, w co wierzą.

Szczególnie, chcesz wypróbować misjonarza lub kandydata na misjonarza w dwóch kwestiach – ewangelii i Kościoła. Spotkałem misjonarzy, którzy, jak ufam, miłowali ewangelię, ale nie umieli przedstawić jej jasno, albo wydawało się, że nie rozumieją wagi koncepcji takich jak pokuta czy trójjedyna natura Boga. Częściej, spotykałem osoby posłane pod tytułem tych, którzy zakładają zbory, którzy byli zakłopotani pytaniem: „Czym jest Kościół i co on robi?”. Niektórzy po prostu nie wiedzieli; inni dali odpowiedzi napełnione osobistymi preferencjami i pominęli Biblię. Ale paru, kochającym głosem mężczyzny opisującego swoją małżonkę, zagłębiło się w biblijnie nasycony opis kluczowych cech Kościoła i jego biblijnego funkcjonowania. Wspieraj takich misjonarzy!

Podobnie, chcesz ocenić jakość misjonarskiej osobistej praktyki w służbie i pozostałej pracy, jaką wykonuje na swoim polu misyjnym. Zadaj wnikliwe pytania. Jeżeli misjonarz jest obrażony, że pytasz go o opis tego, co robił podczas ostatniego tygodnia czy miesiąca, bądź zmartwiony. Wielu misjonarzy pracuje w sytuacji bez bezpośredniego nadzoru. Większość jest wierna, ale jako upadli grzesznicy niektórzy tacy nie będą. Gotowość przeprowadzenia się za granicę dla ewangelii nie mówi niczego o ich charakterze, kompetencjach czy etyce pracy. Według twojej najlepszej oceny, czy mają dobrą reputację u innych cudzoziemców, ale też i miejscowych?

Ta troska powinna wyglądać tak samo w jakichkolwiek ludzkich dążeniach, w które są zaangażowani. Jeżeli misjonarz prowadzi biznes po to, aby móc dostać wizę w kraju wrogo nastawionym do ewangelii, zapytaj o ten biznes. Czy naprawdę robi rzeczy, które twierdzi, że robi, czy po prostu oszukuje swój obecny rząd? Sprawa ewangelii jest rzadko obsługiwana przez misjonarzy, którzy kłamią na temat swojej pracy, aby zyskać dostęp do prawdy. Jest to teren z pewnymi odcieniami szarości, ale generalnie nasi pracownicy powinni być przed kimś odpowiedzialni, jeśli chodzi o ich prawość i uczciwość we wszystkim. Jak sprawiamy, że będą odpowiedzialni? Na najbardziej podstawowym poziomie, czynimy to, dając pieniądze tym, którzy wydają się pracować w prawości, a wstrzymując wsparcie dla tych, którzy tak nie postępują.

Jednakże, sprawdzając pracowników-misjonarzy, miej świadomość zależności ich czasu i poziomu twojego wsparcia finansowego. To może brzmieć truistycznie, ale nie możesz dać misjonarzowi paruset dolarów rocznie i oczekiwać, aby on lub ona spędzali mnóstwo czasu, odpowiadając twoim osobistym wymaganiom. To cofa nas do mojej wcześniejszej rady mówiącej o skoncentrowaniu się we wsparciu na paru relacjach. Jeżeli twoje zgromadzenie daje znaczącą część zaspokajającą potrzeby finansowe, to zmienia postać rzeczy, czyż nie? Wtedy rozsądnym jest oczekiwać od misjonarza, aby odwzajemniał to zobowiązanie, które demonstruje twój kościół we wsparciu finansowym. I skoro wszyscy mamy ograniczoną ilość pieniędzy w obiegu, chcemy wspierać misjonarzy, którzy pracują bez zarzutu we wszystkim.

SKUP SIĘ NA LUDZIACH, KTÓRYCH ZNASZ I KTÓRYM UFASZ

Chcemy również, aby misjonarze, których wspieramy, byli znani nie tylko przez liderów kościoła, ale i przez szersze zgromadzenie. Jest zbyt łatwo pastorom i liderom misyjnym być podekscytowanym wsparciem misjonarza, którego znają z uniwersytetu albo spotkali kiedyś na konferencji. To może być dobry początek. Ale jeżeli chcemy, aby nasze wsparcie misji dotyczyło całego zgromadzenia, to musi zawierać nie tylko pieniądze naszego zboru, ale również nasze relacje.

Prawdopodobnie najlepszy sposób, aby to czynić, kryje się w byciu gościnnym w stosunku do naszych misjonarzy, szczególnie podczas ich przedłużających się wizyt w kraju. To może być kosztowne, ale owoc w postaci relacji jest bezcenny. Wasze stosunki również wzmocnią się, w miarę jak znajdziesz sposoby posyłania członków, a szczególnie liderów kościelnych, aby spędzali czas z twoimi pracownikami za granicą. Relacje są kluczowe.

UWAŻAJ NA SKUPIENIE SIĘ NA SZYBKOŚCI, LICZBACH I MAGICZNYCH KULACH

Słowo ostrzeżenia musi zostać wypowiedziane, kiedy rozpatrujemy zaangażowania misyjne. Gdy oceniamy projekty misyjne, organizacje i pracowników, musimy zdać sobie sprawę, że nasza naturalna skłonność do pośpiechu, wielkich liczb oraz chodzenia na skróty może czasem prowadzić do tragicznych rezultatów w misji.

Osobiście odwiedziłem kilka krajów, gdzie misjonarze mający dobre chęci stali się tak niecierpliwi w pragnieniu szybkiego efektu i tak nieostrożni w swoich metodach, że ogłoszono powstanie nowych kościołów, a potem opuszczono je w sposób przypominający bardziej duchową aborcję niż narodziny. Ich pragnienie pójścia na skróty oznacza, że powolna praca cierpliwego biblijnego nauczania została odłożona na bok. Co było do przewidzenia, te nowe społeczności stały się łatwym łupem dla fałszywych nauk, sekt czy po prostu rozpadu. Dekadę później rany po tym jeszcze muszą się goić. Co najbardziej tragiczne, niezliczona liczba dusz w tych miejscach myśli teraz, że widziała i spróbowała chrześcijaństwa, podczas kiedy tak nie było. W rezultacie, wygląda na to, że ci ludzie są organicznie przeciwko prawdziwej, biblijnej ewangelii, nawet jeżeli ktoś wierny dzieli się nią z nimi. Boże, przebacz nam.

Dzieło misji jest pilne, ale nie wymaga paniki. Wypatrujemy plonu, ale Bóg nigdzie nie zagwarantował stopnia wzrostu. Zamiast tego, kiedy patrzymy do Biblii, widzimy powtarzającą się troskę o to, aby Boży misjonarze nigdy nie porzucili cierpliwej, sumiennej wierności. Być może nigdzie nie jest to bardziej uderzające niż w przemowie Pawła do jego współpracującego misjonarza zakładającego kościół, Tymoteusza. Paweł ogłasza:

Zaklinam cię tedy przed Bogiem i Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych, na objawienie i Królestwo Jego; głoś Słowo, bądź w pogotowiu w każdy czas, dogodny czy niedogodny, karć, grom, napominaj z wszelką cierpliwością i nauczaniem (2Tm 4:1–2).

Te ostatnie słowa – z wszelką cierpliwością i nauczaniem – powinny rozbrzmiewać w naszych uszach, kiedy oceniamy wysiłki misjonarzy i partnerów. Bóg wie, że możemy być kuszeni przez pragnienie natychmiastowych, widocznych rezultatów, prowadzące nas do misjonarzy, którzy są niecierpliwi i nieuważni, niedbali i nieprawdziwi.

Co mogłoby się stać, gdyby kościoły przez ostatni wiek były wystarczająco mądre, aby wstrzymać wsparcie pracy, która wydawała się zbyt dobra, aby była prawdziwa, albo gdyby odważyły się zadać więcej wnikliwych pytań o wykazane liczby? Co mogłoby się wydarzyć, gdyby zbory były bardziej zaangażowane w relacje i gdyby łagodnie kierowały zbłąkaną pracę z powrotem na drogę cierpliwej wierności? Nie możemy zmienić przeszłości, ale idąc naprzód, z Bożą pomocą możemy działać lepiej.

Nieostrożne metody zakładania zborów nie są naszym jedynym zagrożeniem. Naturalne skłonności do pośpiechu, hałasu i łatwości mogą również prowadzić nas do pójścia na łatwiznę lub skróty w istniejących już kościołach. Szczególnie, jeżeli ich liczebny wpływ jest nieznaczny, może nas kusić, aby ignorować miejscowy zbór jako wadliwy czy, mówiąc odważniej, nieznaczący. Znowu, jaki mógłby być wpływ, gdyby, zamiast je ignorować, angażowalibyśmy je, ucząc się od nich oraz pomagając im? Nawet jeżeli brakuje im jakichś dobrych współczesnych metod pomnażania, czy nie jest możliwe, że mogą wiedzieć od nas więcej o kulturze?

Gdy poznajemy wartość już istniejących zborów, wpływ tego może być głęboki, trwały i chwalebny. Znam misjonarza w wielkim wschodnioeuropejskim mieście z kilkoma milionami muzułmańskich pracowników z całej Azji Środkowej. Przeprowadził się tam, aby dosięgnąć, szkolić i mobilizować muzułmańskich wierzących. Zachęcał ich do powrotu do ich macierzystych narodów, aby zakładać zbory czyniące uczniami w całej Azji Środkowej. A jednak, w przeciwieństwie do wielu misjonarzy, nie ignorował miejscowych protestanckich kościołów w mieście, nawet jeżeli miały reputację podejrzliwych i lekceważących w stosunku do muzułmańskich bliźnich. Kiedy on sam pracował, aby zdobyć muzułmańskich imigrantów dla ewangelii, inwestował także w istniejące kościoły większości kulturowej tego miejsca. Budował zaufanie. Szukał dojrzałych ewangelicznie miejscowych chrześcijan. Potem powoli zaczął kontaktować ich z nowo nawróconymi muzułmanami. Miejscowi wierzący byli zdziwieni, spotykając byłych muzułmanów, którzy szczerze przyjęli prawdę o Chrystusie i byli pełni zapału, aby wrócić do domu z tym posłaniem. Następnie, budując na latach doświadczeń z ewangelizowaniem muzułmanów, misjonarz zaczął pomagać miejscowym liderom kościelnym rozwinąć wysiłki ewangelizowania wyznawców islamu przez nich samych.

Przy okazji ostatnich odwiedzin u tego przyjaciela, siedziałem w małym salonie jego postkomunistycznego mieszkania. Kiedy piłem herbatę i spojrzałem na ludzi na zewnątrz w parku, zapytałem go o perspektywy na przyszłość. Sytuacja cudzoziemców stawała się coraz bardziej skomplikowana. Możliwość bycia zmuszonym do opuszczenia tego kraju – coraz większa. Mój przyjaciel i jego żona smucili się świadomością, że być może będą musieli opuścić to miasto i ludzi, których kochali. Ale potem on spojrzał znad swojej herbaty i powiedział mi, ze swego rodzaju niewzruszoną pewnością, że i tak jest już za późno. Nawet jeżeli władze ich deportują właśnie w tym momencie, ich służba i zapał dla zdobywania muzułmańskich imigrantów rozprzestrzeniły się na połowę tuzina lokalnych zborów i ewangelia dochodziła dalej i szybciej cały czas. Tylko parę miesięcy wcześniej niektóre z tych zborów zorganizowały z własnej inicjatywy spotkanie, aby zachęcać i szkolić inne kościoły w temacie ewangelizacji muzułmanów. Pochodnia została przyłożona do drewna. Wyrzucenie tego, kto ją trzyma w ręku, już teraz nic nie zdziała.

Zauważyłem, że zastanawiam się, jak inaczej sprawy mogłyby wyglądać, gdyby tych dwoje zdecydowało się wrócić do domu. Co gdyby zawierzyli, że ich zachodnie metodologie są nadrzędne nad istniejącymi lokalnymi zborami i przez to całkowicie by je zignorowali? Co gdyby byli tak zafiksowani na szybkim założeniu nowych zborów, że czuliby, że nie ma sensu rozgłaszanie ewangelii dla następnych pokoleń w dominującej tu kulturze? Dzięki Bogu, nie popełnili tych błędów. W rezultacie, oczekuję, że ich wpływ będzie cicho kontynuował pracę pośród innych kościołów do czasu powrotu Chrystusa.

Współpracuj z tymi, którzy dążą
do wierności

Co to oznacza w kontekście rozważań na temat tego, kogo będziemy wspierać? Oznacza to, że powinniśmy dać pierwszeństwo wysiłkom, które skupiają się na miejscowym kościele, czy to poprzez zakładanie zborów czy ich wzmacnianie. Podczas kiedy jest z pewnością wiele innych dobrych uczynków, które możemy wspierać jako jednostki czy kościoły, to jednak te dwie kategorie wydają się być normą z Pisma i głównym celem misji przez większość z ostatnich dwóch tysięcy lat. Obie są warte inwestowania naszych najlepszych ludzi, tak jak to robił apostoł Paweł.

I znowu, oznacza to prawdopodobnie okazjonalne zadanie niewygodnych pytań o misjonarzy i organizacje. Zapytaj, jaki jest ich plan, jeśli chodzi o zakładanie kościołów. Niektóre grupy mają wizję, aby zobaczyć całe ustanowione ruchy, gdzie setki kościołów zakładają tysiące następnych zborów, w pewien sposób tworząc reakcję łańcuchową. To może być wspaniałą rzeczą, o którą się modlimy i na którą mamy nadzieję. Ale zapytaj te grupy, jak zamierzają zakładać te pierwsze kościoły i jak chcą uczyć liderów i ustanawiać zdrową naukę. Odpowiedzi na te pytania są dużo ważniejsze niż wielka skala ich wizji. Podobnie, inni mogą rozmawiać więcej na temat niezawodnych metod niż o Biblii. Nowe metody są w porządku (jeżeli przystają do Pisma Świętego), ale jeżeli którykolwiek pracownik czy jakakolwiek organizacja sprzedaje je jako nowy „klucz” do otworzenia narodów dla Chrystusa, trzymaj swój portfel i uciekaj szybko.

Czy wielkie rzeczy będą się działy w naszych czasach, czy nie, jest to pod Bożą kontrolą. Wszyscy jesteśmy powołani, aby być wiernymi w obu – owocnych jak i trudnych czasach. Sukces jest w Bożych rękach. Oznacza to, że powinniśmy wspierać misjonarzy i organizacje, które rozumieją biblijne przykazanie dla wiernej wytrwałości; nie będąc rozproszonym przez wielkie obietnice szybkiego, łatwego skrótu. Programy typu „Wzbogać się szybko” są zawsze atrakcyjne, ale rzadko stanowią substytut dla ciężkiej pracy i wierności.

To nie tylko dla naszego dobra, że powinniśmy być ostrożni, ale także ze względu na dusze innych misjonarzy, których wspieramy. Jak zauważył starszy brytyjski pastor Charles Bridges: „Ziarno może leżeć pod grudą ziemi tak długo, jak tam leżymy, a potem odbije w górę”[6]. Innymi słowy, dobra ewangelizacyjna praca nie zawsze daje natychmiastowe widoczne rezultaty. Czasami możemy nie zobaczyć owoców za naszego życia. To jest trudna rzeczywistość dla kogokolwiek do zaakceptowania. Misjonarze nie są inni. Wielu było kuszonych, aby zlekceważyć nauczanie biblijne, czy nawet zmodyfikować przesłanie ewangelii samo w sobie, żeby wyprodukować wrażenie rezultatów, kiedy prawdziwy sukces nadchodzi wolno.

Ale my, jako ich wsparcie, powinniśmy być pomocą, nie przeszkodą, w tej kwestii. Nie powinniśmy nigdy przejmować roli szatana, kusząc ich do grzechu w postaci popychania ich w kierunku niewierności. A jednak robimy to, kiedy żądamy wyliczeń z sugestią zależności wsparcia. Jeżeli subtelnie komunikujemy pragnienie konkretnej liczby chrztów, jak niektórzy robili, możemy nieświadomie przejmować rolę Piotra z Ewangelii Mateusza 16:23. W tym fragmencie nasz Pan napomina go, mówiąc: Idź precz ode mnie, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem, bo nie myślisz o tym, co boskie, lecz o tym, co ludzkie. Diabeł i tak wykonuje swoją robotę, nie musisz mu pomagać.

ROZDZIAŁ 5

ZDROWE MISYJNE PARTNERSTWO

Zapytaj paru misjonarzy o partnerstwo z kościołami, a możesz usłyszeć radykalnie różne historie[7]. Niektórzy opowiedzą ci o apodyktycznych kościołach, które myślały, że znały wszystkie odpowiedzi i nigdy nie zatrzymały się, aby zadać pytanie lub się uczyć, albo o niekończących się mailach i rozmowach poprzez Skype’a, aby ustalić wspólne stanowisko, a wszystko po to, żeby końcem tego była frustracja. Inni misjonarze rozbłyskują, kiedy opowiadają o zborach, które ich poznały, szanowały i wydawało się, że chcą im jedynie służyć. Przysłuchuj się uważnie, kiedy misjonarz mówi o dobrych relacjach ze wspierającym go kościołem, a założę się, że będziesz w stanie poczuć aromat pokory oraz zaufania.

ZAUFANIE i POKORA – DWIE STRONY MONETY

Zaufanie i pokora idą w parze. Gdzie jest zaufanie, tam łatwiej zachowywać się pokornie. A pokora będzie się generalnie objawiać w zaufaniu. Zaufanie jest glebą, w której pokora najlepiej wzrasta. Ale budowanie dobrej relacji może wyglądać na nieszczególnie pokorne zobowiązanie na początku.

Najlepszym sposobem budowania partnerstwa nacechowanego pokorą jest bycie bezwzględnie wybiórczym w tym, z kim będziemy współpracować. W partnerstwie pozbawionym rozsądnego poziomu zaufania, jedna strona nie może odpowiedzialnie wstrzymywać drugiej. Nie może poddać się pokornie, ponieważ bez zaufania dobrowolna uległość jest po prostu nieodpowiedzialna. Jeżeli uważasz, że misjonarz nieskutecznie wykonuje swoją pracę albo prowadzi siebie niemądrze, dlaczego miałbyś zaufać mu w sprawie funduszy i ludzi, których on mógłby źle użyć lub źle traktować?

Mówiąc wprost, gdy rozważasz ustanowienie długodystansowego partnerstwa z misjonarzem, czy to już posłanym, czy dopiero mającym wyruszyć, wśród pierwszych pytań, które zadasz, powinno być: „Czy ja naprawdę ufam tej osobie?”. Następnie: „Czy trzyma się doktryny ewangelii, natury i dzieła Kościoła, które możesz całym sercem wspierać? Czy okazuje świadectwo dobrego rozeznania i prawości? Jeżeli ta osoba mieszkała w twoim mieście, czy chciałbyś, aby była liderem lub starszym w twoim zborze?”.

Niektórzy ludzie nie czują się wygodnie, zadając pytania tego typu. Może się to wydawać ograniczone albo pyszne, aby oceniać misjonarza tak rygorystycznie. Ale alternatywa dla tego jest znacznie gorsza: relacja naznaczona domysłami, kłótnią i pracą w sprzecznych celach. Nikt czegoś takiego nie potrzebuje.

SZEŚĆ CECH ZDROWEGO PARTNERSTWA

Chcę zaoferować sześć zasad zagranicznej współpracy z pracownikami w dziele światowej misji. Zanim do tego dojdziemy, pozwólcie, że wyjaśnię, czym te zasady są, a czym nie są. Nie są to rzeczy bezpośrednio nakazane Słowem. Natomiast nie są też jedynie prostymi obserwacjami czy praktyką w tym, co wydaje się czynić współpracę dobrze działającą. Zamiast tego, są to pomysły dla kościoła i zakładania zborów wypływające z biblijnych priorytetów. To ogólne wskazania podkreślające wagę pokory (Flp 2:1–11; 1P 5:5), tworzenie i kształtowanie Bożych ludzi przez jego Słowo (Ez 37:1–14, Mat 4:4, 2Tym 4:1–3), piękno współpracy między kościołami w pracy ewangelii (3 J), i „słuszność” ewangelii w zobowiązaniu miłości do szczególnych misjonarzy (Flp 4:10–20). Mam nadzieję, że zastanowienie się nad tymi priorytetami pomoże kościołom rozważniej rozsądzać, jak mogą w pokorze zaangażować się w globalne dzieło ewangelii.

Serce sługi

Każde partnerstwo zaczyna się od motywacji, którą wnosisz do sprawy. Czy szukasz tego, aby służyć pracownikom za granicą, czy aby być przez nich obsługiwanym? Nie przechodź nad tym obojętnie – zastanów się szczerze. Wydaje się, że wiele zborów postrzega partnerstwo misyjne jako sposób na wzmocnienie swoich własnych „programów misyjnych” bardziej niż jako drogę służenia Chrystusowi poprzez służbę misjonarzom.

Wzmacnianie swojego własnego wizerunku jest naprawdę dziwnym zjawiskiem wśród chrześcijan. Z Biblii jasno wiemy, że Bożych odkupionych ludzi powinna zawsze cechować pokora. Jak paradoksalne jest pracować w innej kulturze, aby przynosić chwałę Chrystusowi, w tym samym czasie podchodząc do tego z egoizmem czy pychą. Zamiast tego powinniśmy starać się usilnie o pokorę w naszej międzynarodowej współpracy, ponieważ desperacko potrzebujemy łaski. W tym, jak i w każdej sprawie, Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje (1P 5:5).

Postawa sługi jest szczególnie ważna dla kościołów, które cieszyły się miarą licznych sukcesów w domu. Łatwo jest, nawet z rozsądnym poczuciem wdzięczności i pewności, przejść w pełne pychy założenie, że wiesz, co jest najlepsze w innej kulturze. Obserwowałem absurdalne konwersacje, podczas których lider kościoła, w ogóle nieznający języka czy zwyczajów innej kultury, próbował „wziąć sprawy w swoje ręce”, aby pomóc zagranicznemu pracownikowi „robić ewangelizację lepiej” i „sprawić wzrost w kościele”. Zbyt często te rady były opierane na pragmatycznych, napędzanych konsumencko ideach, które są niebiblijne i w jakiejkolwiek kulturze w centrum stawiają człowieka. Ale nawet kiedy rada była prawdziwie mądra i biblijna, wpychanie jej misjonarzowi bez przemyślenia czy zbyt szybko czyniło ją nieatrakcyjną.

Tak czy tak, lepiej jest, aby twój kościół znalazł ludzi, których rozeznaniu i teologii już ufasz, a potem możesz być im poddany. Kiedy zawieramy współpracę (zwłaszcza w pracy skoncentrowanej na zakładaniu zborów), powinieneś nie zakładać z góry zgody co do całej teologii, ale szczerze przedyskutować kwestie takie jak ewangelizacja, eklezjologia, soteriologia i więcej – zanim wejdziesz we współpracę. Fakt, że obu partnerów nazywa się „ewangelicznymi” albo należą do tej samej denominacji, może być niewystarczający.

Zatem, jak w praktyce wygląda pokorna, nastawiona na służbę współpraca? No więc, jest motywowana pragnieniem, aby robić „służbę czegokolwiek”. Bycie gotowym, aby robić cokolwiek, co pracownicy w służbie czy liderzy w misji widzą jako pomocne, jest właściwym miejscem, aby zacząć. Oznacza to powiedzenie: „Co możemy zrobić, aby służyć i współpracować z tobą? Nic nie jest za duże i nic nie jest za małe”.

Ta gotowość, aby zacząć w małym i być wiernym w narastająco zależnym partnerstwie, jest ogromnie ważna dla budowania zaufania. Niektórzy zagraniczni pracownicy spędzili lata, ucząc się języka i zagłębiając w kulturę, tylko po to, aby mieć bezmyślne krótkoterminowe grupy ze Stanów Zjednoczonych, które przyjadą i zniszczą lata ich pracy. Ich strach jest uzasadniony.

Ale kiedy kościół okazuje gotowość do pomocy zagranicznym pracownikom nawet w małych sprawach poza główną sceną – takich jak opieka nad dziećmi, kiedy ich rodzice biorą udział w szkoleniu – skutkuje to zaufaniem u tych pracowników, jak również okazją do łagodnego zaproponowania opartych na Biblii zmian.

Prowadzenie przez pastora

Przywództwo zaczyna się nie z osobistą pasją pastora do misji – jest to świetne, ale niewystarczające. Zaczyna się od pastora regularnie głoszącego z całego przekroju Pisma, wykładającego znaczenie ewangelii niedziela po niedzieli. Bóg jest Bogiem misji. On jest pełen zapału dla narodów, a Pismo jest pełne tej pasji. Z Ksiąg Mojżeszowych, przez historie, do Proroków i dalej poprzez Ewangelie i Listy, Boża pasja, aby powoływać wyznawców ze wszystkich języków, plemion i narodów jest fundamentalna (zobacz chociażby 1Moj 12:2–3; Iz 19:19–25; czy Obj 7:9–10).

Zgromadzenia, których pasterze regularnie głoszą to bogate biblijne przesłanie, zaczną mieć spojrzenie właśnie przez nie ukształtowane. Nauczą się tego, że ewangelia jest czymś głębszym niż jedynie opowieścią o wzrastaniu „ich” kościoła. Chodzi o coś więcej niż ich własna kultura czy kraj. Ewangelia jest dla wszystkich ludzi, wszędzie. Zrozumienie obu: pilności zadania – A jak usłyszeć, jeśli nie ma tego, który zwiastuje? – oraz wielkości i wartości Boga będą paliwem dla pasji, która dotyka całe zgromadzenie. Głoszenie takie jak to jest w zasadzie najbardziej fundamentalną rzeczą, jaką pastor może robić, aby prowadzić zgromadzenie w kierunku misji.

Pastor nie może tylko głosić; musi również regularnie modlić się z kazalnicy o dzieło ewangelii za granicą. To poucza serca jego ludzi, kiedy słyszą, że Boże Królestwo jest czymś więcej niż tylko „naszą grupą”. Otwiera ich umysły na Boży ogromny globalny plan. Taka modlitwa przypomina im każdej niedzieli, że Jezus jest Panem ludzi Tobago, Uzbekistanu i Butanu tak samo jak ich domu.

John Stott, uznany brytyjski pastor, odwiedził kiedyś mały zbór w angielskiej wiosce. Od czasu, gdy usłyszał modlitwę pastora, która nigdy nie wyszła poza interesy tamtej małej społeczności, podsumował to, mówiąc: „Wyszedłem stamtąd zasmucony, z poczuciem, że kościół ten czcił, jako wymyślonego bożka, swoją mała wioskę. Nie były wspomniane światowe potrzeby i żadnego odniesienia do świata w modlitwie”[8]. Modlitwa, która zawiera globalną sprawę Chrystusa, wygłoszona z kazalnicy, jest jednym z najlepszych antidotum dla takiego umniejszającego Boga prowincjonalizmu. Taka modlitwa może zdziałać więcej, niż sobie możesz wyobrazić w celu rozszerzenia serc zgromadzenia.

Ostatecznie, pastor, który wiernie kształtuje pasje swojego zgromadzenia poprzez Słowo, może wtedy pokazać członkom swojej wspólnoty, jak ukierunkować ich zapał przez własne pójście, aby wspierać pracę misyjną. Nie powinien iść sam, ale powinien wziąć kluczowych liderów ze sobą. Kiedy pastor demonstruje wagę międzykulturowej pracy misyjnej poprzez poświęcenie własnego czasu, wpływ tego na zgromadzenie może być ogromny.

Obecnie, nasze własne zaangażowanie we współpracę z wierzącymi w Azji Środkowej może być datowane, po części, od podróży w 2000 roku, kiedy nasz starszy pastor pojechał do Turcji, aby mówić na spotkaniu pracowników misyjnych. Jego przykład dopomógł w impulsie do partnerstwa, które teraz rozrosło się do jednego z kluczowych zobowiązań misyjnych naszego zboru.

Oparte na relacji

Współpraca nie powinna być oparta na projektach, ale na osobistej relacji. Często kusi nas, aby myśleć, że potrzebujemy maczania palców w wielu miejscach na świecie, aby być wiernymi wielkiemu poselstwu. Ale utrzymywanie wielu kontaktów w dużej liczbie miejsc często skutkuje płytkimi i nieefektywnymi relacjami.

Jak widzieliśmy na początku rozdziału czwartego, w większości przypadków kościoły zrobiłyby lepiej, wybierając paru pracowników i zagłębiając się w ich sprawozdania z pracy. Ten rodzaj celu wymaga pokornego przyznania, że Bóg jest nieograniczony, a ty i twój zbór macie ograniczenia. I wymaga to miłującej dyscypliny, aby oprzeć się pokusie wepchnięcia twojego zgromadzenia w płytkie, polepszające samopoczucie przedsięwzięcia za każdym razem, kiedy słyszysz o jakichś nowych możliwościach. Rezultaty dla Królestwa mogą być wspaniałe, kiedy ten rodzaj dyscypliny i celu zwycięża.

I znowu, kiedy oceniamy, w kogo inwestować, trzy zasady okazują się pomocne w tym względzie. Staramy się współpracować z pracownikami, którzy są:

• Doskonali w swojej pracy. Chcemy współpracować z ludźmi, którzy, wydaje się, wykonują swoją pracę dobrze i myślą biblijnie o tym, jak ją wykonują.

• Strategiczni w swoim celu. Chcemy współpracować z ludźmi pracującymi w miejscach, gdzie jest mało światła ewangelii, albo gdzie ich praca celuje we wzmacnianie zborów.

• Szeroko znani zgromadzeniu. Chcemy współpracować z ludźmi, którzy są znani nie tylko liderom kościoła, ale również (albo gotowi zrobić wysiłek, aby być poznanymi) przez całe zgromadzenie.

Jeżeli pracujesz z ludźmi spoza twojego zgromadzenia, powinieneś pomyśleć o tym, jak wygląda ich relacja z twoim zborem na samym początku. Może to oznaczać podróż, aby odwiedzić ich na polu misyjnym, zanim oficjalnie zostaniecie współpracownikami. Idealnie by było, gdyby mogli spędzić dłuższy czas, mieszkając pośród członków twojego kościoła. Nie mówię o dłuższym weekendzie; mówię o miesiącach. Zaproszenie pracowników, aby spędzili cały czas pobytu w kraju z twoim zgromadzeniem i zapewnienie im zakwaterowania jest świetnym na to sposobem.

Generalnie, w naszym własnym zborze, oficjalnie nie podejmujemy współpracy z innymi do momentu, aż nie będziemy w stanie spędzić z nimi dłuższego czasu, zawiązując relacje pomiędzy nimi a zborem. Może to opóźniać sprawy, ale długodystansowy owoc w życiu wszystkich wydaje się być tego warty.

Skupieni na zobowiązaniu

Twój kościół powinien być gotowy, aby poważnie zobowiązać się w stosunku do pracowników, z którymi ty współpracujesz. Misjonarze zbyt często opowiadają o kościołach, które mają dobre chęci, ale okazują się być partnerami jedynie na dobre czasy, albo które tracą zainteresowanie partnerstwem, kiedy sytuacja na polu misyjnym ogranicza ich zaangażowanie w krótkie podróże czy projekty. Zamiast tego, rozważ zobowiązanie się do służby grupie pracowników w jakikolwiek sposób, jaki oni uważają za pomocny. Bądź gotowy odbyć podróże, jeżeli oni uznają je za przydatne. Bądź chętny nie przyjechać, jeżeli dla nich czas nie jest odpowiedni.

Bycie nastawionym na zaangażowanie oznacza również pracę w skupieniu przez długi okres. W latach dobrych i złych. Kiedy twoja współpraca jest zachęcająca i kiedy jest po prostu trudna.

Ostatecznie, to zaangażowanie powinno okazywać się w pragnieniu, aby sławić przemyślaną, biblijną wierność, nawet jeżeli owoc pojawia się powoli. Robiąc to, możesz pomóc misjonarzom, z którymi pracujesz, oprzeć się kuszącym telefonom przynaglającym, aby okazać natychmiastowe widoczne rezultaty, co skutkuje tym, że tak wielu pracowników najpierw „podkręca”, a później dalej zakłamuje ewangelię w pogoni za szybkim „sukcesem”. Twoje zobowiązanie do wierności może pomóc twoim partnerom wytrwać w ogłaszaniu prostego przesłania ewangelii, nawet kiedy nie widać rezultatów.

Obejmujące zgromadzenie

Również nie powinno być to niespodzianką, że zdrowe kościelne partnerstwo generalnie obejmuje całe zgromadzenie, nie tylko paru liderów. Kiedy przeciętny członek kościoła rozumie coś z celu i kierunku partnerstwa zboru, to położony jest fundament dla owocnej relacji. Może być to zachęcanie przez regularne wiadomości dla całego zgromadzenia na temat zaangażowania kościoła w sprawy międzynarodowe. W moim zborze jest to dokonywane poprzez krótkie relacje podczas spotkania członków oraz regularne modlitwy za misjonarzy w niedzielne wieczory.

Aby dojść do tego miejsca, nasze zgromadzenie próbowało uczyć, że aktywna troska o misję jest normalną, naturalną częścią wiernego chrześcijańskiego życia, a nie opcjonalnym dodatkiem. Dla nas oznaczało to również eliminację specjalnych misyjnych komitetów i oddanie nadzoru naszych misyjnych wysiłków starszym zboru. To pomogło członkom zobaczyć, że misja jest kluczową częścią służby w kościele, a nie jedną z wielu opcjonalnych służb na peryferiach, tylko dla tych, którzy są „zainteresowani takimi rzeczami”.

Jest również ważne, aby angażować zgromadzenie w modlitwę o misję. W naszym zborze słyszymy krótkie, jedno- lub dwuminutowe, relacje każdej niedzieli wieczorem od jednego z pracowników, którego wspieramy (jednego z około dwudziestu), a potem modlimy się za niego lub nią. Regularnie gościmy misjonarzy, kiedy przyjeżdżają do miasta i przeprowadzamy z nimi wywiad przed całym zborem. Drukujemy także imiona i wiadomości ogólne na temat naszych misjonarzy w informatorze modlitewnym, który rozdajemy każdemu członkowi kościoła. Tak bardzo, jak na to pozwalają względy bezpieczeństwa, piszemy imiona i lokalizację naszych misjonarzy wszystkim członkom, nie tylko „klubowi misyjnemu”.

Skupieni na długim dystansie

Ostatecznie, najbardziej owocne i pokorne partnerstwo prawie na pewno będzie celowało w długi dystans. Mam przez to na myśli to, że twój kościół powinien działać, aby podtrzymywać długoterminowych pracowników zagranicznych z własnego zgromadzenia. Na początku współpracy, dlaczego nie wyartykułować wyraźnego celu, że niektórzy z waszych członków wyrwą swoje życie z miejsca i zasadzą je dla sprawy ewangelii na długi czas w innej kulturze? Więcej, jeżeli możliwe, dlaczego nie celować w ostateczne przygotowanie całej grupy misyjnej z twojego zboru, może nawet we współpracy z innym jednomyślnym kościołem? Posiadanie drużyny, która myśli tak samo teologicznie od samego początku, nie rozwiąże każdego problemu, ale z pewnością pomoże uniknąć wielu niedogonień.

Bycie skupionym na długim dystansie może również oznaczać organizowanie krótkich podróży misyjnych z umysłem długodystansowca. Bardziej niż zapewnianie „doświadczenia misyjnego” rozważ podróże, które wesprą pracę już istniejących grup misyjnych, w stosunku do których jesteś zobowiązany. Patrz na swoją krótkoterminową pracę, przede wszystkim, jako na sposób wsparcia twoich regularnych pracowników w jakikolwiek sposób, jaki potrzebują, a po drugie, jako drogę, aby zachęcić lub pobudzić twoich własnych członków kościoła, żeby dołączyli do długoterminowej pracy. Pracownicy na polu misyjnym generalnie potrzebują więcej rąk do pracy – dzień w dzień – nie tylko przyjaciół przejazdem.

MYŚLI PODSUMOWUJĄCE

Te sześć kwalifikacji prowadzi w kierunku uczynienia twojej współpracy bardziej uwielbiającą Boga, i, szczerze, bardziej owocną dla każdego. W pewnym momencie możesz potrzebować więcej przejrzystości i zgody co do konkretnych ról i odpowiedzialności. Nawet jak już je ustalicie, lepiej jest traktować współpracę bardziej jak adopcję do rodziny czy małżeństwo, a mniej jak umowę czy fuzję firm. Być może przyjdzie czas na dokumenty na piśmie, ale misyjna współpraca zaczyna się od relacji, pokory i zaufania.

Bogobojne partnerstwo jest ważne nie tylko w kwestii pojedynczych misjonarzy czy miejscowych pracowników, ale również w odniesieniu do parakościelnych organizacji. Najlepiej, jak to możliwe, chcemy znać ludzi, którzy bezpośrednio nadzorują naszych członków czy tych, z którymi jesteśmy partnerami. Wiele z tych zasad relacji, zaufania i zobowiązania ma zastosowanie również i do nich.

Traktowanie miłości oraz wzajemnego szacunku jako podstaw do współpracy misyjnej nie jest tylko rozważną ideą; jest ideą biblijną. W Liście Pawła do Filipian widzimy wspaniałe przebłyski zdrowego długoterminowego misjonarskiego partnerstwa opartego na zaufaniu i relacji: Albowiem Bóg mi świadkiem, jak tęsknię do was wszystkich serdeczna miłością Chrystusa Jezusa (Flp 1:8). Była to więź charakteryzująca się długoterminowym zobowiązaniem: […] za społeczność waszą w ewangelii od pierwszego dnia aż dotąd (Flp 1:5). List Pawła ocieka miłością i wzajemną troską, zaangażowaniem i długoterminowym wsparciem. Jest to szlachetny cel dla nas w naszej współpracy misyjnej. Jak Paweł i Filipińczycy, my również chcemy spojrzeć wstecz na lata współpracy i powiedzieć z radością i pewnością: Bogu zaś i Ojcu naszemu niechaj będzie chwała na wieki wieków. Amen (Flp 4:20).

ROZDZIAŁ 6

REFORMA MISJI KRÓTKOTERMINOWEJ

W lutym 1812 roku Adoniram Judson wsiadł na statek płynący do Indii, zostawiając dom i rodzinę dla sprawy ewangelii. Przed wyjazdem sprzedał większość swojej własności i przeżył płaczliwe pożegnanie ze swoją rodziną i przyjaciółmi. Nie wrócił do Stanów Zjednoczonych przez więcej niż trzydzieści lat, a potem tylko na jedną krótką wizytę. Umarł w Indiach w 1850 r., po trzydziestu siedmiu latach służby misyjnej, w większości w Birmie. Doświadczenie Judsona było całkiem typowe dla misjonarzy jego pokolenia.

Dwa wieki później, w lutym 2012 r., Tony również wyruszył do Indii dla sprawy ewangelii. Ale przeciwnie do Judsona, nie sprzedał niczego (oprócz paru babeczek podczas zbiórki pieniędzy). Nie zorganizował płaczliwego pożegnania z rodziną i przyjaciółmi. Nie został też za granicą przez trzydzieści lat, zanim odwiedził dom. Tak w zasadzie, jak wsiadał do samolotu lecącego do Indii, w kieszeni miał już bilet powrotny na za dwa tygodnie. Na swój sposób, Tony, jak Judson przed nim, był również typowym misjonarzem swojego pokolenia.

Nastanie ery międzynarodowych krótkich podróży misyjnych uczyniło prawdopodobnie więcej niż cokolwiek innego dla zmiany krajobrazu światowej misji. Nasz fikcyjny Tony reprezentuje tę zmianę. Oblicza się, że więcej niż milion północnych Amerykanów bierze udział w krótkich podróżach misyjnych za granicę każdego roku, w 1980 r. było ich gdzieś około dwudziestu pięciu tysięcy. W tym samym okresie, liczba długoterminowych misjonarzy z Ameryki Północnej zwiększyła się tylko trochę, jeżeli w ogóle[9]. Ta tendencja bierze górę także na innych obszarach.

Jakie wnioski możemy wyciągnąć z tego wielkiego przesunięcia środków? Czy jest to dobrze czy źle? Jak nasze kościoły mogą mądrze zareagować na ten trend? I najważniejsze, co Biblia mówi nam na temat krótkich podróży misyjnych i Bożego miejsca dla nich w Jego światowej misji dla Kościoła?

KRÓTKIE PODRÓŻE MISYJNE PAWŁA?

W swojej doskonałej książce Mack and Leeann’s Guide to Short – Term Missions[10] Mack i Leeann Stiles rozpoczynają od krótkiego zbadania przykładów krótkich podróży mi-
syjnych w Biblii. Śledzą trasę i opis pierwszej podróży
misyjnej Pawła i zauważają parę interesujących faktów. Po pierwsze, Paweł rzadko był w jednym mieście dłużej niż parę miesięcy. Po drugie, cała podróż zabrała tylko około półtora roku, zanim wrócił do domu, do swojego macierzystego kościoła w Antiochii. Ktoś mógłby rozsądnie zauważyć, że pierwsza podróż Pawła była tak naprawdę serią kolejnych krótkich podróży misyjnych. Jest to pomocna obserwacja dla każdego, kto pokusiłby się, aby lekceważyć krótkoterminową pracę przedwcześnie.

Jednakże, jest również parę kwestii, o których musimy pamiętać. Pierwsze, wydaje się, że Paweł nie musiał uczyć się nowego języka, aby głosić ewangelię tam, gdzie podróżował. Wszechobecność greki w całym śródziemnomorskim świecie uczyniła to w większości niepotrzebnym. I z paroma wyjątkami, wydaje się, że jego podróże były krótkie niezamierzenie – mam na myśli to, że w prawie każdym przypadku opuszczał miejsce z powodu przeszkód lub odrzucenia, nie z powodu zamysłu, strategii krótkich podróży. Jak długo mógłby zostać w przypadku innych okoliczności, nie wiadomo. Nadal, parę razy wydaje się, kiedy planował zostać w danym miejscu jedynie przez krótki czas (Dz 20:1–2). Natomiast, większość z tych podróży była odwiedzinami już istniejących społeczności chrześcijańskich (Dz 20:5–7), nie podejściem do założenia nowych kościołów. Nie, krótkie podróże misyjne nie są niebiblijne, ale również nie są przedstawione w Słowie jako preferowana metoda dla rozgłaszania ewangelii i zakładania nowych kościołów. I historycznie nigdy nie były one powszechne, aż do ostatniego czasu.

Bez wyraźnej biblijnej wskazówki co do tego zagadnienia, musimy myśleć ostrożnie i polegać na mądrości i całościowej narracji Pisma. Kiedy to robimy, większość kwestii na temat krótkich podróży misyjnych (przynajmniej takich często praktykowanych z północnoamerykańskich wysyłających kościołów) staje się oczywistymi. Żeby było jasne, nie sugeruję, że porzucamy takie podróże w świetle tych wątpliwości. Raczej, jeżeli chcemy, aby były one prawdziwie pomocne, musimy poważnie rozważyć te kwestie i przystępnie je przedstawić.

WĄTPLIWOŚCI NA TEMAT KRÓTKICH PODRÓŻY MISYJNYCH

Jeden z problemów z krótkimi podróżami stanowi to, jak je planujemy i promujemy. Nierzadko kościoły promują krótkie podróże misyjne, mówiąc o dobrym zdobywaniu „misyjnego doświadczenia” czy możliwości „uczynienia różnicy w świecie”.

Uprzedni uczestnicy mówią potencjalnym „krótkoterminowcom”, jak pozytywnie taka podróż wpłynęła na (czy nawet zrewolucjonizowała!) ich wiarę. Nie wątpię w to, ale często wydaje się, że nasze krótkie podróże mogą być bardziej dla nas i naszych doświadczeń niż dla zachęty w pracy ewangelii i uwielbienia Boga. Taki błędny kierunek nie jest mała sprawą. Często było mówione, że „czym zdobędziemy ludzi, jest tym, do czego ich zdobędziemy”. Jeżeli promujemy krótkoterminową misję opartą na myśleniu o naszych korzyściach, podejmujemy ryzyko uczynienia tych podróży samolubnym doświadczeniem.

Paradoksalnie, koszt myślenia tego rodzaju jest w większości ponoszony przez długoterminowych misjonarzy, którym rzekomo chcemy pomóc. Jeżeli jedziemy w taką podróż z powodu tego, co może nam ona dać, nawet jeżeli obiekt naszego pragnienia jest dobry (jak duchowy wzrost), prawdopodobnie będziemy oczekiwać, aby miejscowi pracownicy dołożyli starań, abyśmy to doświadczenie, którego pragniemy, otrzymali. Końcowy efekt jest taki, że wielu misjonarzy lęka się tych krótkich wizyt i patrzy na gospodarzenie im jako na zło konieczne, aby utrzymać relację z macierzystym kościołem. Jest to zarazem tragiczne, jak i niepotrzebne.

W innych przypadkach krótkoterminowa praca jest zupełnie oderwana od długoterminowych misjonarzy. To stwarza samo w sobie problemy. W takich przypadkach krótkoterminowa praca może przybrać charakter „na wynos”, kiedy grupa jest przejazdem przez miasto, aby podzielić się poselstwem. Być może poprzez dramę lub muzykę, ale bez możliwości, aby ocenić odzew na ewangelię albo nawiązać kontakt pomiędzy zainteresowanymi osobami a lokalnymi chrześcijanami lub kościołami. Oczywiście, to zakłada, że istnieje zamiar głoszenia Dobrej Nowiny związany z podróżą. Wydaje się, że rosnąca liczba północnoamerykańskich krótkich podróży misyjnych nie ma na celu ogłaszania ewangelii. Wielu rozumie misję jako robienie dobrych rzeczy, być może w imię Chrystusa, ale bez łączenia tej służby z ogłaszaniem ewangelii. Albo być może służą lokalnemu zgromadzeniu w sposób, który czyni ich mało pomocnymi. Wszystko to jest problematyczne na swój sposób.

Więcej, większość krótkoterminowych misjonarzy nie zna języka i brak im kulturowych zdolności podczas krótkich pobytów, aby kiedykolwiek rywalizować z długodystansowym misjonarzem, jeśli chodzi o efektywność. Na terenach bardziej wrogich ewangelii, ten brak rozumienia kultury może oznaczać, że krótkodystansowcy skończą, mówiąc i robiąc rzeczy, które w zasadzie krzywdzą dzieło misjonarzy i lokalnych chrześcijan. Mogą cofnąć prawdziwą pracę ewangelii poprzez zachętę miejscowych do podejmowania niejednoznacznych ewangelicznych „decyzji”.

Na przykład, hinduska kobieta może być szczęśliwa i wznosić swoje ręce, modląc się do Chrystusa jako Zbawcy. Naiwni krótkodystansowcy jadą do domu, zdając raport z jej „decyzji dla Chrystusa”, nie mając pojęcia, że ona ledwo dodała jeszcze jednego boga do pokaźnej kolekcji bóstw, które czci. Jest nawet jeszcze gorzej, ponieważ jeżeli później chrześcijanin próbuje jej wiernie wyjaśnić ewangelię, ta kobieta prawdopodobnie zignoruje ją, myśląc: „Ja już próbowałam chrześcijaństwa. Modlę się do Jezusa we wtorki, i do Wisznu w środy”.

Krótkoterminowi pracownicy mogą również angażować się w metody ewangelizacji, które są niepotrzebnie społecznie destrukcyjne i tak w zasadzie zapraszają prześladowanie, które będzie ścigać lokalnych misjonarzy po tym, jak odwiedzający polecą bezpiecznie do domu ze zdjęciami i opowieściami.

Wszystkie te kwestie potęguje koszt tych krótkich podróży. Biorąc go pod uwagę, musimy zauważyć, iż większość z nich, na tydzień, kosztuje znacznie więcej niż utrzymanie w podobnym czasie długoterminowego pracownika. Aby ufundować taką podróż, czasem kościoły przekierowują środki z efektywnej długoterminowej służby, a to może nawet całościowo wstrzymać pracę na rzecz ewangelii.

Tak więc, często nie jest to wcale taki piękny obrazek. Ryzykując bycie nieznośnie szczerym: przemyślana ocena krótkich podróży misyjnych wykaże, że wiele z nich jest nieefektywnych, rozpraszających, marnotrawiących,
a w niektórych przypadkach po prostu nieproduktywnych dla sprawy Chrystusa między narodami.

POMOCNE KRÓTKIE PODRÓŻE MISYJNE

Po tym wszystkim, co zostało ustalone, czy powinniśmy po prostu zrezygnować z krótkich podróży misyjnych naszych kościołów? Nie. Ale wiele zborów być może będzie potrzebowało przemyśleć ich reformę na sposób, który pomoże uniknąć tych częstych pułapek. Tam, gdzie jest to zrobione, te podróże mogą być znaczącą pomocą i zachętą dla pracowników ewangelii, błogosławieństwem dla pojedynczych osób, które pojadą, oraz dla kościołów, które je posłały.

Ta konieczna zmiana zaczyna się, zanim ktokolwiek wsiądzie do samolotu. Zaczyna się w sposobie, w jakim myślimy o naszym celu takiej podróży. Komu naprawdę najbardziej chcemy przynieść korzyść? Tutaj mamy wielką podpowiedź – nie powinniśmy to być my sami czy nasze kościoły. Od samego początku powinniśmy zdecydować, że każda krótka podróż misyjna będzie celowała, aby przynieść korzyść pracy długoterminowych misjonarzy i miejscowym wierzącym. Najprościej mówiąc, oznacza to budowanie relacji czy zaufania z ludźmi w miejscu, gdzie mamy nadzieję pracować. To również oznacza zapytanie ich o to, co (i czy w ogóle c o ś) chcą, abyśmy robili oraz, kiedykolwiek to możliwe, robienie dokładnie tego, o co prosili.

Znowu, dlatego właśnie kościoły powinny skoncentrować wsparcie finansowe na misjonarzach, których znają i którzy wykonują dobrą pracę, której celem jest zakładanie lub wzmacnianie zborów. Chcemy wysłać krótkoterminowych pracowników, bazując na tych samych kryteriach. Naturalnie, będzie to oznaczało wysłanie głównie, jeżeli nie tylko, naszych wierzących do służby ludziom, których już wspieramy. Może to skutkować podjęciem w naszych społecznościach mniejszej liczby takich krótkich podróży misyjnych, ale te, które się odbędą, będą prawdopodobnie dużo bardziej użyteczne.

Mając na względzie długi dystans

Zobowiązanie się do tego będzie oznaczało wykonywanie krótkoterminowej misji ze zdecydowanie długoterminową perspektywą. Tak naprawdę, oznacza to dwie rzeczy.

Pierwsza, powinieneś się upewnić, że twoje krótkie podróże są użytecznie powiązane z długodystansową pracą, którą dobrze znasz i wspierasz. To oznacza również pozwolenie tym za granicą zdecydować kiedy, czy i w jakim celu twoi członkowie przyjadą. To może sprawić, że te podróże na pierwszy rzut oka będą mniej atrakcyjne dla członków twojego kościoła, ale koniec końców będą lepiej służyły długoterminowym pracownikom.

Na przykład, jedną z najczęstszych krótkich podróży z mojego zboru jest ta, aby pomóc zorganizować spotkania dla naszych regularnych misjonarzy. To zawiera robienie rzeczy takich jak pilnowanie ich dzieci tak, aby ci mogli uczestniczyć w szkoleniowych seminariach. Dlaczego? Ponieważ to jest to, co oni mówią, że jest potrzebne. Często misjonarze potrzebują takiego codziennego rodzaju pomocy, ale nie mogą zatrudnić lokalnych niewierzących, aby ci nie wydali ich nieprzyjaznemu rządowi. I nie mogą zatrudnić lokalnych wierzących, aby ci nie zostali aresztowani przez wrogi im rząd. Tak więc, członkowie naszego kościoła radośnie podróżują dookoła świata, aby zajmować się dziećmi i wykonywać inną zakulisową pracę; ponieważ, najgorszym, co się może stać, jest to, że ten nieprzyjazny rząd powie nam, że mamy wracać do domu.

Kiedy pokornie zreformujemy naszą krótkoterminową pracę, owoc może być wielki. Pamiętam podróż do Azji Środkowej, podczas której niektórzy z członków naszego kościoła z Waszyngtonu opiekowali się dziećmi misjonarzy w czasie warsztatów. Nie było to szczególnie ekscytujące czy zabawne. Miejsce spotkań było w opłakanym stanie. Ale pewnego popołudnia przyszła do mnie para misjonarzy prawie we łzach. Właśnie do nich dotarło, że osoba, która siedzi na zakurzonej podłodze, bawiąc się z ich dwulatkiem i zmieniając cały dzień pieluchy, jest urzędnikiem Białego Domu. Dla tej pary misjonarzy idea, że ktoś, kto jest po imieniu z Prezydentem Stanów Zjednoczonych, poświęciłby wakacje, aby służyć im w takiej pokorze, było wielkim zachęceniem. Czy ktokolwiek z nas jest zbyt zajęty czy ważny, aby służyć w ten sposób misjonarzom? Czy szczerze, naprawdę obchodzi nas, czy nasza krótka podróż jest fajna lub ciekawa, jeżeli wiemy, że jest zachęcająca i użyteczna?

Po drugie, krótkoterminowa misja z długodystansową perspektywą zawiera ostateczny cel, aby twoja tymczasowa praca miała wpływ na twoich członków kościoła, aby i oni któregoś dnia wybrali życie w długoterminowej misji, w miejscach, co do których się zobowiązałeś. Natomiast robienie tego może również oznaczać, że zamiast ciągle szukać nowych misyjnych doświadczeń, powinieneś zidentyfikować parę strategicznych miejsc i posyłać tam ludzi raz za razem, przez lata.

Okazjonalnie, krótkie podróże misyjne mogą również pomóc rozpocząć nowa pracę w nowym miejscu. Znam parę kościołów, które zrobiły to w miejscach, gdzie nie było misjonarzy czy zborów. Te kościoły wybierały strategiczne punkty i (zazwyczaj we współpracy z organizacją misyjną) tworzyły możliwości wysyłania małych grup wierzących do takich miejsc. Często odwiedzały to miejsce parę razy w ciągu roku, aby poznawać ludzi i rozdawać Biblie, zorganizować pokaz ewangelizacyjnego filmu albo po prostu pojechać jako chrześcijańscy turyści, a nawet brać udział w pomocnej pracy. Podczas tego odwiedzający zaczynali zdobywać prawdziwą wiedzę na temat terenu i ludzi. Spulchniali ziemię, że tak powiem, i po prostu poprzez swoje postępowanie i otwartą identyfikację jako wyznawcy Chrystusa często wprawiali w zakłopotanie tamtejszą opozycję chrześcijan. Ale tym, co uczyniło pracę trwale użyteczną, był cel, aby posłać stałych ludzi. Czy jest to nowa praca, czy istniejąca już relacja, częścią naszego celu, ostatecznie, powinno być posłanie własnych ludzi, aby dołączyli do długoterminowej służby.

Przygotowanie do krótkiej podróży misyjnej

Kiedy już skoncentrujemy się na skupionej na kościele, krótkoterminowej pracy, jak przygotujemy uczestników, aby dobrze służyli? Tutaj mamy pewne punkty, które każdy uczestnik takiej podróży powinien rozważyć.

Bądź skupiony na Bożej chwale pomiędzy narodami. Bóg jest wielki. On jest nieograniczenie godny być wielbionym za całą swoją doskonałość. W swojej niewyobrażalnej miłości, Bóg wybrał uwielbić siebie przez okazanie łaski poprzez Chrystusa – grzesznym, egoistycznym buntownikom takim jak ty i ja. Ta prawda powinna napełniać nasze serca zachwytem i uwielbieniem (Rz 15:8–10).

To może brzmieć prosto, natomiast, jedną z najlepszych rzeczy, jaką możesz zrobić, aby przygotować się do podróży wspierającej zagranicznych pracowników, jest rozważać głęboko temat Bożej wspaniałości i niesamowitej łaski okazanej w ewangelii. Bóg zasługuje, aby być uwielbionym pomiędzy narodami i tak w zasadzie On będzie uwielbiony i będą się nim rozkoszować (zobacz J 10:16; Obj 5:9). Nie ma nic lepszego niż widok Bożego chwalebnego globalnego planu, aby włożyć nasze indywidulane troski i nasz wkład w proporcjonalnie mniejszą perspektywę.

• Bądź pokorny. Zostaliśmy odkupieni przez Tego, który uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci krzyżowej (Flp 2:8). Byłoby to więc tragedią niewyobrażalnych rozmiarów, gdybyśmy podchodzili do pracy dla Niego nawet z ociupiną arogancji. Zamiast tego powinniśmy być pokorni. Powinniśmy służyć miejscowym misjonarzom, a nawet sobie nawzajem, w miłości. Powinniśmy być nieskorzy do mówienia. Nie powinniśmy za dużo myśleć o sobie, ale być chętnymi do służenia. Niech ślad Chrystusowej pokory będzie widoczny we wszystkim, co robimy i mówimy.

• Bądź przygotowany, aby dawać i być „rozporządzanym”. Praca w obcym kraju po długiej podróży z różnicą czasu i w obcym środowisku może być męcząca. Bądź gotowy poświęcić siebie, aby zachęcać i pomagać pracownikom twojego kościoła. I oczekuj czucia się tak, jakbyś się poświęcał. Oczywiście, to nie zawsze będzie f a j n e, ale kiedy czujesz się obciążony, pomyśl o tym, dlaczego jesteś zmęczony. Jest to zmęczenie z powodu hojnego poświęcenia samego siebie dla Królestwa Bożego. Niech nawet twoje zmęczenie przypomina ci o wartości ewangelii.

• Bądź elastyczny. Krótkie podróże prawie na pewno nie pójdą całkiem zgodnie z planem. Już teraz przygotuj się na to, żebyś nie miał z tym problemów. Jednym z najbardziej nienamacalnych sposobów, na który kościół może służyć zagranicznym misjonarzom, jest niepanikowanie, kiedy plany się zmieniają i niestawianie żądań, żeby misjonarze wszystko naprawili. Już teraz przygotuj się, aby z radością zmieniać swoje plany (jeżeli będzie to potrzebne) i podjąć służbę „czegokolwiek”. Przypominaj sobie, że twoim ostatecznym celem nie jest wykonanie jakiegoś zadania, ale zachęcanie mężczyzn i kobiet, którzy pozostawili wiele dla sprawy ewangelii. Często najlepiej możemy zachęcić ich poprzez robienie czegokolwiek, co uznają za najbardziej zagrzewające, nawet jeśli jest to coś, co nie mieści się w  naszych preferencjach i planach.

• Bądź uczniem. Częścią pokory jest uświadomienie sobie, że nie wiesz wszystkiego oraz bycie gotowym, aby zadawać pytania i się uczyć. Nie zakładaj, że ponieważ potrafisz zrobić coś dobrze w domu, to wiesz, jak to też dobrze wykonać w innych okolicznościach. Szanuj tych, którzy żyją w danej kulturze, zadając pytania i będąc gotowym do uczenia się od nich.

• Bądź zachętą. Nawet jeżeli nie wiemy za wiele, są pewne rzeczy, których możemy być absolutnie pewni. Bóg jest dobry i czyni wszystko, co Mu się podoba (Ps 115:3; J 10:11). Te dwie prawdy są bliźniaczymi kolumnami chrześcijańskiej pewności – Bóg jest dobry i Bóg jest Panem. Przypominaj misjonarzom o tych dwóch prawdach na sto różnych sposobów. Mów o własnym rozkoszowaniu się Bożą dobrocią i Jego kontrolą. Robiąc to, będziesz błogosławieństwem dla misjonarzy i ugruntujesz fundament ich pewności co do ich pracy. Jeżeli naprawdę rozumiemy tę rzeczywistość, czy możemy się martwić?

• Bądź hojny w służbie. Naszym zadaniem jest współpracować z tymi, którzy pojechali dla imienia Chrystusa, przez wspieranie ich w sposób godny Boga
(3 J 1:5–8). Bądź gotowy, aby troszczyć się o twoich pracowników hojnie nawet poza to, co wydaje się rozsądne. Bądź gotowy robić to na sposób „godny samego Boga”. To pokaże nie tylko, że szanujesz ich jako jednostki, ale również, że ponad wszystko cenisz ewangelię, którą niosą.

• Nie bądź absorbujący. Może być trudne uniknięcie wpadnięcia w tryb „Jestem turystą – obsługuj mnie” w czasie podróży takich jak ta. Wielu misjonarzy opowiada mi historie ludzi, którzy przyjechali im „służyć”, a tak naprawdę tylko wymagać, aby ich zabawiano, pomagano im i służono. Często za granicą jesteśmy otoczeni przez niesamowite miejsca i jest absolutnie zrozumiała ta chęć cieszenia się naszym czasem tak długo, dopóki nie powoduje to dodatkowego ciężaru dla tych, o których powiedzieliśmy, że przyjechaliśmy im pomagać. Bądź czujny w tym temacie. Bądź gotowy, aby zapomnieć o rzeczach, które mogą cię cieszyć, po to, aby służyć tym, których przyjechałeś błogosławić. Mam nadzieję, że znajdziesz w tym wiele radości, niezależnie co jeszcze będziesz mógł zrobić.

• Bądź cierpliwy. Poprzez naszą cierpliwość pokazujemy nienamacalny dowód pokory przepełnionej ewangelią. Kiedy musisz poprosić o coś, aby zostało zrobione, naprawione lub wytłumaczone przez misjonarzy, bądź cierpliwy, jeśli chodzi o ich odpowiedź. Podróżowanie po wielu krajach może być frustrujące i nieefektywne. Wiele kultur będzie się poruszało w innym tempie od naszego. I prośby, o których możemy myśleć, że są proste, mogą w tych okolicznościach nie być tak łatwe dla kogoś innego. Jeszcze raz, jest to wspaniały sposób, w jaki możemy służyć jedni drugim – poprzez bycie cierpliwymi i poprzez okazywanie ufności w Bogu, nawet kiedy sprawy nie poruszają się w pożądanym dla nas tempie.

• Bądź skoncentrowany na Bożej chwale pomiędzy narodami. Oczywiście, wszystkie te szczegóły są tylko paroma zastosowaniami jednej, centralnej prawdy, od której rozpoczęliśmy. Bóg jest wielki i godny chwały. Jego obietnica przebaczenia, odkupienia i społeczności jest warta więcej niż cokolwiek innego, co możemy sobie wyobrazić. Kluczem nie jest to, aby nauczyć się tych paru prostych zasad. Kluczem jest spojrzeć głębiej na ewangelię, a następnie znaleźć sposoby, aby zastosować konsekwencje, jakie niesie Dobra Nowina do naszych zagranicznych doświadczeń. Napełnij siebie myślami o otrzymanych w ewangelii łaskach i pozwól, aby to wypływało w twoich słowach i uczynkach. Jeżeli tak zrobisz, jest całkiem pewne, że będziesz uwielbiającym Chrystusa błogosławieństwem w czasie swojej podróży
i w każdym innym aspekcie życia.

MYŚLI PODSUMYWUJĄCE

Wszystko to może wymagać pewnych zmian w tym, co niektóre kościoły myślą na temat krótkich podróży misyjnych. Od innych może to wymagać całościowego przekierowania takiej pracy. Ale jeżeli brzmi to jak biblijne podejście, reprezentuje sobą chrześcijańską pokorę oraz wydaje się mądre, to dlaczego nie miałbyś zastosować takich zmian?

Może to oznaczać rozczarowanie niektórych członków, którzy przyzwyczaili się do takich mniej użytecznych podróży. Z pewnością chcesz być mądry i łagodny we wprowadzaniu zmian. Ale biorąc pod uwagę pieniądze, czas i trud włożone w krótkie podróże misyjne, z pewnością powinniśmy myśleć ostrożnie o czynieniu ich naprawdę użytecznymi. Czy nie jest to właśnie to, czego ostatecznie pragniemy?

ROZDZIAŁ 7.

ANGAŻOWANIE NARODÓW
INNYMI ŚRODKAMI

Sercem misyjnego posłuszeństwa wielkiemu powołaniu jest posyłanie i wspieranie pracowników ewangelii, aby zgromadzali ludzi w kościołach wśród różnych narodowości, kultur czy granic geograficznych (Mt 18:18–20). To jest to, co mamy na myśli, mówiąc „misja”. Poprzez całą historię chrześcijaństwa było to i nadal jest radością i obowiązkiem każdego wiernego kościoła (3J 7).

Natomiast wierności w wysyłaniu misjonarzy w ten sposób nie poprzedza jakakolwiek liczba innych, wartościowych wysiłków, w które nasze kościoły mogą angażować się na świecie. Niektóre z tych starań mogą wynikać z innych biblijnych poleceń. Inne są po prostu pomysłami do rozważenia. Przyznajemy, że nie możemy poświęcić uwagi wszystkiemu, co wartościowe. Ale mamy tu trzy inne drogi do narodów, które, mam nadzieję, nie umkną naszej uwadze we właściwej gorliwości, aby posyłać i wspierać misjonarzy. Niektóre z nich mogą nie być misją w jej najbardziej tradycyjnym znaczeniu. Nie wszystkie mają prawa do korzystania ze środków lokalnego zboru. Ale niektórzy wierzący mają taki dar, kolejni inny. Po tym jak zrobimy to, co jasno nakazane, być może możemy zrobić coś więcej. Kto wie, ile jeszcze innych zadań może zadowolić naszego Pana? A może się to zacząć właśnie tutaj, gdzie żyjemy.

SIĘGANIE PO NARODY W DOMU

Stephen przyjechał do Stanów Zjednoczonych z Chin, aby studiować. Był wychowany jako ateista i myślał, że jeżeli istnieje Bóg, nie może być osobistym, odczuwalnym indywidualnie. Bóg musiałby być odległy jak gwiazdy czy księżyc – poza poznaniem i naszym zasięgiem.

Na swoim uniwersytecie Stephen zaczął uczęszczać na darmowe lekcje angielskiego, gdzie uczyli miejscowi chrześcijanie. Polubił ludzi, których spotkał. Doceniał ich pomoc z językiem angielskim, ale było coś więcej, co sprawiało, że wracał na lekcje angielskiego. Kiedy
Michael, jeden z angielskich lektorów, zaoferował, aby się z nim spotykać w celu rozmawiania o Biblii, Stephen był z tego zadowolony. Przez więcej niż rok spotykali się każdego tygodnia. Postęp był powolny. Różnice językowe były często znaczne. W niektórych tygodniach Stephen i Michael byli w stanie przerobić tylko jeden lub dwa wersety. Ale Michael był wytrwały, tydzień za tygodniem. Powoli, małymi krokami, Stephen zaczynał pojmować Boga i ewangelię. Więcej niż rok po ich pierwszym spotkaniu, Michael był obecny na niedzielnym nabożeństwie, na którym ten młody, były ateista z Chin został ochrzczony jako chrześcijanin.

Bóg w o wiele bardziej hojny sposób „dostarczył” nam narody pod nasz próg. Jest to prawdą dla wielu miejsc na świecie. Raport z 2010 roku na temat amerykańskich miast z największym zaludnieniem mniejszości muzułmańskiej zawierał nazwy, których możemy się spodziewać, takie jak Detroit, Nowy Jork, Houston i Waszyngton. Ale również podawał pewną liczbę niespodzianek, takich jak Peoria, Illionois i Cedar Rapids, Iowa[11]. Kiedy myślimy o konkretnej grupie etnicznej muzułmanów, rezultaty mogą być nawet bardziej zaskakujące. Na przykład, w 2015 r., Memphis w Tennessee szczyciło się największą kurdyjską populacją w Stanach Zjednoczonych.

Weźmy pod uwagę wielką liczbę Hindusów z podkontynentu indyjskiego. Tak, spotkasz ich w miejscach takich jak Nowy Jork czy San Francisco. Ale znajdziesz również ogromne populacje w Dallas w Teksasie oraz ponad trzydzieści tysięcy Hindusów żyjących w Phoenixie w Arizonie. Nawet Columbus w Ohio oraz jego okolice goszczą około szesnastu tysięcy niedawno przybyłych imigrantów z Indii[12].

Wielu z nas nie musi odbywać międzynarodowych lotów, aby dosięgnąć ludzi z innych religii i kultur. Musimy po prostu otworzyć oczy, rozejrzeć się dookoła i zaangażować w narody, które mieszkają w naszych własnych miastach i miasteczkach. Co dziwne, dzieło ewangelii tutaj, w domu, może wydawać się bardziej odkrywcze niż dwutygodniowa podróż dookoła świata.

Wielu ludzi nie wie po prostu, gdzie zacząć, gdzie znaleźć niedosięgnięte populacje albo jak zainteresować je ewangelią. Ale jeżeli wkładamy duży wysiłek w to, aby oglądać ewangelię niesioną do miejsc od nas odległych, wtedy ma sens zauważyć ludzi, których Bóg przyprowadził pod nasze własne progi.

Nie ma magicznej recepty na to, jak zachęcać do tego w jakimkolwiek zgromadzeniu. To, gdzie rezydujesz, kto żyje w twojej okolicy i jaki jest twój zbór, wpływa na to, w jaki sposób możesz działać. Ale możemy pomyśleć o paru użytecznych zasadach i przeanalizować różne doświadczenia jednego z lokalnych kościołów.

• Zbadaj. Pierwszym krokiem jest dowiedzenie się, jakie grupy etniczne i kulturowe żyją w twojej okolicy. Jest to tak proste jak otworzenie oczu w miarę, jak jeździsz po różnych częściach twojego miasta. Czy jest wiele targów z jedzeniem typu „halal” nieopodal ciebie? Są szanse na to, że masz muzułmańskich sąsiadów.

Odwiedzanie etnicznych sklepów może być szczególnie dobrym sposobem, aby zdobyć informacje i nawiązać kontakt z konkretną grupą etniczną czy społecznością religijną. Targi te mają często kąciki informacyjne z zawiadomieniami o wydarzeniach, festiwalach i potrzebach społeczności, które mogą zapewnić możliwości, aby dowiedzieć się więcej i zbudować relacje. Oczywiście, dokonanie prostego rozeznania demograficznego przez Internet na temat twojej społeczności może być także proste i użyteczne.

• Przejmij inicjatywę. Cokolwiek odkryjesz na temat swojej społeczności, generalnie będzie to wymagało od ciebie inicjatywy i działania w kwestii zaangażowania twojego zgromadzenia. W moim kościele doszliśmy do wniosku, że główna populacja cudzoziemców w naszym regionie to studenci. Tak więc, zaczęliśmy okazjonalnie modlić się w trakcie naszego wspólnego spotkania modlitewnego, żeby Bóg pozwolił nam wyjść do tych międzynarodowych studentów z ewangelią.

Poleganie na Bogu w modlitwie, jednakże, nie jest wrogiem ludzkiej inicjatywy. Jeden z naszych starszych również coś zainicjował. Usiadł z innym członkiem kościoła, który sam nawrócił się jako zagraniczny student z Singapuru podczas pobytu w Londynie. Ten młody człowiek zaczął organizować u siebie studium biblijne dla międzynarodowych studentów, aby być przykładem i zachęcać do wyjścia do ludzi. Z biegiem czasu rozwinęło się to w klasy języka angielskiego na dwóch lokalnych kampusach uniwersyteckich i sieć wierzących spotykających się jeden na jeden ze studentami zainteresowanymi studiowaniem Biblii w języku angielskim. Ostatecznie, więcej niż pięćdziesięciu członków kościoła spotykało się każdego tygodnia, aby odkrywać Biblię ze studentami z krajów, gdzie ewangelizacja podlega poważnym restrykcjom.

• Próbuj różnych rzeczy. Jak może to wyglądać w twoim własnym zgromadzeniu? Może to oznaczać organizowanie lekcji języka angielskiego w twoim kościele albo wstępowanie wierzących ze zboru do lokalnej drużyny piłki nożnej dla dorosłych zdominowanej przez cudzoziemców. Lub nawet włączenie się w wysiłki osiadania uchodźców, tudzież wolontariat witający nowo przybyłych międzynarodowych studentów na lotnisku. Każde z powyższych może stanowić świetny punkt startowy. Ale najlepszym sposobem wyjścia do cudzoziemców może być po prostu twoje przyjazne podejście i otwartość, kiedy wpadniesz na nich w sklepie, na ulicy, czy gdziekolwiek indziej.

• Rozmawiaj z ludźmi. Jedna z członkiń naszego kościoła spotkała muzułmankę, która zaczęła pracować w salonie, gdzie ta miała układane włosy. Podczas ich pierwszego spotkania chrześcijanka ta wspomniała, że robi fryzurę na ślub przyjaciółki. Potem zapytała muzułmańską kobietę – nową w naszym kraju – czy była kiedykolwiek na chrześcijańskim ślubie. Nie była. No więc, w tym miejscu i w tym momencie ta chrześcijanka zaprosiła muzułmankę, aby jej towarzyszyła na ślubie w naszym kościele w weekend. Kobieta przyszła, usłyszała ewangelię i nowa przyjaźń została zawiązana. To może być tak proste.

Praktykuj międzynarodową przyjaźń. Większość odwiedzających i  imigrantów jest naturalnie chętna do poznawania miejscowych i zrozumienia lokalnej kultury. Co bardzo smutne, badania często pokazują, że 80 procent międzynarodowych studentów nigdy nie widziało podczas swojego pobytu w Stanach Zjednoczonych amerykańskiego domu od środka. Z imigrantami zostającymi na dłużej statystyki nie wyglądają dużo lepiej. To jest wspaniała okazja dla chrześcijan, aby ćwiczyć się w gościnności, i dla ciebie, jako lidera kościelnego czy członka zboru, aby być przykładem tego w twoim zgromadzeniu. I jest to prawdą, nieważne, w jakim kraju jesteś.

Święta są na to szczególnie dobrym czasem. Prawie w każde większe święto nasza rodzina zaprasza przynajmniej jednego czy dwóch zagranicznych studentów na obiad. W trakcie posiłku mamy możliwość dzielenia się z nimi naszym najwyższym dziękczynieniem za łaskę, która Bóg okazał nam w Chrystusie, jak również dać im możliwość spróbowania całkiem zabawnych potraw i miejscowych tradycji.

• Przygotuj się do bycia cierpliwym. Jakikolwiek sposób wybierzesz, aby szukać tych relacji z cudzoziemcami, powinieneś zdawać sobie sprawę z niektórych wyzwań, jakie to może przynieść. Na początek, oczekiwania czasowe cudzoziemców mogą czasem zaskoczyć Amerykanów. Inne kultury mają często o wiele większe wymagania związane z czasem nawiązywania relacji, jeśli chodzi o przyjaźń. Musisz być przygotowany i chętny, aby edukować swoich zagranicznych przyjaciół na temat kultury i przyjaźnie nakreślać granice, które są odpowiednie dla ciebie i twojej rodziny.

Będziesz również potrzebował wiele cierpliwości dla długotrwałych relacji. Często dużo tematów musi się przewinąć, zanim ewangelia zapuści korzenie. Kultura Ameryki Północnej jest daleka od chrześcijaństwa, ale wydaje się, że wielu Amerykanów doświadczyło biernego kontaktu z ewangelią, czy to przez swoich rodziców, krewnych czy przyjaciół. I jest jakaś kulturowa płynność ewangelicznych idei, nawet jeżeli wykrzywionych.

Dla wielu naszych przyjaciół z innych kultur Dobra Nowina może być zupełną nowością. Może być tak, że nigdy wcześniej nawet nie poznali chrześcijanina. Osoby ze społeczności muzułmańskiej czy hinduskiej mogły być nawet uczone nienawiści do chrześcijan i Biblii. Albo twoi zagraniczni przyjaciele mogą pochodzić z radykalnie świeckiej kultury, jak większość Chin, gdzie wierzenia teistyczne są porównywane do deficytu mentalnego. Bóg może i uczyni, cokolwiek zechce, ale w normalnym rozwoju wypadków zazwyczaj zajmuje to sporo czasu i cierpliwości, aby przepracować pytania, które te kulturowe zawirowania powodują. Jednak przyszły owoc jest godny wysiłku.

DOSIĘGANIE NARODÓW POPRZEZ MIĘDZYNARODOWE KOŚCIOŁY EMIGRANTÓW

To było lato 2004 r., a ja podróżowałem do muzułmańskich narodów w Azji Środkowej. Był ze mną młody pastor wraz z żoną. Czuli oni silne pragnienie, aby zanieść ewangelię muzułmańskiemu światu. Dojrzali i doktrynalnie stabilni, wydawali się być takim rodzajem ludzi, który może rozkwitać w obcej kulturze. A jednak, w miarę, jak podróżowaliśmy przez w 99 procentach muzułmańskie narody, stało się jasne, że nie wybraliby się tutaj jako misjonarze.

Mężczyzna czuł się powołany do głoszenia i pragnął prowadzić zgromadzenie. Ale w tym kraju lokalna opozycja i wrogość rządu oznaczały, iż tego rodzaju głoszenie było wykluczone. Zamiast tego, jego rolą najprawdopodobniej byłaby ewangelizacja i tajne nauczanie liderów, którzy sami głosiliby i prowadzili zbory. Pod koniec naszej podróży wszyscy byliśmy całkiem pewni, że pionierskie zakładanie zborów na terenie zdominowanym przez wyznawców islamu nie jest prawdopodobnie dla nich. Ale tu historia się nie kończy.

Niedługo potem, po trudnym czasie angielskojęzycznego kościoła pośród muzułmańskiego, arabskiego narodu, skontaktował się on z naszym zborem, aby znaleźć wspomnianego wyżej pastora. Wydawało się to idealne dla tej pary. Mąż mógł głosić w języku angielskim i być pastorem dla zgromadzenia cudzoziemców, a jednak nadal mógł ewangelizować i wpływać na służbę wśród muzułmanów.

To było w 2005 r. Od tamtego czasu Bóg przekroczył nasze najśmielsze oczekiwania. W miarę, jak tamto zgromadzenie rosło w zdrowiu i różnorodności, otworzyło to drzwi do narodów. Nie będąc absolutnie klubem dla ludzi Zachodu, zgromadzenie jest pełne miejscowych Arabów, Hindusów i Filipińczyków. Ich wpływ był szeroki i głęboki. Założyli inne kościoły nieopodal oraz nawet w innych miastach. Pomogli szkolić miejscowych pastorów, którzy kiedyś byli muzułmanami, zachęcali ich do lokalnej ewangelizacji. Nie jest to dokładnie pionierskie zakładanie kościołów. Może to nawet nie być misją w najbardziej restrykcyjnym tego słowa znaczeniu. Ale podejmowanie tego rodzaju działania ewangelii może być dla niej wspaniałym narzędziem – szczególnie wśród narodów wrogich miejscowym wyznawcom Chrystusa.

Nasze kościoły powinny również rozważyć, jak wspierać pracę taką jak ta nie tylko finansowo, ale w większy, jeśli chodzi o poświęcenie, sposób. Chcemy pomóc młodym ludziom zdać sobie sprawę z tego, że nie zawsze muszą wybierać pomiędzy byciem pastorem a pracą wśród narodów. Powinniśmy również rozważyć, jak możemy posłać zwykłych, wiernych członków kościoła, aby się do tego przyłączali i wspierali kościoły takie jak te (więcej na ten temat za chwilę).

Natomiast, są pewne szczególne błogosławieństwa i wyzwania, które idą w parze z takim rodzajem pracy.

Błogosławieństwa międzynarodowych emigranckich kościołów

• Wspieranie misjonarzy. Międzynarodowe kościoły mogą wspierać i pomagać bardziej tradycyjnym, pełnoetatowym misjonarzom, którzy potrzebują zachęcenia, społeczności i wiernego nauczania. Jest to szczególnie prawdą do czasu, aż nowi misjonarze nauczą się lokalnego języka oraz – jeżeli to możliwe – przyłączą się do miejscowego kościoła, ponieważ nadal powinni być posłuszni nakazowi zapisanemu w Liście do Hebrajczyków 10:25 i zgromadzać się z lokalnym zborem, kiedykolwiek to możliwe. Nadal potrzebują społeczności kościelnej, w której będą służyli i ktoś będzie służył im. Kto wie, do jakich służb może zachęcać międzynarodowy zbór, tak po prostu poprzez misjonarzy, których utrzymuje, miłuje, naucza i którym służy?

• Kształtowanie biblijnego zdrowia kościoła. Dodatkowo, zdrowy międzynarodowy kościół może być wspaniałym przykładem dla lokalnych pastorów poprzez kształtowanie dobrego głoszenia i struktur biblijnych. Będą pewne różnice kulturowe pomiędzy międzynarodowymi zborami a kościołami rodzimymi, nawet w tym samym mieście. Ale jeżeli Biblia jest wystarczająca wszędzie, jej podstawy głoszenia i struktura kościoła będą właściwe w każdym miejscu. Wzór zboru, w którym członkowie służą bardziej, niż czekają na to, aby im służono, jest potrzebny wszędzie. Szczególnie w miejscach, gdzie biblijne koncepcje albo nie były nauczane, albo były niewłaściwie kształtowane przez zachodnich misjonarzy, przykład biblijnego cudzoziemskiego zboru może zdziałać dużo, aby naprawić szkody.

• Zapewnienie platformy dla dostępu, relacji i nauczania. Często jestem zadziwiony krajami, które sprzeciwiają się pracy misjonarzy (albo przynajmniej udają, że ich nie widzą), ale z otwartymi ramionami witają angielskojęzyczne międzynarodowe zbory. Te kościoły mogą mieć potrójny pożytek w takich okolicznościach.

Po pierwsze, wielu bogobojnych biznesmenów mądrze nawet nie myśli o tym, aby przenieść swoje rodziny do miasta, w którym nie ma zboru głoszącego ewangelię. Kiedy już taki tam istnieje, życie w tym mieście staje się możliwe. Po drugie, razem z tymi rodzinami przychodzą rożnego rodzaju relacje poza kościołem. Tak jak w przypadku jakiegokolwiek innego zboru, miarą międzynarodowego kościoła jest nie tylko to, kto wchodzi przez jego drzwi, ale również, które drzwi pozostają otwarte dla członków, kiedy opuszczają dane zgromadzenie. I w końcu, te kościoły mogą być centrum i platformą dla poważnego szkolenia biblijnego. Z powodu swojego otwartego, widocznego charakteru, mogą czasem przyciągnąć innych dla nauki, nie powodując ingerencji z zewnątrz.

Wiem o jednym międzynarodowym kościele, który regularnie zaprasza pastorów z pobliskich restrykcyjnych narodów. Tam pastorzy mogą otrzymać szkolenie, znaleźć zachętę i obserwować zdrowe zgromadzenie. Potem udają się z powrotem do własnych krajów, aby być wierniejszymi pastorami, co jest poza zasięgiem większości zachodnich paszportów.

Wyzwania międzynarodowych emigranckich kościołów

Wraz z wszystkimi tymi błogosławieństwami mogą istnieć również szczególne wyzwania w prowadzeniu międzynarodowego miejscowego emigranckiego zgromadzenia.

• Prowadzenie zróżnicowanej społeczności do jedności. Fakt, że jedynie jeden lub dwa emigranckie kościoły mogą istnieć w danym mieście, może stworzyć olbrzymią presję, aby zminimalizować ważne doktrynalne odrębności tak, aby wszystkie dzieci Boże mogły zgromadzać się razem. Natomiast, jeżeli chcesz mieć kościół, który bierze Biblię i jej doktryny poważnie, umniejszanie nauczania nie zda egzaminu.

Na przykład, będziesz musiał nauczać, że chrzest albo dotyczy tylko wierzących albo jest również dostępny dla dzieci członków kościoła. Tam, gdzie Jezus powiedział, w Ewangelii Mateusza 18:17: Powiedz kościołowi, będziesz albo dosłownie myślał, że On naprawdę miał na myśli zgromadzenie albo wierzył, że mówił o radzie starszych lub biskupie w innym zgromadzeniu. Ale jeżeli w twoim mieście jest tylko jeden międzynarodowy kościół, możesz czuć wielką pokusę, aby lekceważyć biblijne nauczanie w jakikolwiek sposób tak, aby każdy mógł się spotykać razem w tym jednym zgromadzeniu.

Często smutnym rezultatem tych dobrych intencji są kościoły doktrynalnie najniższego wspólnego mianownika, które mogą nieświadomie ustanawiać niebiblijny przykład dla miejscowych chrześcijan. Jeżeli kiedykolwiek będziesz chciał prowadzić emigrancki zbór wśród innych kultur, najprawdopodobniej będziesz musiał rozwiązać taki problem.

• Płytkie zobowiązanie. Emigranckie zbory często muszą borykać się z płytkim zaangażowaniem niektórych z tych, którzy chcą się dołączyć. Chrześcijanie z nazwy, którzy normalnie nie zawracaliby sobie głowy chodzeniem do zboru w swoich macierzystych miastach, mogą chcieć się dołączyć tu, za granicą, bardziej dla poczucia swojskiej społeczności niż z miłości do Chrystusa. To jest i wielka ewangelizacyjna okazja, jak i ogromne pastorskie wyzwanie.

• Prawna presja, aby wyłączyć miejscowych. Największym wyzwaniem, jeśli chodzi o członkostwo, mogą nie być letni cudzoziemcy, ale nadgorliwi miejscowi. W wielu miejscach władza pozwoli na uchodźcze zbory pod zasugerowanym (lub ustalonym) warunkiem, iż miejscowa ludność nie może tam uczęszczać. Różne międzynarodowe zbory radziły sobie z tym na wielorakie sposoby. Niektórzy uważają, że powinni być posłuszni Bogu bardziej niż ludziom i po prostu powitać wszystkich przybywających, aby przychodzili, dali się ochrzcić i dołączali do społeczności. Inni są bardziej ostrożni czy sprytni, ale nadal celują w to, aby uczynić ewangelię dostępną dla wszystkich. Obawiam się, że niektórzy, w tchórzowskiej niewierności, decydują się zatrzymać Dobrą Nowinę dla siebie po to, aby nie prowokować problemów. Cokolwiek zdecydują, może to być jedną z niewygodnych i trudnych spraw w prowadzeniu takiego kościoła.

• I znowu Dziejów rozdział szósty. Nawet w najlepszych międzynarodowych kościołach, gdzie reprezentowane są różne kultury, najprawdopodobniej będą się pojawiały te same konflikty, które napotykamy w Dziejach Apostolskich, rozdziale szóstym. Jedna grupa kulturowa może dominować, pozostawiając inną w poczuciu niedocenienia czy marginalizacji. Utrzymywanie jedności w sytuacji tak wielkiej różnorodności wymaga sporej mądrości i raczej zdecydowania o Biblii jako normatywie niż reprezentowania jakichś konkretnych kultur. Mądry podział przywództwa pomiędzy różnymi narodowościami jest koniecznością.

• Multikulturowy stres. Dodajmy do tego wszystkiego wyzwania, jakim wierzący muszą stawić czoła, kiedy żyją i potencjalnie wychowują rodziny w obcej kulturze. Może być to szczególnie trudne tam, gdzie udział w emigranckim kościele ogranicza zanurzenie się w otaczającą nas kulturę. Może to oznaczać poczucie usunięcia się z lokalnej populacji albo nieuczenie się języka tak sprawnie jak tradycyjny misjonarz. Wszystko to może dodawać do wyzwań tego rodzaju multikulturowego życia i służby. Nadal, jeżeli robimy to dobrze, ten rodzaj pracy jest na pewno wartościowy.

Wspieranie międzynarodowego emigranckiego kościoła

Jaki udział w tej służbie mogą mieć nasze zbory? Po pierwsze, możemy zachęcać szkolenie mężczyzn dla służby pastorskiej tak, aby brali ją pod uwagę w kościołach za granicą. Możemy rozważyć, czy nasze zgromadzenia mogłyby pomóc wspierać ustanawianie nowych międzynarodowych kościołów. Niektóre z nich nawet nie biorą pod uwagę tego, aby ich członkowie wspierali służbę, z której korzystają (jak List do Galacjan 6:6 nakazuje). To przynosi pytania teologiczne. Natomiast, z pewnością ta praca zwyczajnie potrzebuje pieniędzy na start. I chociaż nie wszyscy chrześcijanie lubią miejsca spotkań, które są celowo zbudowane dla kościołów domowych, to niektóre kraje oczekują, a nawet wymagają, aby uchodźcy budowali takie placówki; i wsparcie takich projektów może być użyteczną inwestycją. Więcej pastorów powinno myśleć o tym, aby używać swoich darów w tego typu zborach. Ale taki rodzaj służby nie jest jedynie zarezerwowany dla pastorów czy kaznodziei. Dojrzali chrześcijanie mogą pomyśleć o wykorzystaniu swoich zawodowych umiejętności, aby przeprowadzić się i wspierać innych w tym dziele ewangelii. Możliwości są nieograniczone.

Zdrowy kościół jest dobrą rzeczą wszędzie. A to, co najlepsze z dobrego międzynarodowego zboru, jest powszechne w każdym wiernym zgromadzeniu. Bóg zdecydował się, aby używać swojego zgromadzającego się ludu w każdym miejscu, aby odzwierciedlać mądrość swojego planu ewangelii przyglądającemu się światu (Ef 3:10). Ale jest szczególny rodzaj chwały w poważnym, ewangelicznie nastawionym kościele, w miejscu normalnie pozbawionym światła Dobrej Nowiny. Im ciemniejszy pokój, tym jaśniejszy płomień świecy. Jest to prawdą nawet wtedy, kiedy konkretny zbór nie używa miejscowego języka. I chociaż nie tak samo jak kościół zakorzeniony w lokalnej populacji, to nadal może być początkiem, pomocą i chwalebnym świadkiem.

DOSIĘGANIE NARODÓW POPRZEZ TWOJĄ PRACĘ

Potrzebni pracownicy

Takie międzynarodowe kościoły nie tylko potrzebują pastorów i pieniędzy. Potrzebują także wiernych członków poświęconych społeczności i temu, aby zdobywać ludzi żyjących wokół nich. W miarę, jak światowa ekonomia staje się coraz bardziej globalną, wielu chrześcijan ma odnowioną świadomość tego, jaką rolę odegrały chrześcijańskie migracje i handel we wspieraniu rozpowszechniania się ewangelii. Zaczynając od uchodźców rozproszonych przez prześladowania w Dziejach Apostolskich 8:4, którzy głosili Słowo tam, gdzie się udali, chrześcijanie pomogli rozgłosić ewangelię w toku normalnego życia, włączając w to podróże czy imigrację. Ten wzór z Nowego Testamentu był kontynuowany poprzez kupców z Jedwabnego Szlaku, handlowców w Indiach, robotników w Afryce Południowej i współczesnych pracowników międzynarodowych firm. Przez wieki chrześcijanie rozprzestrzeniali ewangelię, podczas kiedy inne czynniki, takie jak zatrudnienie, „przemieszczały” ich po świecie.

Większość z nas będzie pracowała około czterdzieści godzin tygodniowo, niezależnie od tego, gdzie żyjemy. I większość z nas spotyka swoich sąsiadów. Raz za razem robimy zakupy w tych samych miejscach i poznajemy ludzi, którzy tam pracują. Nasze dzieci poznają przyjaciół w szkołach, a my poznajemy ich rodziców. Będziemy jeść lunche z współpracownikami lub klientami. Niezależnie od tego, gdzie mieszkamy, nasze życia będą miały wiele tych samych komponentów. Wyobraź sobie więc, co by było, jeżeli zamiast robić te rzeczy tam, gdzie już są tysiące chrześcijan, wszystko to robiłbyś w miejscu, gdzie większość ludzi nigdy nie spotkała wyznawcy Chrystusa albo nie słyszała ewangelii. Co jeśli żyłbyś w mieście w 95 procentach muzułmańskim czy hinduskim? Jakie nowe możliwości dla ewangelii mogłoby to przynieść?

Tak, Bóg wybrał, aby skoncentrować wysiłki Kościoła na nauczaniu, posyłaniu i wspieraniu misjonarzy wysłanych ze względu na Jego imię. Być może dlatego Księga Dziejów tylko krótko wspomina wpływ chrześcijańskiej ewangelizacji w biegu codziennych podróży i skupia się prawie wyłącznie na Bożej pracy dokonywanej poprzez apostołów i innych misjonarzy posłanych przez kościoły. Ale tylko dlatego, że aktor lub aktorka nie zajmuje głównej roli na Bożej misyjnej scenie, nie oznacza, że on czy ona nie ma wartościowego udziału w sztuce. Osadzanie swojego życia i kariery w strategicznym miejscu ze względu na ewangelię pomiędzy narodami może być bardzo dobrym pomysłem i wielkim wsparciem dla globalnej misji.

Wspieranie pionierskiego zakładania kościołów

Zawsze będzie potrzeba wspierania misjonarzy posłanych przez posłuszne Bogu lokalne kościoły. Jest to szczególnie kluczowe na pionierskich terenach, gdzie presja nauki języka w nowej kulturze jest pełnoetatowym zajęciem samym w sobie. Ale rozważ, jak pionierscy misjonarze mogą otrzymać pomoc, gdyby parę rodzin dojrzałych chrześcijan przeprowadziłoby się do ich miasta, aby wykonywać normalne prace w celu udzielenia pomocy i zachęcenia tych misjonarzy. Jedną z największych potrzeb pionierskich misjonarzy jest duchowa zachęta. Z charakteru takiej misji są oni w nowym miejscu z paroma, jeśli w ogóle, innymi wierzącymi.

Co gdyby dojrzali chrześcijanie mogli umówili się z tymi misjonarzami i zgromadzać z nimi jako kościół? Co gdyby zaczęli zapraszać misjonarzy w sieć relacji powstałych dzięki ich pracy? Co jeśli mogliby zapewnić wsparcie, pomóc w potrzebach rodziny, a nawet zachęcać nowych wierzących, tak, jak na to pozwoli język? Zaopatrzenie tego rodzaju społeczności i wsparcie byłoby trudną i kosztowną pracą, ale mogłoby zapewnić zmieniającą życie pomoc dla pionierskich misjonarzy. A jednak, byłby to szczególny rodzaj pracy, prawdopodobnie niezbyt pasującej większości pracujących chrześcijan.

Budowanie na istniejącym fundamencie

Lepszym planem dla większości chrześcijan może być przyłączenie się i wsparcie pracy już ustanowionego emigranckiego kościoła. Tak jak w macierzystym kraju, ustanowiony kościół zapewnił kontekst i ramy dla ich chrześcijańskiego życia. Większość z nas potrzebuje tego rodzaju społeczności i ram, aby rozkwitać jako chrześcijanie. Jest to powód, dla którego Chrystus ustanowił swój Kościół i ostrzega nas przed lekceważeniem zgromadzenia się w miejscowym zborze (Hbr 10:25). Mieszkanie za granicą nie zmienia tej potrzeby i nie wymazuje Bożego przykazania. Z pewnością potrzebujesz również kościoła, który używa dobrze znanego ci języka. Dla większości oznaczałoby to prawdopodobnie emigrancki zbór, który posługuje się językiem inny niż miejscowy.

Gdybyś był częścią miejscowego zgromadzenia uchodźców, mając nadzieję, że będziesz solą i światłem w ich społeczności, jak mogłoby to wzmocnić twoje starania? Możesz nie mieć czasu i możliwości, które ma pełnoetatowy misjonarz, ale nie każdy jest powołany, aby być tego typu głosicielem ewangelii. Nadal, najważniejsze, do czego każdy chrześcijanin jest posłany, to aby pracować, żyć i miłować w kontekście wiernego członkostwa w lokalnym kościele. Czy nie jest to warte rozważenia możliwości życia w tym miejscu, gdzie jest mniej chrześcijan?

MYŚLI PODSUMOWUJĄCE

Niezależnie, czy żyjemy w naszym macierzystym kraju, czy po innej stronie świata, w pełnoetatowej służbie, czy też wspierając siebie pracą zawodową, Bóg położył narody przed naszym progiem. W pewnym sensie nigdy nie było łatwiejsze osobiste zaangażowanie innych ludzi w ewangelię. Niech Bóg da nam śmiałość, mądrość i twórczość, aby pomyśleć o sposobach, żeby odpowiedzieć na Jego dobroć, tak, aby przez nas i nasze kościoły nawet odległe wyspy mogły śpiewać z radości (Iz 42).

KONKLUZJE

KROK W KIERUNKU NARODÓW

Rozpocząłem tę książkę historią o Beth i jej dysfunkcyjnym spotkaniu kościelnego komitetu misyjnego. Być może widziałeś swój kościół i jego refleksję na temat pewnych wyzwań w zgromadzeniu Beth. Twoi członkowie mogą mylić dobre uczynki z pracą w misji ewangelii, cenić krótkie podróże misyjne głównie dla osobistego wzbogacenia albo zawsze szukać następnego pójścia na skróty, aby czynić misję łatwą i szybką. Być może jesteś w zgromadzeniu, gdzie członkowie są zdezorientowani, czym misja kościoła jest naprawdę, jak ją wykonywać i dla kogo ona jest.

Jeżeli pomysły w tej krótkiej książce wydają ci się być mądre i biblijne, to pozostaje ci zaplanować następny krok. Aby dopomóc, pozwól, że podsumuję kilka kluczowych punktów.

• Prowadzący powinni prowadzić. Wszystko zaczyna się z liderami twojego zgromadzenia. Wspaniale jest, gdy pojedynczy wierzący zyskuje bardziej biblijną perspektywę misji. Natomiast, sprawy najprawdopodobniej zmienią się na lepsze, kiedy liderzy zaczną prowadzić w zdrowszym kierunku. Jeżeli jesteś przywódcą w swoim kościele, zacznij prowadzić. Nauczaj misyjnych konsekwencji ewangelii za każdym razem, kiedy temat wynika z biblijnego tekstu. Rozdawaj dobre książki na temat misji członkom twojego kościoła. Prowadź z determinacją, ale również łagodnością i wielką cierpliwością. Przedstaw swojemu zgromadzeniu wiernych misjonarzy. Rozważ możliwości podróży za granicę samemu, aby wspierać ich pracę. Często nic tak głośno nie mówi do zgromadzenia na temat wagi misji i wartości konkretnych misjonarzy, niż to, kiedy pastor inwestuje swój własny czas i energię.

• Każdy członek może pomóc. Nawet jeżeli jesteś członkiem kościoła bez jakieś liderskiej roli, nadal możesz pracować, aby zachęcać swoje zgromadzenie do misji. Ale musisz być ostrożny. Zanim zrobisz cokolwiek, porozmawiaj ze swoim pastorem, starszymi czy liderami misyjnymi. Być może podaruj im egzemplarz tej książki, zanim z nimi porozmawiasz. Pracuj cierpliwie i mądrze. Nie chcemy nigdy pozwolić szatanowi używać naszego entuzjazmu, nawet dla dobrych rzeczy, jako czegoś, co podkopuje jedność kościoła. Nie śpiesz się i upewnij, że liderzy twojego zgromadzenia zgadzają się z tobą. I przede wszystkim, módl się. Poproś Boga, aby pomógł twojemu zgromadzeniu zyskać większe, biblijne spojrzenie na światową misję. On jest dobrym Bogiem i kocha odpowiadać na modlitwy, aby pomóc swoim kościołom.

• Naucz biblijnego spojrzenia na świat. Najlepszym sposobem, aby zmienić to, jak zbór wykonuje misję, nie jest spisanie dekretu, ale nauczanie. Pracuj, aby zmienić światopogląd twojego zgromadzenia, najpierw upewniając się, że ewangelia jest dobrze zrozumiana i kochana przez twoich członków. A potem pracuj nad ich światopoglądem, jeśli chodzi o misję. Mów na temat szczególnej misji kościoła, aby chronić ewangelię i ogłaszać ją wszystkim ludziom. Pomóż wierzącym zrozumieć zadanie zakładania zborów. Nauczaj ich na temat Bożej kontroli nad wszystkim i Jego wierności. Dobre zrozumienie Bożej decydującej roli w zbawieniu jest najlepszym fundamentem, aby pomóc kościołowi rozsądzać pomiędzy wiernym a niewiernym podejściem do misji.

• Inwestuj w długoterminowe relacje. Zacznij inwestować w zagraniczne długoterminowe relacje z ludźmi, którym ufasz i  których szanujesz. Poprzez sieć istniejących kościołów zapytaj o wierne służby lub misjonarzy, których wspierają, i szukaj sposobów, aby zachęcać i pomagać im w pracy. Zaproś paru wiernych misjonarzy, aby spędzili dłuższy czas z twoim zgromadzeniem. Albo odwiedź ich, aby pomóc z projektem lub po prostu, aby poznać ich służbę. Bądź cierpliwy. Buduj powoli i wiernie, ale też z uwagą.

• Oprzyj się powabowi natychmiastowych rezultatów. W miarę jak inwestujesz w długoterminowe relacje i oceniasz pracę, oprzyj się syreniemu śpiewowi natychmiastowych widocznych rezultatów. Myśl ostrożnie o tym, jak oceniasz misjonarzy, których wspierasz. Oprzyj swoją ocenę na relacjach, które pozwalają ci poznać wierność i mądrość tych, których wspierasz. Tam, gdzie te elementy są obecne, trwaj. Zachęcaj pracowników, którzy pracują na polu z twardą glebą. Nie ustawaj w modlitwie za nich. Pamiętaj, oni pragną widocznego owocu dla wierzących, dla kościołów i dla Chrystusa, aby był uwielbiony w ich miastach. Nie dodawaj presji, mówiąc im, że oczekujesz oglądać wielkie liczby. Jeśli wydajesz swoje pieniądze, nie wysyłaj ich po prostu do grup, które chlubią się najbardziej imponująco brzmiącymi rezultatami. Poznaj pracowników i służby, szukaj wierności ewangelicznej, a następnie wspieraj ich w najlepszy sposób, jaki możesz.

• Opieraj się na pewności. Ostatecznie, jak angażujemy się i pracujemy w dziele misji, potrzebujemy pewności. Powinniśmy być bardziej pilni, ponieważ grzech jest realny, a piekło złe, i pewni, ponieważ Bóg jest tak dobry, a niebo tak chwalebne. Dlaczego by próżnować na tej drodze do świętowania zwycięstwa?

Powinniśmy mieć pewność, ponieważ wiemy, że misja nie zawiedzie. My możemy zawieść w naszej wierności, ale Bóg nie zawiedzie w swojej misji. Chrystus będzie miał narody jako swoje dziedzictwo. Paniczne spekulowanie i poczucie winy są słabą motywacją w porównaniu do prawdy Bożego, niemożliwego do zatrzymania planu, aby uratować każde dziecko, za które umarł Chrystus. Jezus nie utraci żadnego z tych, których dał mu Ojciec, a Bóg wybrał użyć nas – w niezliczonej liczbie kościołów – jako agentów Jego triumfu ewangelii.

[1] George F. Pentecost, quoted in John M. Moore, The Presentation of Missions from the Pulpit, Missions 6, nos. 7–8 (1915): 613.

[2] John Piper, post na Twitterze, 23 stycznia 2011 r. (1:00), https://twitter.com/John Piper.

[3] Robert D. Putnam, What’s So Darned Special about Church Friends?, Altruism, Morality and Social Solidarity Forum (American Sociological Association) 3, no. 2 (2012): 1, 19–21.

[4] Robert Woodberry, The Missionary Roots of Liberal Democracy, American Political Science Review 106, no. 2 (2012): 244–74.

[5] Stephen Neill, Creative Tension (London: Edinburgh House, 1959), 81.

[6] Charles Bridges, The Christian Ministry (London: Banner of Truth: 1958), 75.

[7] Rozdział ten jest częściowo zaczerpnięty z artykułu opublikowanego poprzednio przez 9Marks: Andy Johnson, Missions Partnerships from the Home Church’s Perspective, 9Marks, 26 lutego 2010 r., https://9marks.org/article/missions-partnerships-home-churchs-perspective/.

[8] Bill Turpie, ed., Ten Great Preachers: Messages and Interviews (Grand Rapids, MI: Baker, 2000), 117.

[9] Don Fanning, Short Term Missions: A Trend That Is Growing Exponentially, Trends and Issues in Missions 4 (2009), http:// digital commons .liberty .edu /cgm _missions /4. Fanning donosi, że krótkoterminowe misje wzrosły o około 8000 procent od 1980 roku – z dwudziestu tysięcy do 1,6 miliona. Misje długoterminowe wzrosły o około 10 procent w tym samym okresie.

[10]Downers Grove, IL: InterVarsity Press, 2000.

[11]Kate Shellnutt, Houston among the Top 10 Muslim Cities in U.S., Houston Chronicle, August 12, 2010, accessed September 6, 2016, http:// blog .chron .com /believe it or not /2010 /08 /houston -among -the -top -10 -muslim -cities -in -u-s/.

[12]Total U.S. Indian American Population, Pew Research Center, www.pew social trends.org /asian americans -maps/ #indian.

Czy Twój kościół jest zdrowy?

Służba 9Marks jest po to, aby wyposażać przywódców kościoła w biblijną wizję i praktyczne materiały do ukazywania narodom Bożej chwały przez zdrowe kościoły.

W tym celu chcemy pomóc kościołom we wzroście w dziewięciu pokazujących zdrowie cechach, które są często pomijane:

1. Głoszenie ekspozycyjne

2. Teologia biblijna

3. Biblijne zrozumienie ewangelii

4. Biblijne zrozumienie nawrócenia

5. Biblijne zrozumienie ewangelizacji

6. Członkostwo w kościele

7. Dyscyplina w kościele

8. Uczniostwo

9. Starsi w kościele

9Marks udostępnia artykuły, książki, recenzje książek i czasopismo w formie elektronicznej. Prowadzimy konferencje, nagrywamy wywiady i tworzymy inne materiały, aby wyposażyć kościoły, żeby mogły ukazywać Bożą chwałę.

Odwiedź naszą stronę, gdzie znajdują się materiały w ponad 30 językach i zapisz się, aby otrzymywać darmowe czasopismo w formie elektronicznej: www.9Marks.org

Książki wydawnictwa 9Marks opublikowane przez Fundację Ewangeliczną

Członkostwo w kościele

Czym jest ewangelia?

Dlaczego mam ufać Biblii?

Dyscyplina w kościele

Dziewięć cech zdrowego kościoła

Ewangelizacja

Głoszenie ekspozycyjne

Jak wygląda zdrowy kościół?

Kim jest Jezus?

Misja

Modlitwa

Nawrócenie

Starsi w kościele

Teologia biblijna

Uczniostwo

Zdrowa nauka

Zdrowi członkowie kościoła

Książki można zamówić poprzez stronę:

www.fewa.pl

www.fundacjaewangeliczna.pl

lub pisząc na adres: Fundacja Ewangeliczna

ul. Myśliwska 2, 87-100 Toruń, Poland